ความลับหลังเลนส์กล้อง

แสงสะท้อนสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอในห้องทำงานเงียบเชียบ สาดกระทบลงบนกรอบแว่นสายตาของธันวาอย่างสม่ำเสมอ ประหนึ่งจังหวะการเต้นของหัวใจจักรกลที่ไร้ความรู้สึก พิมพ์ซ่อนตัวอยู่หลังเสาคอนกรีตเปลือยผิวเนื้อหยาบของห้องแล็บวิศวกรรม พร้อมกับยกกล้องมิเรอร์เลสตัวโปรดขึ้นแนบดวงตา ปลายนิ้วเรียวสวยกดปุ่มชัตเตอร์เบาๆ เป็นจังหวะ *แชะ... แชะ...* ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านแผงวงจร ชื่อไฟล์โปรแกรม "Nexus_Core_v2.0" ที่เธอแอบกู้คืนมาจากฐานข้อมูลกลางเมื่อคืน ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด ความจริงที่ว่าริน อดีตเพื่อนร่วมทีมผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อปีก่อน คือผู้สร้างโค้ดชุดแรกเริ่มนั้น ทำให้พิมพ์อดไม่ได้ที่จะมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนขึ้น ธันวาไม่ได้เป็นแค่วิศวกรผู้เย่อหยิ่งและยึดติดกับตรรกะเย็นชาอีกต่อไปแล้วในสายตาของเธอ เขาคือคนที่แบกรับเศษซากความเชื่อใจที่แตกสลายไว้โดยไม่มีใครล่วงรู้ "ถ้าคุณยังยืนลับๆ ล่อๆ อยู่หลังเสาต้นนั้นอีกสามนาที ผมเกรงว่ากล้อง Leica ของคุณคงจะได้บันทึกภาพรายงานการละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลแทนที่จะเป็นภาพการทำงานเสียแล้วนะคะ... อ้อ, หรือว่าคุณพิมพ์คิดว่ามุมนั้นมันช่วยให้ถ่ายโครงสร้างสถาปัตยกรรมของผมได้สวยขึ้นกันแน่ล่ะคะ" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้นโดยที่ธันวาไม่ได้ละสายตาออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วของเขายังคงรัวแป้นพิมพ์อย่างแม่นยำและรวดเร็ว พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความตกใจปนความอับอายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา เธอลดกล้องลงช้าๆ ก่อนจะก้าวออกมาจากเงาสลัว เผยให้เห็นรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่พยายามกลบเกลื่อนความประหม่า "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเวลาทำงานของคุณเสียหน่อยค่ะ... แค่บังเอิญผ่านมาแล้วเห็นว่าแสงตรงมุมนี้มันตกกระทบกับโครงหน้าตอนที่คุณกำลังตั้งสมาธิพอดี มันก็เลย... เอางف่า, พูดตามตรงคือนักบันทึกภาพอย่างฉันอดใจไม่ไหวที่จะเก็บโมเมนต์แบบนี้ไม่ได้หรอกค่ะ" พิมพ์เลือกใช้ความจริงครึ่งหนึ่งมากลบเกลื่อนความลับเรื่องไฟล์โปรแกรมของริน พยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด ธันวาหยุดพิมพ์ชั่วขณะ เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันเก้าอี้หมุนกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสีนิลคู่นั้นคมกริบราวกับสแกนเนอร์ที่พร้อมจะเจาะทะลุปรุโปร่งทุกคำโกหก "คุณชอบมองโลกผ่านเลนส์กล้อง เพื่อค้นหาความหมายในสิ่งที่ตาเปล่ามองไม่เห็น... แต่บางครั้ง ภาพถ่ายที่คุณพยายามบันทึก มันก็อาจจะซ่อนความจริงที่เจ็บปวดเกินกว่าจะยอมรับก็ได้นะคะ คุณพิมพ์" คำพูดของเขาเฉียบคมบาดลึก พิมพ์ขยับตัวอึดอัดเล็กน้อยเมื่อรู้สึกเหมือนถูกอ่านใจได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องแล็บที่มีแก้วกาแฟเย็นชืดวางทิ้งไว้หลายใบ หนังสือคู่มือการเขียนโค้ดหนาเตอะกองพะเนิน และร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยของวิศวกรหนุ่ม ภาพถ่ายผ่านเลนส์เมื่อครู่ไม่ได้บันทึกแค่ความหล่อเหลาหรือความจริงจัง แต่มันบันทึกความโดดเดี่ยวอันน่าใจหายของคนที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว "บางที... ความจริงในภาพถ่าย อาจจะไม่ได้มีไว้เพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดหรอกนะคะธันวา" พิมพ์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกนิด วางกล้องลงบนโต๊ะกระจกเบาๆ "แต่มันมีไว้เพื่อให้เราเห็นว่า อย่างน้อยที่สุด... ในตอนที่เรากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างโดยลำพัง เราไม่ได้กำลังสู้อยู่ในความมืดมิดอย่างไร้ร่องรอยเสียทีเดียว" ธันวาชะงักไป ดวงตาคู่นั้นไหววูบชั่วพริบตาราวกับระบบประมวลผลกำลังพบข้อผิดพลาดที่ไม่อาจแก้ไขด้วยตรรกะปกติ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่อบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด กานต์ที่แอบยืนดูเหตุการณ์อยู่ตรงประตูทางเข้าถึงกับแอบอมยิ้มและยกมือขึ้นกุมขมับให้กับความกล้าหาญของเพื่อนสาว ทว่า ก่อนที่บรรยากาศลึกซึ้งระหว่างทั้งคู่จะทันได้ก่อตัวขึ้นไปมากกว่านั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักบนโต๊ะของธันวากลับกะพริบเป็นสีแดงฉาน เสียงเตือนภัยระดับวิกฤตดังขึ้น *ปี๊ب! ปี๊บ! ปี๊บ!* พร้อมกับข้อความโค้ดปริศนาที่ถูกส่งตรงเข้ามาจากภายนอกระบบ ธันวาลุกพรวดขึ้น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวกดรับสัญญาณภาพจากกล้องวงจรปิดที่หน้าประตูตึกหลัก ภาพบนจอแสดงให้เห็นร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท กำลังก้าวเท้าเข้ามาในอาคารด้วยท่าทีคุ้นเคย และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิด รอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากก็ทำให้พิมพ์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นั่นคือริน... อดีตเพื่อนร่วมทีมของธันวาผู้หายตัวไป และเธอกำลังถือแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทที่บรรจุไวรัสล้างข้อมูลโปรเจกต์ทั้งหมดเอาไว้ในมือ! "ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ... ธันวา พรหมพิริยะ" เสียงหวานเย็นเยียบดังผ่านลำโพงระบบรักษาความปลอดภัยเข้ามาในห้องแล็บ ก่อนที่ระบบไฟฟ้าทั้งหมดจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องลงบนใบหน้าของพวกเขาทั้งสามคนในความมืดมิด ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับรอยยิ้มนะคะ