การง้อฉบับคนซึน

เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าหน้าห้องชุดหรูยังคงดังเป็นจังหวะระรัว ราวกับเจ้าตัวตั้งใจจะประกาศให้คนด้านในรู้ว่า ต่อให้เธอจะใจแข็งเป็นหินผาแค่ไหน เธอก็หนีความจริงที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่พ้น รินรดากัดริมฝีปากล่างแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะกระδุนออกมานอกอก ประโยคที่ว่า *'ตัวจริงเสียงจริง มายืนรอรับคุณกลับบ้านแล้วนะคะ'* ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันทั้งกวนประสาทและมีอิทธิพลต่อความรู้สึกจนน่าโมโห เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูแล้วกระชากเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณนี่มัน..." รินรดาเตรียมจะพ่นคำต่อว่าชุดใหญ่ใส่คนที่ยืนยันความหน้ามึนอยู่หน้าห้อง แต่ทว่า... คำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายลงคอไปในทันที ภาพตรงหน้าไม่ใช่ประธานบริหารสาวมาดเนี๊ยบ เย็นชา และสวมสูทสั่งตัดราคาแพงระยับอย่างที่เธอคุ้นเคย พิมพิศาในยามนี้สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงสแล็คสบายๆ เส้นผมที่เคยรวบตึงอย่างไร้ที่ติกลับหลุดรุ่ยคลอเคลียกรอบหน้าสวยคม ดวงตาคู่สวยที่มักจะมองคนอื่นด้วยความเหนือกว่า ตอนนี้กลับฉายแววความลังเลและความเหนื่อยล้าเจือจางอย่างปิดไม่มิด มือเรียวที่ถือกระเป๋าเอกสารอยู่ข้างลำตัวขยับเล็กน้อย ราวกับคนทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอสายตาตื่นตะลึงของเด็กสาว "เปิดช้าจังนะคะ นึกว่า..." พิมพิศาเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "นึกว่าจะใจแข็งขังฉันไว้ข้างนอกจนถึงเช้าซะอีก" "คุณมาทำไมดึกดื่นพ่านแบบนี้คะ แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่" รินรดาตั้งสติได้ รีบกอดอกเชิดหน้าขึ้นทันที พยายามสร้างกำแพงความแข็งแกร่งขึ้นมาต้านทานเสน่ห์ร้ายกาจที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาโดยไม่ต้องพยายาม "คอนโดเพื่อนสนิทคุณ... ธันวาบอกฉันเองค่ะ" พิมพิศาตอบเสียงเรียบ แต่แววตาแพรพราวระคนออดอ้อนนิดๆ ที่ฉายชัดอยู่เสี้ยววินาทีทำเอารินรดาถึงกับชะงัก "อีกอย่าง... คนที่ทิ้งฉันไว้ที่ร้านอาหารคนเดียวทั้งที่ยังเคลียร์กันไม่รู้เรื่อง คือคุณต่างหากนะคะ รินรดา" "ฉันไม่ได้ทิ้งค่ะ ฉันแค่... หลีกทางให้คุณไปเคลียร์กับคนเก่าของคุณต่างหากล่ะคะ" รินรดาเน้นเสียงคำว่า 'คนเก่า' หนักเป็นพิเศษ นึกถึงภาพเมย์ร่าที่เข้ามาแทรกกลางในดินเนอร์มื้อนั้นทีไร ความน้อยใจก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอกทุกที พิมพิศาถอนหายใจเบาๆ ก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาในห้องของธันวาโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต รินรดารีบถอยหลังกรูดเว้นระยะห่าง แต่ประธานสาวกลับเดินดุ่มๆ ตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวลอยเข้าแตะจมูกจนคนตัวเล็กกว่าต้องใจสั่น "หึงเหรอคะ?" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามชิดริมฝีปาก แววตาล้อเลียนประกายระยับ "ใครหึงคุณกันคะ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย" รินรดาปฏิเสธเสียงสูง ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น "ปากแข็งจังนะคะ" พิมพิศายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เยועหยันเหมือนเคย แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "โอเคค่ะ งั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องเมย์ร่า และพิสูจน์ให้เห็นว่าในหัวใจฉันตอนนี้มีใคร... ฉันยอมทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการเลยค่ะ" รินรดาหันขวับกลับมามองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ "คุณว่าอะไรนะคะ?" "ฉันบอกว่า... ยอมทำทุกอย่างค่ะ" พิมพิศาย้ำชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "ไม่ว่าจะเป็นงานบ้าน งานครัว หรืออะไรก็ตามที่คุณอยากให้ฉันทำ... สั่งมาได้เลยค่ะ ประธานพิมพิศาคนนี้ยอมเป็นทาสรับใช้คุณรินรดาแค่คนเดียวในคืนนี้" ประโยคเด็ดพร้อมท่าทางจริงจังแกมเจ้าเล่ห์ทำเอารินรดากลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ แต่กระนั้นก็ยังเก๊กขรึมไว้ฟอร์มจัดใส่ "พูดจริงนะคะ? ระวังจะมาเสียใจทีหลังล่ะ" "คนอย่างพิมพิศาไม่เคยพูดเล่นค่ะ" ประธานสาวถอดสูทตัวนอกพาดไว้กับพนักโซฟาอย่างไม่ยึดติดกับภาพลักษณ์ แล้วพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นเหนือข้อศอกเผยให้เห็นเรียวแขนเนียน "เริ่มต้นด้วยอะไรดีคะ เจ้านาย?" รินรดากะพริบตาปริบๆ สมองเริ่มประมวลผลความซึนและอาการคลั่งรักที่ถูกแปลงโฉมมาในรูปแบบของแม่บ้านจำเป็น ภาพประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลต้องมาคอยก้มๆ เงยๆ ทำความสะอาดห้องให้เธอ แค่คิดก็ทั้งสะใจและชวนจิกหมอนจนแทบควบคุมรอยยิ้มไม่อยู่แล้ว "ถ้าอย่างนั้น..." รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เดินไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะกับไม้กวาดมายื่นใส่มือเรียวของอีกฝ่าย "ห้องรับแขกยังไม่ได้กวาด ฝุ่นเพียบเลยค่ะคุณประธาน ช่วยเคลียร์ให้สะอาดเอี่ยมก่อนเที่ยงคืนนี้ ไม่งั้นฉันไม่ยอมให้คุณนอนบนเตียงด้วยแน่!" พิมพิศาก้มมองอุปกรณ์ทำความสะอาดในมือสลับกับใบหน้ายิ้มเยาะของเด็กสาว เธอไม่ได้แสดงอาการรังเกียจหรือบ่นสักคำ กลับหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "รับทราบค่ะ เจ้านาย" ตลอดสองชั่วโมงต่อมา บรรยากาศในห้องชุดของธันวากลับเต็มไปด้วยความอลหม่านแต่นุ่มฟูเกินบรรยาย ภาพประธานบริหารสาวผู้เย่อหยิ่งกำลังก้มหน้ากวาดพื้นอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีสายตาคมกริบของรินรดานั่งกอดอกคุมเชิงอยู่บนโซฟา คอยหาเรื่องติโน่นตินี่เพื่อแกล้งให้อีกฝ่ายหัวเสียเล่น แต่ทว่า... ทุกครั้งที่พิมพิศาเงยหน้าขึ้นมาสบตาพร้อมรอยยิ้มเหนื่อยอ่อน รินรดาก็ต้องเป็นฝ่ายใจเต้นแรงจนต้องแกล้งหันไปมองทางอื่นเสียเอง ความเงียบโรแมนติกปกคลุมพื้นที่เมื่อภารกิจทำความสะอาดลุล่วง พิมพิศาทิ้งตัวลงนั่งนวดแขนตัวเองเบาๆ บนโซฟาตัวเดียวกันกับรินรดา แต่เว้นระยะห่างไว้พอสมควร "เหนื่อยไหมคะ?" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกขุ่นเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในอก "เหนื่อยค่ะ..." พิมพิศาหันมามองหน้าเด็กสาว ดวงตาคู่คมฉายแวววับวาวจนอันตราย "แต่คุ้มค่ามากค่ะ... ถ้ารู้ว่าทำแล้วจะทำให้คุณเลิกทำหน้าบึ้งใส่ฉันได้" รินรดาซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้ใบหน้าบึ้งตึง "ใครบอกว่าฉันหายงอนคุณแล้วล่ะคะ แค่นี้ยังไม่พอหรอก..." พิมพิศาไม่รอช้า ขยับเข้าไปประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังบางแนบติดกับพนักโซฟาหนีไปไหนไม่ได้ ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นหอมสะอาดจากตัวประธานสาวโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง "งั้นต้องทำยังไงคะ ถึงจะหายงอนจริงๆ หืม...?" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมหูทำเอาขนลุกซู่ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความรักและความเว้าวอนอย่างชัดเจน ในระยะประชิดที่ใกล้จนแทบไร้ช่องว่าง รินรดาแทบจะละลายหายไปกับสัมผัสทางสายตานั้นอยู่รอมร่อ แต่วินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อปิดระยะห่าง... *แกร็ก!* เสียงปลดล็อกลูกบิดประตูกระดังขึ้น พร้อมกับร่างของธันวาที่ผลักประตูพรวดพราดเข้ามาพร้อมถุงขนมในมือ โดยส่งเสียงเจื้อยแจ้วลั่นห้อง "ยัยพิม! แกกลับไปหรือยังวะ หรือว่ายังอยู่... เฮ้ย!" ธันวาชะงักกึก ตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจบนโซฟา รินรดารีบผลักอกพิมพิศาให้ออกห่างทันทีด้วยใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู ส่วนพิมพิศากลับถอนหายใจยาวด้วยความเสียดายอย่างไม่ปิดบัง พร้อมส่งสายตาพิฆาตไปให้เพื่อนสนิทตัวดีที่เข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทแบบพอดิบพอดี รินรดาก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มและอาการเขินอาย พลางคิดในใจว่าคืนนี้... เธอยังต้องรับมือกับคนซึนที่ยอมลดตัวมาเป็นแม่บ้านจำเป็นคนนี้อีกยาวนานแน่ๆ --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและส่งกำลังใจให้พิมพิศากับน้องรินรดานะคะ บทหน้าเตรียมจิกหมอนขาดกระจุยได้เลยค่ะ!)*