บทเรียนราคาแพงของบอสสาว

เสียงหัวเราะเยาะในฟายเออร์วอลล์ระบบความปลอดภัยยังไม่ทันจางหาย ร่างระหงของพิมพิศาก็ดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง นัยน์ตาสีเข้มฉายแวววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดติดอย่างสมบูรณ์แบบ บอสสาวแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านไม่เคยยอมจำนนให้ใครเหยียดย่ำ และยิ่งเป็นเกมสกปรกที่เมย์ร่ากับพวกใช้สุนัขรับจ้างหน้าตัวเมียมาปั่นหัว เธอยิ่งปล่อยไว้ไม่ได้ "คิดว่าเล่นสนุกบนความฉิบหายของคนอื่นแล้วจะลอยนวลไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือคะ..." ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำเหยียดยิ้มเย็นเยียบ มือเรียวคว้าสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดมากดโทรออกด้วยความเร็วสูง ปลายสายตอบรับในเวลาไม่ถึงสามวินาทีราวกับรอคอยสัญญาณจากเธอนานแล้ว "จัดการตามที่ฉันสั่งทุกประกระเบียดนิ้วค่ะคุณธนิน... ส่งหมายศาลคดีอาญาและข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์พร้อมเรียกค่าเสียหายให้หมดตัวไปข้างหนึ่งเลยนะคะ" พิมพิศากดเสียงต่ำลอดไรฟัน ความโกรธขอดเกลียวอยู่ภายในอกจนน่ากลัว แต่ท่าทีของเธอกลับนิ่งสนิทและเฉียบคมยิ่งกว่าใบมีดโกน ในขณะเดียวกัน รินรดายืนกอดอกพิงขอบประตูห้องทำงานกระจกใส มองท่าทีเด็ดเดี่ยวของเจ้านายสาวคนสวยด้วยแววตาที่ฉายความทึ่งปนระอาเล็กน้อย เด็กจบใหม่ไฟแรงอย่างเธอก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ "แหม... ท่านประธานของเราโกรธจนหูแดงหมดแล้วนะคะนั่น ระวังเส้นเลือดในสมองแตกก่อนจะได้เห็นศัตรูคุกเข่าร้องขอชีวิตล่ะค่ะ" พิมพิศาหขวับมามองตัวแสบประจำห้องทันที รอยยิ้มเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหมั่นเขี้ยวระคนหงุดหงิด เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้รินรดasuกคุกคาม จนร่างบางต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี "ปากดีเหลือเกินนะคะรินรดา... แทนที่จะมานั่งลอยหน้าลอยตาแซ Ti เจ้า นาย ตัวเอง ทำไมไม่ไปดูรายงานการเงินที่ฉันสั่งให้แก้ตั้งแต่เมื่อวานล่ะคะ หรือสมองคุณประมวลผลไม่ทันกันแน่" พิมพิศาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่นไหว รินรดาชะงักไปนิด แสร้งทำเป็นเชิดหน้าสู้ทั้งที่หัวใจเต้นโครมคราม "ระดับฉันแล้ว... ทำงานเร็วกว่าที่คุณสั่งตั้งสองเท่าค่ะบอส! ว่าแต่... ที่วิ่งแจ้นมาสั่งการเสียงดังเมื่อกี้ หึงฉันกลัวฉันเป็นอันตราย หรือกลัวบริษัทเจ๊งกันแน่คะถึงได้หัวเสียขนาดนั้น" รินรดาลอยหน้าลอยตาถามกลับ ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย พิมพิศากัดริมฝีปากเบาๆ อย่างหมั่นไส้ มือเรียวยื่นไปบีบปลายคางมนของอีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว "มั่นหน้าเกินไปแล้วนะคะเด็กนี่... ฉันแค่เกลียดพวกขี้แพ้ที่ชอบเล่นนอกกต่างหาก ไม่ได้สนใจคุณสักหน่อย" "ปากแข็งจังเลยนะคะ..." รินรดาหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยประกายความท้าทาย "ถ้าไม่สนใจแล้วทำไมต้องยืนเบียดฉันซะชิดขนาดนี้ด้วยล่ะคะ บอสขา" บรรยากาศตึงเครียดจากสงครามธุรกิจเมื่อครู่พลันมลายหายไป เหลือเพียงเคมีร้อนแรงที่อบอวลอยู่รอบตัว สองสาวจ้องตากันราวกับจะกลืนกิน ทว่าความเงียบงันอันน่าหลงใหลก็ถูกขัดจังหวะลงด้วยเสียงเคาะประตูกระซ์กสามครั้งสั้นๆ ตามมารยาท "ขออนุญาตครับท่านประธาน... คุณเมย์ร่ามาขอพบครับ เธอว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับหุ้นส่วนรายใหญ่ที่ยอมถอนตัว" เสียงของเลขาหน้าห้องดังลอดเข้ามาทำลายภวังค์ พิมพิศาผละออกจากรินรดาอย่างเสียดาย นัยน์ตากลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งแกะสลักอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับโหมดเข้าสู่โหมดนักล่า "ให้เธอเข้ามาค่ะ... ฉันกำลังรอต้อนรับแม่ตัวดีคนนี้อยู่พอดี" ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างเพรียวบางของเมย์ร่าที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้า เธอถือวิสาสะเดินเข้ามาถึงกลางห้องโดยไม่รอเชิญ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับต้องสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับสายตาดุจพญาเหยี่ยวของพิมพิศาและรอยยิ้มเยาะของรินรดาที่ยืนกอดอกรออยู่ข้างๆ "แปลกจังนะคะเมย์ร่า... คนที่กำลังจะหมดตัวในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ทำไมถึงยังมีความหน้าด้านเดินเข้ามาเหยียบสำนักงานของฉันอีก" พิมพิศาเปิดฉากเชือดเฉือนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง ราดรดความมั่นอกมั่นใจของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญจนมอดไหม้ เมย์ร่าหน้าซีดเผือดลงถนัดตา รอยยิ้มเสแสร้งแตกกระเจิง "พิม... เธอหมายความว่ายังไง ฉันเป็นถึง..." "เป็นอดีตคู่ขาที่ไร้ค่า และตอนนี้กำลังกลายเป็นจำเลยในคดีอาญาข้อหาพยายามจารกรรมข้อมูลทางธุรกิจค่ะ!" พิมพิศาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น เอกสารหลักฐานชุดใหญ่ถูกโยนลงตรงหน้าเมย์ร่า ภาพจากกล้องวงจรปิดและเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงถึงตัวเธอปรากฏหราอย่างชัดเจนไม่มีทางปฏิเสธ รินรดายิ้มหวานหยด ยื่นมือไปตบไหล่เมย์ร่าเบาๆ สองทีเชิงปลอบประโลมแต่แฝงด้วยความสะใจ "เกมOVERแล้วนะคะคุณเมย์ร่า กลับไปเตรียมตัวนอนคุกหรือเตรียมเงินจ่ายค่าปรับสิบล้านบาทเถอะค่ะ ตรงนี้ที่ยืนมันสำหรับคนฉลาดและสะอาดพอค่ะ" เมย์ร่าตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัว เธอถอยหลังกรูด มองพิมพิศาราวกับเห็นปีศาจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีวิ่งเตลิดออกไปจากห้องอย่างหมดสภาพ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานใหญ่อีกครั้ง พิมพิศาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองตัวแสบที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างกาย มือบางเอื้อมไปหมายจะหยิกแก้มใสด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะโดนผิวเนียน เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักก็ดังลั่นขึ้นมาเสียก่อน พิมพิศาขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองหน้าจอที่ปรากฏข้อความป๊อปอัพสีแดงฉานขึ้นมากลางห้อง เป็นภาพสตรีปริศนาในชุดโค้ทสีดำสนิทกำลังยืนถือร่มสีขาวอยู่หน้าล็อบบี้บริษัท พร้อมกับข้อความทักทายที่ส่งตรงมาถึงเครื่องของเธอโดยเฉพาะ—*"ยินดีด้วยกับการเคลียร์ตัวปลอมนะคะคุณพิมพิศา... แต่ตัวจริงที่น่ากลัวที่สุดเพิ่งจะก้าวเข้ามาทักทายคุณแล้ว..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและฟินในตอนนี้นะคะ