เปิดโปงหน้ากากตัวร้าย

“ถ้าหากบัญชีของตระกูลดยุกเบอร์นาร์ดไม่มีความผิดปกติจริง... ไฉนเล่าสัญญากู้ยืมเงินแปดหลักเมื่อสามเดือนก่อน ถึงได้ถูกแอบโอนถ่ายไปยังบัญชีลับของท่านเคานต์ผู้สูงศักดิ์เล่มนี้กันล่ะคะ?” เสียงใสราวกับกระดิ่งเงินที่กังวานก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงอันโอ่อ่าของคฤหาสน์หลวง ตัดผ่านเสียงดนตรีบรรเลงและเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนจนเงียบกริบลงในพริบตา เอเลน่า วาเลนไทน์ ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่เบื้องหน้าโคมไฟระย้าคริสตัล แสงไฟสีนวลทอประกายกระทบลงบนชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทองระยิบระยับขับเน้นให้ผิวพรรณผุดผ่องดั่งไข่มุก ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาของแขกเหรื่อกว่าร้อยชีวิตในงานเต้นรำราตรีนี้หาใช่ความงดงามของเธอไม่ แต่เป็นแผ่นกระดาษปึกใหญ่ในมือเรียวบางที่สั่นระริกเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์—ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความสะใจที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน “เอเลน่า! เจ้า... เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!” เลดี้ไอรีน คู่ปรับตัวฉกาจที่เคยเหยียดหยามเธอในงานน้ำชาเมื่อฤดูกาลก่อนกรีดเสียงแหลมสูง ใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกจนแทบเสียทรง “หลักฐานบ้าบออะไรนั่นน่ะ มันเป็นของปลอม! เจ้าตั้งใจจะใส่ร้ายพวกเรา!” “ของปลอมหรือคะ?” เอเลน่าแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยي็นเยียบที่ชวนให้ผู้พบเห็นต้องขนลุกซู่ “ดิฉันไม่เคยคิดลดตัวไปทำอะไรตื้นๆ แบบนั้นหรอกค่ะเลดี้ไอรีน โดยเฉพาะกับเอกสารตราประทับกระทรวงการคลังที่ลงนามด้วยลายมือของท่านพ่อของคุณเอง... อ้อ หรือว่าท่านเคานต์ผู้พ่ออยากจะอธิบายให้แขกผู้มีเกียรติในที่นี้ฟังดีล่ะคะ ว่าเงินทุนสำหรับสร้าง ‘อาณาจักรขนมหวาน’ ที่พวกคุณแย่งชิงสิทธิ์สัมปทานไปจากตระกูลวาเลนไทน์เมื่อปีก่อน แท้จริงแล้วมันคือเงินภาษีประชาชนที่ยักยอกมาจากการประมูลโครงการหลวง!” ความโกลาหลระเบิดขึ้นในทันที เสียงซุบซิบดังอื้ออึงราวกับผึ้งแตกรัง บรรดาขุนนางชั้นสูงต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก บางคนถึงกับทำแก้วไวน์ร่วงหล่นแตกกระจายบนพื้นพรม ข่าวฉาวระดับแผ่นดินสะเทือนเช่นนี้ ไม่มีใครคาดคิดว่าจะถูกเปิดโปงกลางงานเต้นรำประจำปีที่องค์ราชินีเสด็จมาเป็นประธานด้วยซ้ำ! ดวงตากลมโตของเอเลน่ายกขึ้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงสง่าของบุรุษผู้หนึ่งซึ่งยืนพิงเสาหินอ่อนอยู่มุมมืดของห้องโถง คาร์ลอส ดาร์คเนส ประธานกลุ่มทุนข้ามชาติผู้ทรงอิทธิพล สวมสูทสีดำสนิทเข้ารูปไร้ที่ติ นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นทอดมองมาที่เธอลึกซึ้ง แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเอ็นดูและชื่นชมอย่างปิดไม่มิด ราวกับพญาอินทรีที่กำลังเฝ้ามองลูกนกน้อยกางปีกตบหน้าเหยื่อด้วยความงดงาม *‘เก่งมาก... แม่นางร้ายตัวน้อยของฉัน’* สายคู่นั้นสื่อความหมายออกมาเช่นนั้น โดยที่เขาไม่ต้องเอื้อMคำใดๆ ออกมาเลยแม้แต่คำเดียว เคานต์เบอร์นาร์ดผู้บิดา หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา เขาก้าวเท้าสั่นเทาออกมาจากกลุ่มชนชั้นสูง พยายามรักษามาดผู้ดีไว้แต่เหงื่อกาฬกลับไหลโทรมหน้าผาก “ท่านหญิงวาเลนไทน์... นี่มันเรื่องเข้าใจผิด! การกล่าวหาลอยๆ เช่นนี้มีโทษถึงประหารชีวิตนะ!” “กล่าวหาลอยๆ หรือคะ?” เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด คาร์ลอสผละออกจากเสาหินก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเอเลน่าอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่รังสีคุกคามที่ทรงพลังจนเคานต์ชราต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง นิ้วเรียวแกร่งของคาร์ลอสหยิบเครื่องมือสื่อสารเวทมนตร์รุ่นล่าสุดขึ้นมา แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นก่อนจะฉายภาพบันทึกเหตุการณ์การเจรจาลับระหว่างเคานต์เบอร์นาร์ดกับพ่อค้าตลาดมืดเมื่อสัปดาห์ก่อนขึ้นกลางอากาศ เสียงทุ้มต่ำและน่าเกลียดของการซื้อ1ขายเสียงและอำนาจดังชัดเจนก้องไปทั่วห้องโถง “พ... พอก่อน! หยุดฉายเดี๋ยวนี้!” เลดี้ไอรีนกรีดร้องโหยหวน พยายามจะพุ่งเข้ามาปัดภาพโฮโลแกรมนั้นทิ้งด้วยความคลุ้มคลั่ง แต่ยามรักษาการณ์หลวงไวกว่า พวกเขากรูเข้ามาล็อกแขนของเธอและบิดไขว้หลังไว้ทันทีตามคำสั่งเนตรคมกริบของคาร์ลอส “พวกคุณกล้าดียังไง! ปล่อยฉันนะ! นังเอเลน่า แกมันปีศาจ! ปีศาจชัดๆ!” เสียงกรีดร้องด้วยความเคียดแค้นดังสะท้อนไปทั่ว แต่เอเลน่ายังคงยืนนิ่งสงบ ใบหน้างดงามระบายด้วยรอยยิ้มละมุนละไมราวกับกำลังชมการแสดงละครเวทีชุดโปรด “ปีศาจหรือคะ?” เอเลน่าก้าวเข้าไปใกล้เลดี้ไอรีนที่กำลังดิ้นรนอยู่ในพันธนาการ กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “จำไว้เถอะนะคะ... สิ่งที่ฉันทำในวันนี้ มันยังไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดที่พวกคุณเคยฝากไว้ให้ตระกูลวาเลนไทน์ต้องล่มสลายเลยด้วยซ้ำ” บรรยากาศในห้องโถงกดดันถึงขีดสุด องค์ราชินีที่ประทับอยู่บนพระแท่นเบื้องบนทรงยกพัดขนนกขึ้นปิดพระพักตร์เล็กน้อยด้วยความสนพระทัย ก่อนจะตรัสด้วยพระสุสานกังวานว่า “จับกุมตัวเคานต์เบอร์นาร์ดและบุตรสาวไว้ สอบสวนให้สิ้นไส้... ส่วนเจ้าค่ะ ท่านหญิงเอเลน่า เจ้ามีหลักฐานชิ้นโบว์แดงขนาดนี้ สมควรได้รับรางวัลตอบแทนจากราชสำนักแล้ว” “พระทัยเพคะฝ่าบาท” เอเลน่าถอนสายบัวทำความเคารพอย่างงดงามไร้ที่ติ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ทหารหลวงจะคุมตัวสองพ่อลูกออกไปจากงาน เสียงเคาะรองเท้าหนังราคาแพงดังขึ้นจากประตูใหญ่ที่ถูกผลักออกอย่างไร้มารยาท ร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมนักเวทสีเทาเข้ม ปักลวดลายงูพันคฑา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสภาเวทมนตร์ชั้นสูงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งร้อน ใบหน้าของเขาซีดเซียวและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกชนิดที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน “ท่านหญิงเอเลน่า! อย่าเพิ่งใจร้อนทำลายสัญญาการค้า...!” ชายหนุ่มละล่ำละลักตะโกนเสียงหลง “เพราะตอนนี้... หุ้นทั้งหมดของสมาคมขนมหวานหลวงถูกซื้อกวาดเรียบด้วยเงินทุนนิรนามในเวลาเพียงสามวินาที! และบัญชีหลักของราชสำนักกำลังจะ...!” ยุงยังไม่ทันได้บินผ่านความเงียบงัด คาร์ลอส ดาร์คเนส ก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา มือหนาหยิบการ์ดสีดำสนิททำจากโลหะผสมไทเทเนียมฝังเพชรแท้ขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ระหว่างนิ้ว *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบการเงินเวทมนตร์ระดับจักรวรรสดังกังวานก้องไปทั่วห้องโถง พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ระบุยอดเงินในบัญชีปัจจุบันของ ‘เอเลน่า วาเลนไทน์’ ที่พุ่งทะยานแซงหน้าเศรษฐีอันดับหนึ่งของอาณาจักรไปไกลลิบลิ่วอย่างไร้ขีดจำกัด! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำความสะใจในตอนนี้มากๆ นะคะ