ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัว

กลิ่นอายของเกสรดอกไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยอบGวลอยู่เหนือปลายนิ้ว ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นจนน่าประหลาด "คุณกำลังทำให้กุหลาบเวทมนตร์พันธุ์หายากของฉันเฉาตายด้วยสายตานะคะ ท่านดยุก" เอเลน่า วาเลนไทน์ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปากขณะที่เธอกำลังบรรจงใช้กรรไกรเงินตัดแต่งกิ่งก้านของดอก *เซเลสเทียล โรส* สีม่วงคราม ซึ่งเป็นพืชพรรณเวทมนตร์ราคาแพงลิบลิ่วที่เติบโตได้เฉพาะในเรือนกระจกส่วนตัวของเธอเท่านั้น คาร์ลอส ดาร์คเนส ไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาสีนิลคู่คมกริบกวาดมองไปรอบอาณาจักรดอกไม้ที่โอบล้อมด้วยม่านพลังงานเวทมนตร์ใสแจ๋ว เขายืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนสลักลวดลายวิจิตร ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษขับเน้นให้เขาดูทรงอำนาจและอันตรายยิ่งกว่าเดิมในดินแดนอันเงียบสงบแห่งนี้ "ฉันแค่กำลังคิดว่า..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าดึงดูดสายตาให้ต้องหันไปมอง "ดอกไม้พวกนี้ ช่างเปราะบางและสิ้นเปลืองเวลาดูแลเสียจริง สู้เอาเวลาของเธอมาทำเลเยอร์เค้กช็อกโกแลตทรัฟเฟิลที่ฉันสั่งเมื่อวานไม่ได้" เอเลน่าหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างอดไม่ได้ หญิงสาววางกรรไกรในมือลงบนโต๊ะไม้สัก หันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของอาณาจักร "ท่านนี่นะ... ในหัวมีแต่เรื่องของหวานหรืออย่างไรคะ? นี่คือเดทแรกของเราตามคำเชิญ (แกมบังคับ) ของท่านนะคาร์ลอส" "เดท?" คาร์ลอสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย "ถ้าการยืนเฝ้าผู้หญิงคนหนึ่งตัดแต่งกิ่งไม้ท่ามกลางกลิ่นฉุนของเกสรดอกไม้คือเดทในนิยามของเธอ... ฉันคงต้องนิยามมันใหม่ว่าเป็น 'การประชุมเชิงกลยุทธ์เพื่อความสุขทางรสชาติ' เสียมากกว่า" คำพูดหน้าตายแต่แฝงความเอาแต่ใจแบบฉบับของประธานกลุ่มทุนดาร์คเนสทำเอาเอเลน่าต้องส่ายหัวอย่างระอา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจดวงน้อยที่เคยด้านชาในร่างเดิมกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างผิดจังหวะ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ส่องผ่านกระจกเวทมนตร์ลงมาเป็นลำแสงสีทองระยิบระยับ ละอองเกสรสีชมพูอ่อนลอยล่องไปในอากาศราวกับผงเวทมนตร์จากนิทาน คาร์ลอสค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศที่ผสมผสานกับกลิ่นมินต์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนเอเลน่าต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางกระถางดอกไม้เบาๆ "ค...คุณจะทำอะไรคะ?" เอเลน่าช้อนสายตาขึ้นมอง เผลอกลั้นหายใจเมื่อร่างสูงใหญ่ก้มตัวลงมา กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและชั้นไม้ คาร์ลอสไม่1ตอบ เขาเอื้อมมือหนาผ่านไหล่บางไปหยิบกิ่งก้านของดอกไม้ที่ติดอยู่บนกลุ่มผมสีทองประกายมุกของเธอออกอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจัดเฉียดผ่านใบหูเนียนนุ่มจนเกิดกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วร่าง "ผมไม่ได้จะทำอะไร..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู "แค่กำลังคิดว่า... ดอกไม้พวกนี้ ต่อให้งดงามแค่ไหน ก็เทียบไม่ได้กับคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้" ใบหน้าของเอเลน่าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ความร้อนลามเลียจากลำคอขึ้นไปถึงใบหู นี่มันไม่ใช่บทสนทนาของคนที่เพิ่งเริ่มทำความรู้จักกันเลยสักนิด! เขารุกไล่เก่งขึ้นทุกทีจนเธอกลัวว่ากำแพงป้องกันหัวใจที่สร้างไว้จะพังทลายลงในไม่ช้า *กริ๊ง!* เสียงกระดิ่งเวทมนตร์หน้าเรือนกระจกดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูชวนใจสั่นลงอย่างกะทันหัน ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับเด็กนักเรียนที่ถูกจับได้ว่ากำลังทำผิดกฎ พ่อบ้านประจำตระกูลก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ยังคงรักษาiมารยาทไว้อย่างเคร่งครัด "เรียนคุณเอเลน่า และท่านดยุกดาร์คเนส... มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนถึงหน้าคฤหาสน์ค่ะ" เอเลน่าขมวดคิ้วมุ่น "ใครกันคะที่กล้าบุกรุกเข้ามาในเขตหวงห้ามของฉัน?" พ่อบ้านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "องค์ชายวิลเลียม และ... เลดี้ไอรีนค่ะ พวกเขาบอกว่ามีหมายศาลเพื่อยึดครองสิทธิ์ในสูตรขนมหวานทั้งหมดของตระกูลวาเลนไทน์ โดยอ้างว่าคุณเอเลน่าขโมยมาจากหลวง!" บรรยากาศในเรือนกระจกที่เคยอบอวลด้วยความหวานชื่นพลันดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที ดวงตาสีนิลของคาร์ลอสเปล่งประกายความเยียบเย็นน่ากลัวขึ้นมาวับหนึ่ง เขาแค่น ั้มเสียงเยาะหยันในลำคออย่างน่าขนลุก รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นไร้ซึ่งความAอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "กล้ามาก... ที่มารบกวนเวลาส่วนตัวของผมกับภรรยา(ในอนาคต)" คาร์ลอสเอ่ยพางหยิบบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทประดับเพชรแท้ไร้วงเงินออกจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น "ดูเหมือนว่าฉันจะต้องสั่งสอนพวกสุนัขจรจัดพวกนี้เสียหน่อยแล้ว ว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริงของอาณาจักรนี้กันแน่" ม่านหมอกโรแมนซ์ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำความฟินและความสะใจในตอนนี้มากๆ นะคะ