แบ่งปันแต่ไม่ยอมให้เอาเปรียบ

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นจนถ้วยกระเบื้องเคลือบบนแผงลอยสะเทือนปร่า น้ำชาอุ่นร้อนกระฉอกออกมาเปื้อนหน้าโต๊ะไม้สนขัดมัน ขณะที่ใบหน้าอ้วนท้วนของเฒ่าแก่เฉิน สมาชิกสหกรณ์ประจำตำบล กำลังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเรียวเล็กจ้องเขม็งไปยังตะกร้าไม้ไผ่สานประณีตตรงหน้า ซึ่งว่างเปล่าสนิทไร้เงาของผักกาดขาวปลีอวบอ้วนและแตงกวากรอบสีเขียวมรกตที่เขานอนฝันหวานมาตลอดสามวัน "หมายความว่าอย่างไร! เจ้าเด็กน้อย เจ้าบอกว่าผักล็อตสุดท้ายหมดลงแล้ว ทั้งที่ข้าส่งคนมาจองไว้ตั้งแต่ไก่โห่!" เฒ่าแก่เฉินตะคอกเสียงดังลั่น หวังใช้บารมีและตำแหน่งหน้าที่กดดันแม่ค้าสาวร่างเพรียวที่ยืนอยู่หลังแผง หลินฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา นางไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อท่าทีเกรี้ยวกราดนั้นแม้แต่น้อย มือเรียวบางกำลังเช็ดทำความสะอาดพื้นโต๊ะด้วยผ้าฝ้ายสะอาดอย่างใจเย็น ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนไม่มีผลอันใดต่อความสงบในจิตใจของนาง "เรียนเฒ่าแก่เฉิน... คำว่า 'จอง' กับคำว่า 'จ่ายเงินมัดจำ' ในพจนานุกรมการค้าของข้า มันมีความหมายคนละเรื่องกันนะครับ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับสำาลึกคำพูดไม่ออก "ท่านบอกว่าจะมาเอาตอนสาย แต่ท่านไม่ได้บอกว่าจะมาเหมา และที่สำคัญ ท่านไม่เคยทิ้งเงินไว้เป็นหลักประกัน สินค้าของข้า ย่อมต้องขายให้ผู้ที่มาถึงก่อนและต้องการมันจริงๆ ก่อนสิครับ" "เจ้ากล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับข้า! ผักพวกนี้ปลูกขึ้นด้วยดินของส่วนรวม เจ้าเป็นแค่สะใภ้ทหารพเนจร มีสิทธิ์อะไรมาผูกขาดการขาย!" เฒ่าแก่เฉินหน้าดำคร่ำเครียด ยื่นมืออ้วนท้วนหมายจะคว้าจับคอเสื้อของหญิงสาวเพื่อสั่งสอนความอวดดี ทว่า... มือหนาหยาบกร้านคู่หนึ่งกลับยื่นเข้ามาควաբข้อมือของเฒ่าแก่เฉินไว้มั่น ราวกับคีมเหล็กที่หลอมมาจากเตาหลอมกองทัพ แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือของเฒ่าแก่เฉินลั่นกรอบ ใบหน้าอ้วนเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความเจ็บปวด "มือสกปรกเช่นนี้... ไม่ควรยื่นมาแตะต้องภรรยาของผมนะครับ" เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมด้วยไอสังหารแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของ จ้าวเหวิน ชายหนุ่มก้าวออกมายืนบังร่างเพรียวของภรรเอาไว้ครึ่งก้าว ไหล่กว้างและแผ่นหลังที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่รแรงกดดันมหาศาลจนรอบบริเวณเงียบกริบลงทันตาเห็น แม้แต่บรรดาชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว เฒ่าแก่เฉินหน้าซีดเผือด