งานเลี้ยงเต้นรำที่ชวนระทึก

เสียงซอวิโอลินในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ดยุกแลงคาสเตอร์บรรเลงด้วยจังหวะโอ่อ่า ทว่าบรรยากาศรอบกายในรัศมีสามเมตรจากกลุ่มคุณหญิงผู้สูงศักดิ์กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ท่ามกลางชุดราตรีสีพาสเทลและสีอ่อนหวานที่จงใจขับเน้นความอ่อนโยนตามธรรมเนียมสังคมชั้นสูง ร่างระหงที่ก้าวผ่านบานประตูคู่แกะสลักเข้ามาในวินาทีนี้ กลับสร้างแรงกระแทกทางสายตาจนเสียงพูดคุยรอบห้องเงียบกริบลงในทันที เอเลน่า วาเลนไทน์ ไม่ได้มาเพื่อกลมกลืน ชุดเดรสยาวผ้าซาตานสีแดงทับทิมเข้มข้นตัดเย็บเข้ารูปอย่างประณีต ขับเน้นทรวดทรงเพรียวระหงราวกับประติมากรรมชั้นเอก ช่วงบนดีไซน์เปิดไหล่เผยผิวเนียนละเอียดตัดกับสีเพลิงร้อนแรง ชายกระโปรงผ่าสูงเผยให้เห็นเรียวขาลีลาศทุกก้าวเดินที่มั่นคงและทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบกวาดมองฝูงชนที่อ้าปากค้างด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันอันเงียบงัน กลิ่นอายความหอมหวานเย้ายวนของดอกกุหลาบสีเลือดและวานิลลาคั่วเข้มลอยกรุ่นตามการเคลื่อนไหว ราวกับประกาศให้ทุกคนในที่นี้รู้ว่า ผู้หญิงที่พวกเคยเหยียบย่ำในอดีต ได้กลายเป็นเจ้าของอาณาจักรที่พวกนางไม่มีวันเอื้อมถึงเสียแล้ว "นั่น... นั่นมันเอเลน่าไม่ใช่หรือ?!" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง "แต่งตัวประเจิดประเจ้ออะไรเช่นนั้น สีแดงสดขนาดนั้นหล่อนคิดว่าเป็นใครกัน เจ้าหญิงหรือไง... เสียมารยาทสิ้นดี!" เลดี้วิลเลียมส์แค่นเสียงลอดไรฟัน พัดขนนกในมือสั่นระริกด้วยความขัดเคืองที่ถูกรัศมีของอดีตคุณหนูตกอับกลบจนมิด เอเลน่าไม่ได้สนใจสายตาริษยาเหล่านั้น ปลายสายตาของเธอกวาดผ่านเหล่าขุนนางที่เคยปฏิเสธคำสั่งซื้อขนมของเธออย่างเยือกเย็น ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงสง่าของคาร์ลอส ดาร์คเนส ซึ่งยืนถือแก้วไวน์รออยู่มุมห้อง ประธานหนุ่มแห่งกลุ่มทุนข้ามชาติอยู่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ดวงตาคมกราบมองเธอนิ่งนาน แววตาที่ปกติเย็นชาไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความลุ่มหลงอย่างไม่ปิดบัง เขา ยกยิ้มมุมปากให้เธอเพียงนิด เป็นสัญญาณเตือนว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้เบื้องหลัง "ดูเหมือนว่าการปรากฏตัวของผมจะจืดชืดไปถนัดตา เมื่อเทียบกับราชินีแห่งความหวานในวันนี้" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นที่วางลงบนข้อศอกเรียว เอเลน่าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปสบตากับคาร์ลอสที่ก้าวเข้ามาประคองเธอเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำอย่างเป็นทางการ "คุณก็ยังปากหวานไม่เปลี่ยนนะคะ ท่านประธานดาร์คเนส" เอเลน่าตอบเสียงเบา รอยยิ้มหวานหยดที่ปั้นแต่งขึ้นเพื่อสังคมซ่อนความขบขันไว้เบื้องหลัง "ผมไม่ได้ปากหวานครับ... ผมแค่พูดความจริงที่ดวงตาคู่นี้กำลังเห็น" คาร์ลอสโน้มตัวลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นทำเอาหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "และผมมั่นใจว่า... อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า พวกสุนัขจิ้งจอกพวกนั้นจะยิ่งตาสว่างมากกว่าเดิม" สิ้นคำพูดของเขา ดนตรีจังหวะวอลทซ์ก็เริ่มบรรเลง ทว่ายังไม่ทันที่เอเลน่าจะได้ก้าวเท้าลงบนฟลอร์ ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเครื่องแบบทหารยามหลวงและตัวแทนจากสำนักพระราชวัง หัวหน้ามหาเล็กผู้ถือประกาศนียบัตรประทับตราลัญจกรทองคำเดินนำหน้าสีหน้าเคร่งเครียด เขากวาดตามองหาบุคคลสำคัญ ก่อนจะมาหยุดโค้งคำนับให้เอเลน่าด้วยความนอบน้อมที่ทำเอาคนทั้งห้องแทบหยุดหายใจ "เรียนคุณเอเลน่า วาเลนไทน์... ทางสำนักพระราชวังได้รับพระ องคมนตรีโปรดเกล้าฯ ให้มาอัญเชิญท่าน เพื่อเข้ารับพระราชทานตราตั้ง 'ผู้ผูกขาดการจัดเลี้ยงขนมหวานหลวง' แต่เพียงผู้เดียว ณ ท้องพระโรงในค่ำคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วห้องราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา เลดี้วิลเลียมส์หน้าซีดเผือกจนแทบเป็นลม ขณะที่บรรดาคุณหนูตระกูลดังต่างพากันอ้าปากค้างจนแทบกรามค้าง เอเลน่าปรายตามองเอกสารตราตั้งในมือมหาเล็กด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เธอกระชับมือที่คล้องอยู่กับแขนของคาร์ลอสแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับกลุ่มคนที่เคยดูถูกเธอด้วยแววตาสงิ่งนิ่งและทรงพลัง "ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ" เอเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ก้องไปทั่วห้องโถง "และหวังว่าขนมหวานในงานเลี้ยงครั้งถัดไป... จะช่วยปรับปรุงรสชาติชีวิตของบางท่านให้ดีขึ้นกว่านี้นะคะ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำความฟินและความสะใจในตอนนี้มากๆ นะคะ