ก้าวเข้าสู่สนามการแข่งขันขนมหวานระดับประเทศ

"สิทธิ์ในการส่งผลงานเข้าประกวดชิงแชมป์ขนมหวานระดับประเทศของตระกูลวาเลนไทน์... ฉันเป็นคนถือมันอยู่ค่ะ" เสียงกังวานใสแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมคณะกรรมการจัดงาน สายตาหลายคู่จับจ้องไปยังร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีงาช้าง เอเลน่า วาเลนไทน์ ไม่ได้หลบสายตาเยาะเย้ยของบรรดาญาติผู้พี่ที่พยายามฮุบกิจการ เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัว ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของผู้กุมไพ่เหนือกว่าในมือ เลดี้ไวโอเล็ต หัวหน้าคณะกรรมการอาวุโส ขมวดคิ้วมุ่น ปลายปากกาขนนกในมือเคาะโต๊ะเสียงดัง *ก๊อก ก๊อก* "คุณเอเลน่า ตระกูลของคุณตกต่ำจนแทบไม่เหลือชื่อเสียงในวงการขนมหวานมาสามปีเต็มแล้วนะคะ การส่งผลงานเข้าประกวดรายการนี้ ต้องใช้เงินค้ำประกันสิทธิ์และมาตรฐานความอร่อยระดับ S-Class ถ้าทำไม่ได้... คุณรู้ใช่ไหมคะว่าจะต้องชดใช้ด้วยอะไร" "รู้สิคะ... แต่ดิฉันไม่คิดว่าจะต้องเสียอะไรนอกจาก 'บัลลังก์แชมป์' ที่พวกเขากำลังแย่งกันหรอกค่ะ" เอเลน่ากวาดตามองหน้าลูกพี่ลูกน้องที่เคยเหยียบย่ำเธอ พวกเขาหัวเราะเยาะในลำคอ หาว่าเธอกำลังเพ้อเจ้อหลังจากถูกคู่หมั้นทิ้งและตระกูลล้มละลาย แต่พวกเขากลับสนุกบนความประมาทโดยไม่รู้เลยว่า กลิ่นอายของวัตถุดิบชั้นเลิศที่เธอซ่อนไว้ในกระเป๋าเอกสารหนังแท้นั้น หอมหวานเย้ายวนจนสามารถสั่นคลอนรากฐานของสมาคมขนมหวานได้ทั้งสถาบัน "เชิญลงชื่อค่ะ ถ้าคุณมีความมั่นใจมากพอ" เลดี้ไวโอเล็ตเลื่อนเอกสารสัญญาฉบับสีทองมาตรงหน้า เอเลน่าหยิบปากกาหมึกซึมด้ามหรูขึ้นมาจรดปลายลงบนกระดาษอย่างมั่นคง ทุกตัวอักษรที่เธอบรรจงเขียนลงไปคือการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ ระหว่างตระกูลวาเลนไทน์ที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็น 'ตัวร้าย' ไร้ค่า กับเหล่าผู้มีอิทธิพลที่หวังจะฮุบอาณาจักรขนมหวานแห่งนี้ ทันทีที่ลายเซ็นสมบูรณ์ เสียงปรบมือเยาะเย้ยก็ดังขึ้นจากมุมห้อง "ช่างกล้าหาญเสียจริงนะ เอเลน่า... หวังว่าเธอจะไม่ได้เป็นลมล้มพับไปเสียก่อนที่กรรมการจะชิมขนมชิ้นแรก" เสียงทุ้มต่ำของลอร์ดมาร์คัส อดีตคู่หมั้นที่หันไปซบตระกูลคู่แข่งเอ่ยขึ้นด้วยความสมเพช เอเลน่าชะงักฝ่ามือที่กำลังเก็บเอกสาร เธอไม่ได้หันกลับไปทันที แต่เลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก1เฮือกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึก ก่อนจะหันมาสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตาสีอเมทิสต์ฉายแววเย็นเยียบจนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว "เก็บเรี่ยวแรงไว้ลุ้นตอนประกาศผลดีกว่าค่ะ ลอร์ดมาร์คัส... เพราะฉันเกรงว่าเมื่อคุณได้กลิ่นขนมของฉัน คุณอาจจะคุกเข่าขอร้องให้ฉันแบ่งเศษเค้กให้กินเหมือนสุนัขตัวหนึ่งก็ได้นะคะ" คำพูดเชือดเฉือนแบบตาต่อตาฟันต่อฟันทำให้บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เอเลน่าหมุนตัวเดินออกจากห้องด้วยท่าทีสง่างาม ทิ้งให้เบื้องหลังเป็นเสียงซุบซิบและสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง ทว่า ทันทีที่ก้าวพ้นประตูอาคารสมาคม ลมหนาวปะทะเข้ากับผิวแก้ว แต่เธอกลับไม่รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้อย เมื่อพบกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนรอพิงรถยนต์ซีดานสีดำสนิทอยู่ คาร์ลอส ดาร์คเนส สวมชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป เรือนผมสีดำสนิทรับกับดวงตาสีรัตติกาลที่มองตรงมาที่เธอ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่จะได้รับ "ดูเหมือนการเจรจาจะราบรื่นดีนี่ครับ ราชินีตัวน้อยของผม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นแก้วชาอุ่นๆ ที่บรรจุในปลอกเก็บความร้อนส่งให้เธอ เอเลน่ารับมาถือไว้ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ "ราบรื่นเกินคาดค่ะ พวกเขาคิดว่าฉันกำลังเดินไปสู่ความตาย แต่หารู้ไม่ว่าฉันกำลังเดินไปเก็บกวาดมงกุฎต่างหากล่ะคะ" คาร์ลอสหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายื่นมือหนามาเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกแก้มของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและทะนุถนอมทำให้หัวใจของอดีตนางร้ายกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ "ถ้าอย่างนั้น... เพื่อเป็นการฉลองก้าวแรกสู่ชัยชนะ คุณหนูเอเลน่ารังเกียจไหมครับที่จะให้ผมเป็นคนขับรถพาไปตรวจดู 'วัตถุดิบลับ' ชิ้นสุดท้าย?" เอเลน่าคลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์อันตราย "ด้วยความยินดีค่ะ ท่านประธานดาร์คเนส" เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถหรู แต่ทว่า... จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งย่านการค้า หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากระบบธนาคารกลางและตลาดหุ้น พร้อมกับข้อความปริศนาที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ: *[ประกาศด่วน: หุ้นทั้งหมดของตระกูลวาเลนไทน์ถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในเวลา 3 วินาที และผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ที่กำลังเดินทางมาถึงหน้าตatนี้... คือบุคคลที่คุณคาดไม่ถึงที่สุด]* ม่านหมอกโรแมนซ์ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำความฟินและความระทึกในบทนี้นะคะ