เมื่อศิลปะปะทะตรรกะ

"คุณกำลังบอกว่า 'อารมณ์ความรู้สึก' คือตัวแปรที่จับต้องไม่ได้ในสมการโปรเจกต์นี้งั้นเหรอคะ?" เสียงของพิมพ์ดังก้องท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมวิศวกรรมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอของโอโซนและไอความร้อนจากคอมพิวเตอร์เมนเฟรม เธอวางกล้อง Leica ตัวเก่งลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง *กึก* สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ธันวาไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากจอแท็บเล็ต เขายังคงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนด้วยความเร็วที่ทำให้นักศึกษาคนอื่นต้องทึ่ง แต่สำหรับพิมพ์ มันคือความเย็นชาที่น่าหมั่นไส้ที่สุด "ในทางตรรกะ ตัวแปรที่ไม่สามารถแปลงเป็นข้อมูลเชิงปริมาณได้ คือจุดบอดที่ต้องตัดทิ้งครับ" เขาตอบโดยไม่ละสายตาจากกราฟเส้นที่กำลังพุ่งทะยาน "โปรเจกต์นวัตกรรมมหาลัยฯ นี้ต้องการประสิทธิภาพสูงสุด ไม่ใช่ภาพถ่ายสวยหรูที่สื่อถึงอารมณ์ศิลปินที่คุณพยายามจะยัดเยียดให้ผม" "มันเรียกว่า 'วิสัยทัศน์' ค่ะคุณธันวา" พิมพ์โน้มตัวไปข้างหน้าจนเส้นผมสีน้ำตาลเข้มปรกใบหน้า "วิศวกรรมที่ไร้หัวใจ ก็เหมือนกับหุ่นยนต์ที่เดินได้แต่ไม่มีวันเข้าใจว่าทำไมมนุษย์ถึงต้องมีความสุขเวลาที่เห็นงานศิลปะชิ้นหนึ่ง" กานต์ที่นั่งอยู่ข้างๆ พิมพ์ได้แต่เอามือกุมขมับ เขาเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากทั้งคู่ ราวกับกระแสไฟฟ้าขั้วบวกและขั้วลบที่พร้อมจะระเบิดออกทันทีถ้ามีใครจุดชนวน "ใจเย็นๆ ทั้งคู่เลยนะ" กานต์แทรกขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ "คือ... รายชื่อที่อาจารย์ส่งมาน่ะ ท่านไม่ได้ให้เราเลือกตามความสมัครใจ แต่มันคือคำสั่งระบบที่จับคู่ตาม 'ค่าอัลกอริทึมความเข้ากันได้' ซึ่ง... อ่า... ระบบประมวลผลออกมาว่าพวกคุณสองคนคือคนที่มีคะแนนซิงโครไนซ์สูงสุดในคณะ" ธันวาชะงักนิ้วที่กำลังพิมพ์ เขาวางมือลงแล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาเข้มของเขาสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลของพิมพ์ ความเงียบเข้าครอบงำบรรยากาศจนได้ยินเสียงพัดลมระบายอากาศในเครื่องคอมพิวเตอร์ดังหึ่งๆ "ซิงโครไนซ์?" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ "ระบบคงมีปัญหาแล้วล่ะ ผมไม่มีทางเข้ากับคนที่มองโลกผ่านเลนส์พลาสติกได้หรอก" "แล้วคุณล่ะคะ ที่มองโลกผ่านเลขฐานสอง วันหนึ่งถ้าคุณล้มเหลวเพราะข้อมูลมันโกหก คุณจะทำยังไง?" พิมพ์โต้กลับทันควันโดยไม่เกรงกลัวสายตาเย็นเยือกนั่น ก่อนที่การปะทะฝีปากจะบานปลายไปมากกว่านี้ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักออกอย่างแรง รินเดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจเกินร้อย ในมือถือแท็บเล็ตที่มีแสงสีแดงกะพริบถี่ๆ เธอเดินตรงมายังโต๊ะกลางที่ทั้งคู่ยืนอยู่ "ตลกจังนะ" รินเปรยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน "ธันวา เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำโปรเจกต์นี้กับยัย 'จิตรกร' นี่? สถิติที่ผ่านมาของเธอคือการล้มเหลวในทุกโปรเจกต์ที่ต้องใช้ความแม่นยำทางวิศวกรรม" พิมพ์กำหมัดแน่น ความเจ็บปวดในอดีตเรื่องความคาดหวังของครอบครัวที่มองว่างานศิลปะของเธอคือ 'ความไร้สาระ' วิ่งเข้ามาในหัว แต่เธอก็เชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมให้ใครมาดูถูกหยามเกียรติของเธอได้ง่ายๆ "ฉันอาจจะพลาดในเชิงเทคนิค แต่ฉันไม่เคยพลาดในเชิง 'มนุษย์' เหมือนคนที่วันๆ เอาแต่นั่งหลังขดหลังแข็งคอยแต่จะอัปเกรดระบบเพื่อหนีความจริงหรอกนะคะ" พิมพ์จ้องมองรินกลับด้วยสายตาไม่ลดละ ทว่า ทันใดนั้นเอง แสงไฟในห้องประชุมก็กะพริบถี่ๆ หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ที่เดิมทีเป็นค่าโปรเจกต์ของธันวา กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความรหัสปริศนาค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศเป็นโฮโลแกรมสามมิติ *`[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวแปรความขัดแย้งในระดับวิกฤต - ค่าอัลกอริทึม 'ความสัมพันธ์' พุ่งสูงขึ้นเกินขีดจำกัด]`* เสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบดังขึ้นทั่วทั้งห้อง ทำให้ทุกคนชะงักไป พิมพ์มองหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก ธันวาลุกขึ้นยืนทันที ความเย็นชาในดวงตาของเขาถูกแทนที่ด้วยความสงสัยสุดขีด "มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์มหาลัยฯ แล้ว" ธันวาพึมพำขณะมองรหัสที่ไหลผ่านหน้าจอด้วยความเร็วที่อ่านไม่ทัน "มีใครบางคน... หรือบางอย่าง... กำลังแทรกแซงระบบโปรเจกต์ของเรา และที่สำคัญที่สุด... ระบบมันกำลังบังคับให้เราต้องทำภารกิจที่ 'ต้องเชื่อมต่อจิตใจ' ต่อกันเพื่อรักษาระบบเอาไว้" พิมพ์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวขณะที่แสงจากโฮโลแกรมส่องกระทบใบหน้าของเธอ "หมายความว่ายังไงที่ต้องเชื่อมต่อจิตใจ? ระบบมันกำลังเล่นตลกอะไรกันคะ!" ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอแสดงข้อความใหม่ขึ้นมาเป็นตัวอักษรสีทองที่ดูศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขาม *`[ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนหัวใจของอัลกอริทึม - เริ่มต้นการซิงโครไนซ์ 0%... 1%... 2%... และหากคุณทั้งสองแยกจากกันก่อนภารกิจเสร็จสิ้น ข้อมูลความทรงจำทั้งหมดในมหาลัยฯ จะถูกลบถาวร]`* พิมพ์และธันวามองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ความขัดแย้งเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวาดหวั่นครั้งใหญ่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายและหัวใจที่กำลังเต้นจังหวะเดียวกันนี้ด้วยกันนะคะ!