สมการที่หาค่าไม่ได้

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมกระจกใส พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระโจนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองภาพร่างโปรเจกต์งานศิลป์ผสมผสานเทคโนโลยีที่ถูกกางแผ่หราอยู่เบื้องหน้า มันคือผลงานหยาดเหงื่อสามคืนติดต่อกันของเธอ แต่วินาทีนี้ มันกลับถูกนิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มเขี่ยพับกลับอย่างไร้ความปรานี "ไร้สาระ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้อารมณ์ของธันวาหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองแผ่นสเกตช์ภาพถ่ายฝีมือเธอราวกับมันเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า "คุณธันวาคะ ช่วยกรุณาใช้คำพูดที่ให้เกียรติคนทำงานมากกว่านี้หน่อยจะได้ไหมคะ" พิมพ์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาในน้ำเสียง เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามสวมเกราะกำบังความรู้สึกเปราะบางของตนเองไว้ "งานชิ้นนี้ ฉันตีความผ่านเลนส์กล้องและอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์... มันมีชีวิตนะคะ ไม่ใช่แค่โค้ดดิ้งแข็งๆ ที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อประมวลผลไปวันๆ" "ชีวิตเหรอครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ฉันหมายถึง... ชีวิตเหรอคะ" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดเสียเหลือเกิน "ในโลกของอัลกอริทึมและความเป็นจริง ไม่มีที่ว่างให้ความเพ้อฝันไร้ตรรกะหรอกนะคะ คุณพิมพ์ งานของคุณมันสวยงามในแง่ของศิลปะ... แต่ในแง่การใช้งานจริง มันคือ 'ขยะดิจิทัล' ดีๆ นี่เอง โครงสร้างระบบหลังบ้านพังไม่เป็นท่า โดိန်ดาต้าเบสก็ออกแบบได้สะเปะสะปะเหมือนเด็กประถมหัดเขียนโปรแกรม คุณใช้อะไรคิดคะถึงกล้าเสนอไอเดียแบบนี้ออกมาให้ที่ประชุมใหญ่พิจารณา" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบ กานต์ที่นั่งอยู่มุมโต๊ะรีบยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ พยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเพื่อไม่ให้โดนลูกหลงจากสนามอารมณ์นี้ไปด้วย พิมพ์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าว เธอมองหน้าผู้ชายคนนี้—วิศวกรผู้ยึดมั่นในตรรกะและเหตุผลจนหัวใจด้านชา เขามองเธอเป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่ไร้ระเบียบแบบแผน เป็นตัวปัญหาที่เข้ามาขัดขวางสมการที่เขาคำนวณไว้ "ถ้าคุณคิดว่ามันแย่ขนาดนั้น ทำไมไม่ลองแก้ไขด้วยตรรกะขั้นเทพของคุณดูล่ะคะ!" พิมพ์สวนกลับ เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าด้วยความอัดอั้นตันใจ "ดีแต่พูดวิจารณ์คนอื่นน่ะมันง่ายค่ะ ใครๆ ก็ทำได้ แต่คุณเคยเปิดใจมองความหมายที่ซ่อนอยู่หลังภาพพวกนั้นบ้างไหมคะ หรือว่าสมองของคุณถูกโปรแกรมให้ประมวลผลแต่ตัวเลข จนลืมไปแล้วว่ามนุษย์เขารู้สึกกันยังไง!" ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ประกายบางอย่างไหววับอยู่ในนั้นชั่วพริบตาก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของร่างสูงโปร่งทาบทับลงมาจนพิมพ์รู้สึกราวกับถูกโอบล้อมด้วยกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันทะลุผ่าน "เพราะฉันรู้ว่ามนุษย์ 'รู้สึก' ยังไง ถึงได้รู้ว่าความรู้สึกพวกนั้นมันไว้ใจไม่ได้ที่สุดยังไงล่ะคะ" ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนพิมพ์ได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและกาแฟเข้มข้นจากตัวเขา "ถ้าคุณอยากให้โปรเจกต์นี้รอดตายไปจากมือฉัน พรุ่งนี้เช้า... เอาสมการที่หาค่าความสัมพันธ์ระหว่างศิลปะกับตรรกะมาให้ฉันดู ถ้าทำไม่ได้ ก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกไปจากทีมนี้ซะ" พูดจบ ธันวาก็คว้าแฟ้มเอกสารของตนเองแล้วก้าวเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้พิมพ์ยืนแข็งค้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและความกดดันที่หนักอึ้ง กานต์ลุกขึ้นเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนสาวเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "ใจเย็นก่อนนะแก... ตาบ้านั่นก็ปากร้ายแบบนี้แหละ เป็นวิศวกรสายฮาร์ดคอร์ที่ไร้หัวใจสิ้นดี" พิมพ์เม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าแต่เธอพยายามกักเก็บมันไว้ไม่ให้ไหลร่วงลงมาให้ใครเห็น เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ และเธอจะไม่ยอมแพ้ให้ผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด สายตากลมโตเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะที่ธันวาลืมทิ้งไว้ หน้าจอนั้นยังคงสว่างวาบ แสดงผลบรรทัดโค้ดบางอย่างที่รันค้างไว้ด้วยข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน *System Error: Code 404 - Heart not found.* พิมพ์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอเอื้อมมือไปแตะหน้าจอนั้นเบาๆ ทันใดนั้น หน้าจอหลักก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏหน้าต่างป๊อปอัปสีดำลึกลับขึ้นมาแทนที่ พร้อมกับข้อความท้าทายที่ถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรวิ่งช้าๆ ทีละตัว *ค้นพบโปรแกรมลับ: 'Project_Pandora.exe' - ต้องการเรียกใช้งานหรือไม่? [Y/N]* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อสังเกตเห็นชื่อผู้สร้างไฟล์โปรแกรมนั้น... มันคือชื่อของริน อดีตเพื่อนร่วมทีมของธันวาคนที่ถอนตัวออกไปอย่างปริศนาเมื่อปีก่อน!