บทเรียนราคาแพง

"ถ้าพวกแกกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะราดน้ำมันพริกเดือดๆ นี่ใส่หน้าให้เสียโฉมจริงๆ ด้วย!" เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องครัวหลังบ้าน ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาลที่ถูกแสงจันทร์สลัวสาดส่องลงมา เงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนยืนขวางทางเข้าออก สองในนั้นคืออันธพาลประจำหมู่บ้านที่มักวนเวียนมาสร้างความรำคาญ ส่วนอีกคน... คือคนที่หลินฟางจำได้แม่นว่าเป็นญาติห่างๆ จอมโลภที่จ้องจะฮุบสูตรลับแปลงผักหลังบ้านของนางมาโดยตลอด กลิ่นฉุนรุนแรงของพริกคั่วและน้ำมันร้อนๆ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระทะเหล็กใบใหญ่บนเตาถ่านยังคงคุกกรุ่นควันสีขาวจางๆ หลินฟางในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อหนายืนถือตะหลิวเหล็กด้ามยาวมั่นคง ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวและไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "นังสารเลว ปากดีนักนะ!" หัวหน้าโจรแยกเขี้ยว คำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวที่แผนการพังทลายลงครึ่งทาง "คิดว่าแค่กระทะน้ำมันกากๆ นี่จะหยุดพวกกูได้งั้นรึ? ของดีในโกดังหลังบ้านแก มึงซ่อนไว้ที่ไหน บอกมาซะดีๆ ไม่งั้นวันนี้ศพไม่สวยแน่!" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่คืบเดียว กลับก้าวเท้าเข้าหาพวกมันด้วยซ้ำ "ของดีงั้นรึ? อยากได้นักก็เข้ามาเอาสิ..." นางแสร้งทำเป็นถอยกรูดไปทางมุมห้องที่ติดกับประตูโกดังลับ มือข้างหนึ่งคว้ากระปุกเกลือขนาดใหญ่มาถือไว้ทำทีเป็นตื่นตระหนก แต่แท้จริงแล้ว ในมิติลับของนาง นิ้วเรียวยาวกำลังกดปุ่มเปิดระบบป้องกันพิเศษที่จ้าวเหวินช่วยติดตั้งไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน—สลักกลไกไม้ไผ่หนาหนักที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นดิน *แกร๊ก!* เสียงกลไกดีดตัวดังสนั่นราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย พริบตาเดียว พื้นไม้หน้าประตูโกดังที่พวกโจรเหยียบอยู่ก็ยุบตัวลงไปพร้อมกัน ทั้งสามคนส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความตกใจ ก่อนจะร่วงหล่นลงไปในหลุมพรางลึกที่หลินฟางขุดและอำพรางไว้ด้วยตาข่ายผักตบชวาอย่างแนบเนียน "โอ๊ย! ขาหัก! ไอ้เวรเอ๊ย!" เสียงสบถด่าทอและเสียงดิ้นรนดังขึ้นจากก้นหลุม หลินฟางเดินไปชะโงกหน้ามองผลงานของตนเองด้วยใบหน้าเรียบเฉย นางหยิบกระบวยตักน้ำเย็นจัดสาดลงไปใส่หัวพวกมันทีละคนจนเปียกปอนหนצוนสั่น "ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน มาเที่ยวลักเล็กขโมยน้อยบ้านคนอื่น สมควรได้รับบทเรียนราคาแพงแล้วกระมังครับ?" "แก... นังปีศาจ!" "หุบปากซะ!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังแทรกขึ้นจากความมืดภายนอกรั้วบ้าน ร่างสูงใหญ่ของจ้าวเหวินในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทางไกลก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกทั้งสามในหลุมพรางด้วยรัศมีเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก จ้าวเหวินไม่ได้เอ่ยคำพูดใดให้มากความ เขาเพียงแค่ตบมือเบาๆ สองครั้ง เจ้าหน้าที่ตำรวจคอมมูนสามนายพร้อมปืนยาวในมือก็ก้าวพรวดเข้ามาล้อมบริเวณบ้านไว้ทั้งหมดทันที "ทำได้ดีมากภรรยาของฉัน" จ้าวเหวินหันมามองภรรยาตัวน้อย น้ำเสียงที่เคยเย็นชากลับอ่อนโยนลงทันทีราวกับคนละคน มือหนายื่นไปปัดเขม่าควันบนแก้มเนียนของหลินฟางอย่างเบามือ สายตาทอประกายความคลั่งรักและความภาคภูมิใจจนปิดไม่มิด หลินฟางพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ ก่อนจะเอียงคอซบฝ่ามืออุ่นของสามี "มาช้าเสียจริงนะคะคุณทหาร เกือบจะได้ผัดเผ็ดโจรป่ากินเป็นมื้อดึกอยู่แล้วเชียว" ทว่า ในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังใส่กุญแจมือพวกโจรและเตรียมลากตัวออกไปสอบสวน สายตาคมของจ้าวเหวินก็เหลือบไปเห็นเศษกระดาษจดลับข้อความที่ร่วงหล่นมาจากกระเป๋าเสื้อของหัวหน้าโจร มันเป็นแผนผังบ้านหลังนี้ พร้อมกับลายเซ็นคุ้นตาที่มุมกระดาษ—ตราประทับของตระกูลจ้าวฝั่งพี่ใหญ่ผู้โลภมาก จ้าวเหวินหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหลินฟางยังต้องรู้สึกหนาวเยือก "ดูท่าทาง... ปัญหาครอบครัวที่เราคิดว่าจบไปแล้ว จะยังสะสางไม่หมดสินะครับ" จ้าวเหวินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงรังรักษ์ฆ่าฟันไว้อย่างชัดเจน ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสเรื่องราวอันอบอุ่นนี้ไปด้วยกันนะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้