รหัสลับฉบับหอสมุด

เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานยังคงสะท้อนก้องอยู่ในความมืดมิดของห้องแล็บใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินวับวามสาดกระทบโครงหน้าคมคายของธันวาที่กำลังนิ่วหน้าอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์ราวกับนักเปียโนผู้กำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความเป็นความตาย ขณะที่พิมพ์ยืนกอดอกแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองหน้าจอสีฟ้าที่แสดงรหัสข้อความปริศนาซึ่งถูกส่งตรงมาจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนกลางของมหาวิทยาลัย “ระบบล็อกดาวน์ระดับสอง... ใครบางคนกำลังพยายามลบไฟล์โปรเจกต์อัลกอริทึมที่เราทุ่มเทกันมาทั้งเดือนนะคะ” พิมพ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดปนความวิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด ปอยผมสีน้ำตาลเข้มที่หลุดลุ่ยลงมาข้างแก้มไม่ได้ช่วยให้เธอดูลดความน่าเกรงขามลงเลยแม้แต่น้อย ธันวาไม่ตอบทันที เขายังคงจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์ชุดโค้ดแปลกปลอมที่ฝังตัวอยู่ในระบบ “ไม่ใช่คนอื่นหฝรอกค่ะพิมพ์... รหัสการเข้ารหัสแบบนี้ มีแค่คนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึงฐานข้อมูลหลักในเวลานี้ได้” น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบของเขาเอ่ยลอดไรฟัน “รินเหรอคะ?” กานต์ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาสมทบในห้องแล็บอุทานขึ้น พร้อมกับหายใจหอบโยนกระเป๋าเป้ลงบนโต๊ะทำงาน “ฉันเพิ่งเห็นยัยนั่นเดินยิ้มระรื่นออกจากตึกหอสมุดกลางเมื่อกี้นี้เองค่ะทุกคน! ถ้าเราไม่รีบตามไปกู้ไฟล์คืนตอนนี้ มีหวังอัลกอริทึมจำแนกอารมณ์ความรู้สึกที่เราเขียนขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและความเป็นความตายต้องปลิวหายไปกับสายลมแน่ๆ!” สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและอารมณ์ความรู้สึกที่เหนือกว่าเหตุผลของพิมพ์พุ่งพล่านขึ้นมาทันที เธอดึงแฟลชไดライブออกจากเครื่องคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว “งั้นเราก็ต้องไปที่หอสมุดกลางเดี๋ยวนี้ค่ะ! ฉันจะไม่ยอมให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่าเพราะเกมบ้าๆ ของรินเด็ดขาด” บรรยากาศยามวิกาลภายในหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยเงียบสงัดและวังเวง แสงไฟจากหลอดฟلูออเรสเซนต์สีนวลส่องกระทบสันปกหนังสือเก่าแก่ที่เรียงรายอยู่บนชั้นสูงตระหง่านราวกับกำแพงปราสาทโบราณ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่เย็นเยียบ พวกเขาทั้งสามคนก้าวฝ่าความมืดตรงไปยังโซนวิจัยส่วนตัวที่อยู่ลึกที่สุดของชั้นสาม ซึ่งเป็นจุดที่รินมักจะใช้เป็นฐานลับในการหลบซ่อนตัว ธันวาเดินนำหน้าด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบตัวเพื่อประเมินสถานการณ์ ขณะที่พิมพ์เดินตามหลังมาติดๆ ความโกรธและสัญชาตญาณนักสืบเฉพาะตัวทำให้เธอพร้อมที่จะพุ่งเข้าใส่คู่ปรับสาวทันทีที่เจอตัว และแล้ว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้พิมพ์ต้องหยุดชะงัก รินกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องหลัก บนหน้าจอแสดงแถบสถานะการอัปโหลดไฟล์ที่กำลังวิ่งไปถึงร้อยละเก้าสิบห้าอย่างช้าๆ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนมุมปากของหญิงสาวผู้สวมแว่นกรอบทองคนนั้น “ช้าไปหน่อยนะคะทุกคน... ไฟล์ต้นฉบับกำลังจะถูกย้ายไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรองที่อยู่นอกเขตมหาวิทยาลัยแล้วค่ะ” รินเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันมามองผู้มาเยือน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความสะใจอย่างชัดเจน “หยุดเดี๋ยวนี้นะคะริน!” พิมพ์พุ่งตัวเข้าไปกระชากเก้าอี้ที่รินนั่งอยู่ให้หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “คุณทำแบบนี้ทำไม! โปรเจกต์นี้ไม่ใช่แค่เรื่องของคะแนนสอบแต่มันคือความฝันของพวกเรา!” รินหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างไม่ยี่หระ เธอปรับแว่นเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพิมพ์ตรงๆ “ความฝันเหรอคะพิมพ์? โลกนี้น่ะขับเคลื่อนด้วยตรรกะและผลประโยชน์ต่างหากค่ะ ไม่ใช่ความรู้สึกเพ้อฝันแบบที่คุณพยายามยัดเยียดลงไปในอัลกอริทึม ฉันแค่กำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง—กำจัดโค้ดขยะที่ไม่มีเสถียรภาพออกไปจากระบบ เพื่อให้วิศวกรรมศาสตร์ได้เดินหน้าต่อไปอย่างแท้จริง” “คุณพูดว่าอะไรนะคะ! โค้ดขยะอย่างนั้นเหรอ!” พิมพ์ตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนหนังสือบนชั้นใกล้เคียงสั่นสะเทือน ความรู้สึกโกรธเกรี้ยวพุ่งขึ้นถึงขีดสุดจนลืมตัว “ถ้าไม่มีความรู้สึกและมิติทางอารมณ์ที่ฉันใส่ลงไป อัลกอริทึมของคุณก็เป็นแค่ก้อนเหล็กไร้ชีวิตชีวาที่เข้าใจแต่ตัวเลขเย็นชาเท่านั้นแหละค่ะ! คุณมันก็แค่อิจฉาที่ผลงานของฉันมันมีจิตวิญญาณมากกว่างานหุ่นยนต์ไร้หัวใจของคุณต่างหาก!” “พอได้แล้วค่ะพิมพ์!” ธันวาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงพลังที่แฝงความเย็นชาแต่น่าเกรงขาม เขาเอื้อมมือมาแตะไหล่บางของพิมพ์เบาๆ เพื่อดึงให้เธอถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว แม้สัมผัสจะแผ่วเบาแต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้พิมพ์ต้องยอมสงบปากลงชั่วขณะ ธันวาก้าวเข้ามาเผชิญหน้ากับรินแทนที่ แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดโกน “การกระทำของคุณเข้าข่ายละเมิดลิขสิทธิ์ทางปัญญาและทำลายทรัพย์สินของทางมหาวิทยาลัย ริน... คุณรู้ตัวไหมคะว่าผลลัพธ์ของการกระทำนี้คืออะไร” รินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ไร้ความปรานีของธันวา แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มเยาะ “ถ้าคุณเก่งจริง... ก็ลองแย่งมันกลับคืนไปก่อนที่แถบสถานะจะเต็มร้อยสิคะ ธันวา” บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นประกายไฟ พิมพ์ยืนกำหมัดแน่นข้างกายด้วยความคับแค้นใจ ขณะที่กานต์คอยมองซ้ายมองขวาอย่างกระวนกระวายใจเพราะกลัวว่าเสียงทะเลาะที่ดังลั่นจะไปเข้าหูเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะไม้เท้าอันเป็นเอกลักษณ์ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินมืดสนิทด้านนอก *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าประตูห้องวิจัยพอดี ก่อนที่บานประตูไม้สักโบราณจะถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด พร้อมกับแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่สาดส่องลงบนใบหน้าอันเคร่งขรึมของท่านศาสตราจารย์อาวุโสผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดที่สุดในคณะวิศวกรรมศาสตร์ “พวกเธอกำลังทำอะไรกันเสียงดังยามวิกาลในหอสมุดกลางแห่งนี้...?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทันที พิมพ์ ธันวา และรินต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตที่ใหญ่หลวงกว่าการแย่งชิงไฟล์อัลกอริทึมเสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและอบอุ่นหัวใจในตอนนี้นะคะ