ขาสั่นพับๆ ยามสบเข้ากับดวงตาดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บคู่นั้น "เจ้า... ทหารเดรัจฉาน แกกล้าทำร้ายเจ้าหน้าที่รัฐรึ!" "ผมเพียงแต่เตือนด้วยความหวังดี" จ้าวเหวินปล่อยมือออกราวกับรังเกียจที่จะสัมผัสสิ่งสกปรก เขาปัดเสื้อแจ็คเก็ตทหารของตนเบาๆ "ส่วนเรื่องผัก หากท่านอยากได้นัก... ไปคุยกับป้าชุนและครอบครัวยากจนที่แปลงนาท้ายหมู่บ้านโน่นครับ พวกเขาเพิ่งซื้อผักกำสุดท้ายจากเราไปในราคาต้นทุน เพราะพวกเขาไม่มีจะกิน... ไม่เหมือนท่าน ที่มีเงินเหลือเฟือแต่กลับชอบแย่งชิงของจากคนหาเช้ากินค่ำ" คำพูดของจ้าวเหวินรา4กับตบหน้าฉานใหญ่เข้าที่กลางแสกหน้า เฒ่าแก่เฉินอับอายจนหน้าดำคร่ำเครียด ได้แต่ฮึดฮัดสะบัดตูดเดินหนีหายไปท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่เริ่มส่งเสียงสมน้ำหน้า หลินฟางมองตามแผ่นหลังที่เดินหนีไปด้วยความหงุดหงิดของเฒ่าแก่เฉิน ก่อนจะหันมาอมยิ้มให้กับสามีหนุ่ม นางยื่นถุงกระดาษบรรจุซาลาเปาไส้หมูสับร้อนๆ ที่ยังส่งควันกรุ่นให้เขา "สามีของฉัน... วันนี้มือหนักไปหน่อยหรือเปล่าครับเนี่ย?" จ้าวเหวินรับซาลาเปามาถือไว้ แววตาที่เคยแข็งกร้าวทอประกายอ่อนโยนลงทันทีเมื่อมองหน้าภรรยา "เพื่อปกป้องคุณ ต่อให้ต้องคว่ำโต๊ะทั้งตลาด ผมก็ทำได้ครับ... ว่าแต่ ลูกค้ากลุ่มสุดท้ายที่เราพูดถึงเมื่อครู่ มาโน่นแล้วล่ะครับ" สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่เป็นระเบียบก็ดังขึ้นจากตรอกแคบด้านหลังตลาด มหรสพเงียบงันลงอีกครั้งเมื่อกลุ่มชายในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ระดับสูงจากตัวอำเภอ พร้อมด้วยชายสูงวัยท่าทางภูมิฐานสวมแว่นตากรอบทอง เดินตรงมาหยุดยังแผงลอยของพวกเขา ชายสูงวัยผู้มีดวงตาทอประกายลึกล้ำกวาดสายตามองไปรอบแผง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ตะกร้าไม้ไผ่ว่างเปล่า มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความสนใจ "น่าเสียดายจริงๆ... ข้าเดินทางมากว่าสี่สิบรี หวังจะได้ลิ้มรส 'คะน้าผัดน้ำมันหอย' ฝีมือสะใภ้ตระกูลจ้าวสักหน่อย แต่ดูเหมือนว่า... ข้าจะมาสายไปสินะครับ แม่นางหลิน" หลินฟางใจกระตุกวูบ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับชายสูงวัยผู้นั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็แข็งค้างไปชั่วขณะ นางจำเครื่องหมายบนปกเสื้อของเขาได้ทันที... เขาไม่ใช่แค่นายตำรวจระดับสูงจากอำเภอ แต่เป็นถึงผู้ตรวจการพิเศษจากมณฑลหลวงที่เดินทางมาตรวจสอบการเกษตรลับเฉพาะกิจ! ...และดูเหมือนว่า ปมปริศนาที่เขานำติดตัวมาด้วยในวันนี้ จะไม่ใช่แค่เรื่องผักพื้นๆ หลังบ้านเสียแล้ว (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนใบชาหอมหมื่นลี้มาโดยตลอดนะครับ