หัวใจที่ยอมแพ้

เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพเงาของความวุ่นวายในใจ รินรดากำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด สายตาคมกริบไม่ได้มองตัวเลขยอดขายในรายงานตรงหน้า แต่กำลังจดจ้องร่างสูงระหงของประธานบริหารสาวที่ยืนกอดอกอยู่ริมกระจกบานใหญ่ ท่าทีเงียบขรึมและแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของพิมพิศากำลังทำลายกำแพงน้ำแข็งที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือนอย่างช้าๆ "ถ้ายังเอาแต่มองหน้าฉันด้วยสายตาจับผิดแบบนั้น เอกสารกองนั้นคงไม่งอกยอดกำไรให้บริษัทขึ้นมาได้หรอกนะคะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือความอ่อนล้าเอ่ยขึ้นโดยที่อีกฝ่ายยังไม่หันกลับมา พิมพิศาหมุนตัวกลับช้าๆ ดวงตาสีเข้มคู่สวยที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและดุดันเสมอ บัดนี้กลับมีความไหววุ่นฉายชัดอยู่ภายใน ชวนให้คนมองรู้สึกเจ็บแปลบในอกอย่างประหลาด "ฉันไม่ได้มองด้วยความจับผิดค่ะ ท่านประธานกำลังคิดไปเองต่างหาก" รินรดาเชิดหน้าขึ้น เลี่ยงการยอมรับความจริงที่ว่า หัวใจเจ้ากรรมกำลังเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าคมคายนั้น "คิดไปเองเหรอคะ..." พิมพิศาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน ระยะห่างที่ลดลงอย่างรวดเร็วทำให้กลิ่นน้ำหอมเอกลักษณ์ประจำตัว ลอยละล่องเข้ามาปะทะจมูก รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "คนที่คิดไปเองว่าฉันเป็นแค่นายจ้างใจร้ายไร้หัวใจ... คือคุณต่างหากล่ะ" ประโยคตัดพ้อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากที่ปกติเอาแต่สั่งการและต่อปากต่อคำ ทำให้รินรดาชะงัก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยคู่นั้น ไร้ซึ่งร่องรอยของการเสแสร้ง มีเพียงความจริงใจที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้เกราะป้องกันตัวอันหนาทึบ ซึ่งตอนนี้... มันกำลังพังทลายลงต่อหน้าเธอ "คุณพิม..." เสียงของรินรดาแผ่วเบaลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วเรียวของพิมพิศายื่นมาแตะที่ขอบโต๊ะใกล้1มือเธอ "ฉันอาจจะปากร้าย เอาแต่ใจ และไม่เคยยอมฟังใคร... แต่ทุกอย่างที่ทำ ที่พยายามรั้งคุณไว้ ที่คอยตามกวนใจคุณในทุกๆ เรื่อง..." พิมพิศาเว้นจังหวะ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรดรินรดาที่นั่งอยู่ "คุณไม่เคยคิดเลยเหรอคะว่า... มันเป็นเพราะฉันแคร์คุณมากเกินกว่าที่จะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแทนที่คุณได้" ตูม! ประหนึ่งมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง รินรดารู้สึกเหมือนหูอื้อตาลาย คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ทำเอาสมองที่เคยแล่นฉิวของเธอหยุดทำงานไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความพยายามที่จะตั้งกำแพงป้องกันความรู้สึกพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อเห็นแววตาเวทนาแกแกมเว้าวอนที่ส่งมาให้อย่างเปิดเผย ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้ชำนาญในการทำให้เธอพ่ายแพ้เสียจริง "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย" รินรดาหลบสายตา ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างควบคุมไม่ได้ เธอพยายามดึงมาดเดิมกลับมาด้วยการเสมองไปทางอื่น "อย่ามาใช้มุกนี้เพื่อหวังให้ฉันใจอ่อนเรื่องงานนะคะ บอกไว้ก่อนว่าไม่มีทาง..." "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" พิมพิศาหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มแรกในรอบสัปดาห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม ทำให้บรรยากาศตึงเครียดรอบตัวละลายหายไปในพริบตา "แต่ต่อให้คุณจะปากแข็งแค่ไหน หลักฐานความห่วงใยในแววตาของคุณเมื่อกี้... มันโกหกฉันไม่ได้หรอกนะ รินรดา" มือเรียวเปลี่ยนจากการจับขอบโต๊ะมาเป็นการกุมมือของรินรดาที่วางอยู่บนตักแทน สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านจากฝ่ามือหนาไปยังปลายนิ้ว รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ดึงมือออก ปล่อยให้ความอบอุ่นนั้นแทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวที่เธอหวงแหนมานาน ธันวาที่แอบยืนมองสถานการณ์อยู่หลังกระจกบานเกล็ดถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดูเพื่อนสนิท พร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความพ่ายแพ้ราบคาบของแม่สาวปากจัดประจำออฟฟิศ "ยอมรับเถอะค่ะ ว่าคุณเองก็รู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึก" พิมพิศาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นปะทะเข้าที่ข้างแก้ม รินรดาหลับตาลงอย่างจำนนต่อหัวใจ เปลือกตาที่ปิดสนิทคือการยอมจำนนต่อความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานานแสนนาน ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่ค่อยๆ ลดลงจนแทบจะแนบชิด บรรยากาศรอบกายราวกับถูกหยุดเวลาไว้ในความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจเต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งราวกับจงใจ พิมพิศาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ผละตัวออกห่างจากรินรดาด้วยความไม่เต็มใจนัก ขณะที่รินรดารีบดึงมือกลับและปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างลนลาน "เชิญค่ะ!" พิมพิศาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด ประถูกเปิดผางออกโดยไม่รอให้อนุญาต ร่างอรชรในชุดสูทดีไซน์เฉี่ยวของ 'เมย์ร่า' ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนา ดวงตาทรงเสน่ห์กวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตาร้ายกาจ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานกันสินะคะ พิม... แต่พอดีว่าเรื่องที่ฉันเอามาแจ้งวันนี้ มันสำคัญเกินกว่าจะรอให้พวกคุณบอกรักกันให้เสร็จเสียก่อนน่ะค่ะ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ หวังว่าจะฟินและอินไปกับความรู้สึกที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นของทั้งคู่ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะ!