ความลับใต้เงาปราสาท

เสียงกุญแจทองเหลืองโบราณหมุนคลิกดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดินทึบตัน กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นฉุนรุนแรงของสารเคมีบางชนิดลอยปะทะเข้าจมูกจนเอเลน่าต้องยกหลังมือขึ้นมาแตะปลายจมูกเบาๆ แสงจากคบเพลิงส่องกระทบผนังหินชื้นแฉะ เผยให้เห็นเงาดำทะมึนของชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่าและโต๊ะทำงานไม้โอ๊กหนาหนักที่เต็มไปด้วยคราบหมึกสีดำสนิท—สีเดียวกับตระกูลขุนนางผู้สูญสิ้นอำนาจไปแล้ว “ระวังทางด้วยค่ะคุณหนู พื้นตรงนี้ค่อนข้างลื่นจากไอน้ำเวทมนตร์” เสียงกระซิบแหบพร่าแต่หนักแน่นของคาร์ลอส องครักษ์หนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีเทาดังหมอกควันดังขึ้นข้างกาย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของเขายืนบังกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดมาจากช่องลมด้านหลังให้เธอโดยอัตโนมัติ ฝ่ามืออุ่นจัดของเขายื่นมาประคองข้อศอกบางของเอเลน่าไว้หลวมๆ เพื่อพยุงไม่ให้เธอก้าวพลาดบนบันไดหินลาดชัน เอเลน่าพยักหน้ารับช้าๆ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวระคนความตื่นตะลึง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องใต้ดินที่ถูกซ่อนเร้นมานานนับทศวรรษใต้รากฐานของปราสาทวาเลนไทน์ ที่นี่ไม่ใช่ห้องเก็บไวน์หรือห้องสมุดลับธรรมดาอย่างที่พวกตระกูลสายรองกล่าวอ้าง แต่มันคือ ‘ห้องปฏิบัติการต้องห้าม’ ที่ถูกกวาดล้างไปพร้อมกับการล่มสลายของมารดาเธอ “พวกเขาซ่อนมันไว้ลึกจริงๆ ค่ะท่านประธาน… ลึกเสียจนคนที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องแป้งทำขนมอย่างฉัน เกือบจะมองข้ามความเน่าเฟะใต้พรมนี้ไปเสียสนิท” เอเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับซ่อนรังสีความเย็นชาและแรงอาฆาตมาดร้ายที่ถูกเก็บกดไว้ใต้รอยยิ้มของคุณหนูผู้โชคร้าย เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวนั้น ปลายนิ้วเรียวสวยที่มักจะสัมผัสกับแป้งโดนุ่มฟูและคาราเมลหอมหวานในยามปกติ บัดนี้กำลังเอื้อมไปแตะแฟ้มหนังสีดำเข้มที่ฝุ่นหนาเตอะ คาร์ลอสไม่เอ่ยคำคัดค้าน เขามองแผ่นหลังบอบบางแต่ทระนงนั้นด้วยสายตาที่ลุ่มลึกยากจะคาดเดา สำนักทุนข้ามชาติของเขาเคยโค่นล้มตระกูลใหญ่มานักต่อนัก แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะรู้สึกสนุกและเร้าใจเท่ากับการได้ยืนมอง ‘อดีตนางร้าย’ ผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ค่า ค่อยๆ ใช้มันสมองอันเฉียบคมและสูตรขนมหวานพลิกเกมตบหน้าพวกขุนนางหน้าเลือดทีละคนเช่นนี้ พรึบ! เอเลน่าเปิดแฟ้มหนังหนาหนักออก แผ่นกระดาษสีเหลืองกรอบตามกาลเวลาหลุดร่วงลงมาเล็กน้อย ข้อความด้วยลายมือหวัดๆ แต่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ปรากฏแก่สายตา ภาพวาดวงแหวนเวทมนตร์สีเลือดที่ซ้อนทับอยู่บนโครงสร้างของ ‘เตาอบเวทมนตร์หลวง’ ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกຶก “นี่มัน…” เอเลน่าพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านบันทึกด้านใน มันไม่ใช่แค่การทดลองเวทมนตร์มืดเพื่อเพิ่มพลังอำนาจทางการเมืองอย่างที่เธอกลัว แต่เป็นบันทึกการสกัด ‘สารความสุข’ จากมนุษย์ เพื่อนำมาปรุงแต่งรสชาติของขนมหวานชั้นสูงที่ใช้ถวายองค์ราชินีในงานเลี้ยงประจำปี! พวกมันใช้ความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง และวิญญาณของผู้บริสุทธิ์ มาเคี่ยวรวมกันจนกลายเป็นผงน้ำตาลเคลือบผิวมารการ์รองที่หอมหวานและงดงามไร้ที่ติ “สารเลวสิ้นดี…” คาร์ลอสสบถเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาคมกริบวาบแสงอันตราย มือหนากำหมัดแน่นจนข้อต่อลั่นเปรี๊ยะ เมื่อตระหนักได้ว่า ขนมที่เอเลน่าเคยถูกใส่ร้ายว่ามียาพิษในงานเลี้ยงวันเกิดปีที่แล้ว ที่แท้ก็เป็นฝีมือของพวกตระกูลสายรองที่ใช้สูตรวิปริตเหล่านี้เพื่อกำจัดเธอนั่นเอง “ใจเย็นก่อนค่ะคาร์ลอส…” เอเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นในห้องใต้ดินถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากอันเย้ายวนและทรงพลัง เธอยกมือขึ้นห้ามปรามชายหนุ่มผู้พร้อมจะพังทลายกำแพงปราสาทแห่งนี้ได้ทุกเมื่อ รอยยิ้มของเธอในยามนี้ไม่ได้มีความหวานละมุนเหมือนเค้กช็อกโกแลตฟัดจ์ที่ลูกค้าติดใจ แต่มันคือรอยยิ้มของพญามารที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู “โกรธไปก็เสียเวลาเปล่าค่ะ ในเมื่อหลักฐานชิ้นโบว์แดงมานอนรออยู่ตรงหน้าแบบนี้… ฉันก็แค่ต้องเปลี่ยนมันให้กลายเป็น ‘อาวุธ’ ชิ้นใหม่ ที่จะทำให้พวกมันไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน” เธอดึงกระดาษแผ่นสำคัญขึ้นมา มันคือรายชื่อขุนนางชั้นสูงนับสิบคนที่ร่วมลงทุนในโปรเจกต์ ‘โรงงานน้ำตาลเลือด’ นี้ รวมถึงลายมือชื่อของท่านปู่และอาหนุ่มผู้หวังจะฮุบกิจการร้านขนมหวานวาเลนไทน์ของเธอไปครอบครอง กริ๊ก! ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยที่ดังแว่วมาจากบันไดหินด้านบนก็ทำให้บรรยากาศในห้องใต้ดินเปลี่ยนจากความเงียบสงบกลายเป็นความตึงเครียดในเสี้ยววินาที *“แน่ใจนะว่าไม่มีใครแอบลงมา? ท่านพ่อบอกว่าเอกสารชุดนั้นสำคัญมาก ถ้าใครรู้เข้า… ตระกูลเราได้หัวหลุดออกจากบ่าแน่!”* เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูของ ‘เอ็ดเวิร์ด’ ลูกพี่ลูกน้องผู้เย่อหยิ่งดังใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สาดส่องสว่างลามเลียลงมาตามขั้นบันได คาร์ลอสขยับตัวเข้ามาประชิดเอเลน่าทันที ร่างสูงบังเธอไว้มิดชิด ดวงตาคมกริบหันไปมองประตูทางออกสลับกับหน้าต่างบานเล็กใต้เพดานที่เชื่อมต่อกับสวนกุหลาบด้านนอก มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อสูทเตรียมพร้อมรับมือ ทว่า เอเลน่ากลับคว้าข้อมือหนาของเขาไว้เสียก่อน เธอยกนิ้วเรียวขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม ดวงตาสีไวน์แดงของเธอยิบ1พราวด้วยประกายความสนุกสนานอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า “หนีทำไมล่ะคะคาร์ลอส ในเมื่อพวกมันอุตส่าห์เดินมาหาเราถึงที่ทั้งที…” เอเลน่ากระซิบแผ่วเบາข้างใบหูของชายหนุ่ม กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ ของวานิลลาและดอกไม้ป่าจากตัวเธอลอยวนเวียนอยู่ปลายจมูกของเขา ทำให้คาร์ลอสชะงักไปชั่วขณะ “เรามาต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ… ด้วย ‘ของหวาน’ ชิ้นพิเศษกันดีกว่าค่ะ” เงาดำของเอ็ดเวิร์ดทาบทับลงบนขอบประตูห้องใต้ดิน พร้อมกับบานประตูกลุ่มเหล็กที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การระวังตัว—! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำความฟินและความสะใจในตอนนี้มากๆ นะคะ