ความลับในที่พักตากอากาศ

“ท่านประธานครับ... ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะไม่ได้มาแค่มาทักทายนะคะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอขยับตัวไปยืนบังด้านหลังพิมพิศาโดยสัญชาตญาณ สายตาคมกริบจดจ้องร่างชายวัยกลางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นอายคุกคาม ชายผู้นั้นคือ ‘เจ้าสัววิวัฒน์’ คู่แข่งทางธุรกิจที่พิมพิศาเพิ่งจะฉีกหน้ากลางงานประมูลไปเมื่อสัปดาห์ก่อน พิมพิศาไม่แม้แต่จะสะดุ้งไหว เธอเพียงแค่ปัดปอยผมที่ปรกหน้าออกอย่างใจเย็น ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งมองผ่านเมย์ร่าที่ยืนตัวสั่นไปหาผู้มาเยือนด้วยท่าทีเรียบเฉย “ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของบริษัทเอ็มพรีเมียร์ ไม่ทราบว่าเจ้าสัวลืมวิธีอ่านป้ายห้ามบุกรุกไปแล้วหรือคะ?” พิมพิศาเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้การ์ดร่างยักษ์เหล่านั้นชะงักไปครู่หนึ่ง เจ้าสัววิวัฒน์แค่นหัวเราะ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมกระตุกขึ้นที่มุมปาก “พื้นที่ส่วนตัวงั้นรึ? แต่ดูเหมือนคนของเธอจะไม่ได้บอกนะว่า ‘ความลับ’ ที่ซ่อนอยู่ในบ้านพักตากอากาศหลังนี้ มันมีราคาแพงกว่าหุ้นที่เธอพยายามฮุบไปเสียอีก” บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง พิมพิศาที่ดูนิ่งสงบมาตลอด กลับกระชับมือที่จับข้อมือเธอไว้แน่นจนสั่นเล็กน้อย นั่นเป็นสัญญาณเตือนว่าสถานการณ์นี้อันตรายกว่าที่คิด “ถ้าอยากได้คืน ก็เดินเข้ามาเอาเองสิคะ อย่าใช้หมาหมู่มาเห่าขู่คนอื่น” รินรดาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงฉะฉาน เธอไม่อาจทนเห็นพิมพิศาถูกกดดันได้ แม้จะรู้ว่าตัวเองเป็นแค่ลูกน้อง แต่ในวินาทีนี้ ศักดิ์ศรีของเจ้านายคือศักดิ์ศรีของเธอ “ปากดีนักนะ ยัยเด็กเมื่อวานซืน!” ชายวัยกลางคนตวาดก้อง พลางส่งสัญญาณมือให้การ์ดพุ่งเข้ามา “ถอยไป รินรดา!” พิมพิศากระชากตัวรินรดาให้หลบไปด้านหลัง ก่อนจะคว้าแจกันคริสตัลบนโต๊ะข้างๆ ฟาดเข้าที่แก้วไวน์จนแตกกระจาย เสียงเพล้งดังสนั่นไปทั่วห้อง พร้อมกับที่ไฟในตัวอาคารดับพรึบลง ความมืดมิดเข้าครอบงำทันที มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเพียงน้อยนิด พิมพิศาฉวยโอกาสนั้นคว้าข้อมือรินรดาแล้วออกวิ่งไปตามทางเดินแคบๆ ที่เชื่อมไปยังโซนที่พักส่วนตัว “คุณพิม! เราจะไปไหนคะ?” รินรดาหอบหายใจพลางถามเสียงกระซิบ “ไปที่ที่พวกเขาตามไม่เจอ... ห้องนิรภัย” พิมพิศาตอบเสียงเรียบ แต่สัมผัสจากมือที่กุมกันไว้นั้นสั่นเทา เธอพาคนตัวเล็กกว่ามุดเข้าห้องลับที่ซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือเก่าแก่ในห้องทำงานส่วนตัว ก่อนจะกดรหัสและผลักรินรดาเข้าไปด้านใน ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่ขาว รินรดากระแทกหลังพิงผนังด้วยความเหนื่อยหอบ แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดของประธานสาวได้อย่างชัดเจน “คุณทำบ้าอะไรลงไปคะ! ถ้าเจ้าสัวนั่นมีอาวุธขึ้นมาเราจะทำยังไง” รินรดาโวยวายด้วยความเป็นห่วง พิมพิศาไม่ตอบ เธอขยับเข้าไปใกล้จนร่างของทั้งคู่แทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียว มือเรียวสวยเชยคางรินรดาขึ้น ดวงตาที่มักจะเย็นชาบัดนี้กลับวูบไหวไปด้วยอารมณ์ที่รินรดาอ่านไม่ออก “ฉันทำเพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุด... ของฉัน” พิมพิศากระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้าของอีกฝ่าย จนคนปากจัดถึงกับพูดไม่ออก “เธอคิดว่าฉันเป็นประธานที่เย็นชาไร้หัวใจใช่ไหมรินรดา?” “ก็นั่นมันเรื่องจริง... ฮึก” รินรดาตั้งใจจะเถียง แต่คำพูดกลับถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากนุ่มหยุ่นของพิมพิศาทาบทับลงมา มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อน แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและการยอมจำนนต่อความรู้สึกที่เก็บงำมานาน ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังเต้นรัวจนแทบระเบิด ประตูห้องนิรภัยที่ควรจะล็อกแน่นหนากลับถูกทุบดังสนั่นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงของเมย์ร่าที่กรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง “พิมพิศา! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น และนังเด็กนั่น... มันไม่มีทางได้ออกไปจากที่นี่พร้อมกับความลับของแก!” รินรดาผละออกจากพิมพิศาด้วยความตกใจ ทว่าพิมพิศากลับยิ้มออกมา... ยิ้มที่ดูเยือกเย็นและอันตรายที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็น เธอคว้าปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานออกมาถือไว้ในมือ “เตรียมตัวไว้ให้ดีนะ รินรดา” พิมพิศาหันมากระซิบข้างหู “เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... เราไม่ได้เป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องอีกแล้ว แต่เราคือคู่หูที่จะต้องผ่านนรกขุมนี้ไปด้วยกัน” ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานด้านนอกก็แตกกระจายลงพร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่กระโดดเข้ามา... ไม่ใช่เจ้าสัววิวัฒน์ แต่เป็น ‘ธันวา’ ที่หายไปตั้งแต่ช่วงเย็น พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่ถือแฟลชไดรฟ์สีเงินในมือ! “งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะครับ... คุณประธาน” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นในทริปนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