เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

“ตั๋วรถไฟด่วนรอบเที่ยงนี้… พี่ต้องไปแล้วหรือคะ… เอ่อ… ไปแล้วจริงๆ หรือครับพี่เหวิน” เสียงของหลินฟางสะดุดเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำติดปากแบบเดิม ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ของชายหนุ่มตรงหน้า บนโต๊ะไม้เนื้อหยาบในห้องครัว ไอน้ำร้อนฉุยพวยพุ่งจากชามกระเบื้องเคลือบสีหม่น กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวและเก๋ากี้ลอยฟุ้งกระจายเคล้าคลอไปกับกลิ่นหอมจางๆ ของใบชาผู่อ่อร์ที่นางเพิ่งชงต้อนรับยามสาย ทว่าบรรยากาศภายในบ้านหลังเล็กกลับไม่ได้รื่นรมย์เหมือนกลิ่นอาหาร ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มไร้ดาวประดับยศ นั่งหลังตรงสง่างาม ทว่ามือหนากลับกำตะเกียบไม้ไผ่แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคมกราบลึกมองภรรยาคนสวยที่ตอนนี้กำลังงقงงงงงงงงงกกับการตักหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงใส่ปิ่นโตเถาใหญ่ “คำสั่งด่วนจากกองพลภาคเหนือครับ ฟางฟาง” จ้าวเหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบตามวิสัยทัศน์ของนายทหารผู้ฝึกฝนตนเองมาอย่างเข้มงวด แต่แววตาที่ทอดมองหญิงสาวกลับไหวระริกด้วยความห่วงหาอาทร มือหนาเอื้อมออกไปกุมมือเรียวบางที่กำลังจัดเรียงซาลาเปาไส้ผักกวางตุ้งและเห็ดหอมลงในตะกร้าสานอย่างทะนุถนอม “ค่ายฝึกทหารราบที่สามเกิดปัญหาเรื่องเสบียงและกำลังพลสำรองถูกโยกย้ายกะทันหัน ผมในฐานะรองผู้บังคับกองพันจำเป็นต้องรีบเดินทางไปสะสางให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด… เกรงว่าคงต้องปล่อยให้คุณอยู่ดูแลแปลงผักหลังบ้านและจัดการเรื่องค้าขายในตลาดมืดด้วยตัวเองสักสัปดาห์หรือสองสัปดาห์ครับ” หลินฟางถอนหายใจเบาๆ นางวางตะเกียบในมือลง ช้อนตาขึ้นสบกับสามีผู้มักจะแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้บนบ่าเสมอ แม้ในใจจะนึกเสียดายช่วงเวลาสโลว์ไลฟ์ที่กำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น ทั้งแปลงผักในมิติลับที่กำลังเจริญเติบโตอย่างงดงามจนเตรียมเก็บเกี่ยวล็อตใหญ่ส่งขาย และแผนการสั่งสอนพวกญาติจอมโลภฝั่งตระกูลจ้าวที่กำลังจะเริ่มงفงขึ้นเรื่อยๆ ทว่านางก็เข้าใจหน้าที่ของเขาดี ยุคสมัย 70 เช่นนี้ ความมั่นคงของประเทศชาติและกองทัพย่อมต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด “พี่ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้หรอกค่ะ… อ่า… ห่วงทางนี้หรอกครับ” หลินฟางแก้คำพูดอีกครั้งด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก นางใช้ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่หลังมือของเขา “ผักหลังบ้านของฉัน… ของผม เติบโตได้ดีจนแทบจะล้นแปลงอยู่แล้ว ส่วนเรื่องในตลาดมืด ป้าชุนกับพี่หลี่ก็คอยช่วยเหลืออยู่ตลอด ไม่มีทางเกิดเรื่องผิดพลาดแน่นอน ตัวพี่เองต่างหากที่ต้องระวังตัวให้มากๆ อาหารในปิ่นโตเถาactionsนี้ฉันตั้งใจทำเป็นพิเศษ มีทั้งหมูตุ๋นยาจีนบำรุงกำลังและซุปรากบัวซดคล่องคอ พกติดตัวไว้ทานระหว่างเดินทางบนรถไฟด้วยนะครับ” จ้าวเหวินมองภรรยาด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะบรรยาย ความรู้สึกอิ่มเอมใจผสมผสานกับความอาลัยแล่นพล่านไปทั่วอก สามีภรรยาคู่นี้ผ่านร้อนผ่านหนาวและต่อสู้กับคนตระกูลเดิมที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อมาด้วยกัน ยิ่งนานวัน ความผูกพันก็ยิ่งหยั่งรากลึกราวกับต้นสนคารือบนหน้าผาสูงชัน แม้เขาจะต้องจากไปทำภารกิจด่วนเพียงชั่วคราว แต่หัวใจของนายทหารหนุ่มกลับถูกผูกติดไว้ที่เรือนหลังน้อยแห่งนี้เสียแล้ว “ผมจะรีบจัดการทุกอย่างให้เสร็จสิ้นแล้วรีบกลับมาหาคุณครับ ฟางฟาง” จ้าวเหวินดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบกอดราวกับต้องการซึมซับความอบอุ่นของนางเก็บไว้ใช้ยามเผชิญความหนาวเหน็บในค่ายทหาร “อย่าลืมทานอาหารให้ตรงเวลา และถ้ามีใครกล้ามาหาเรื่องที่คุณแปลงผักอีก… จัดการขั้นเด็ดขาดได้เลย ไม่ต้องเกรงใจใครทั้งสิ้น เข้าใจไหมครับ” หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางซบใบหน้าลงกับอกเสื้อยูนิฟอร์มทหารที่อบ 1 กลิ่นอายแดดและกลิ่นบุรุษจางๆ พลางพยักหน้ารับคำ “วางใจเถอะค่ะ… เอ่อ… วางใจเถอะครับ ฉันไม่ใช่สะใภ้หัวอ่อนคนเดิมที่ยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ อีกแล้ว ใครกล้ามาตอดเล็กตอดน้อยแปลงผักของฉัน ฉันจะต้อนรับด้วย ‘เมนูพิเศษ’ ที่พวกมันไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตแน่” เสียงหวูดรถไฟไอน้ำระยะไกลดังแว่วมาตามสายลม เป็นสัญญาณเตือนว่าเวลาแห่งการจากชั่วคราวมาถึงแล้ว จ้าวเหวินผละออกอย่างจำใจ คว้ากระเป๋าเดินทางผ้าใบสีเขียวขี้ม้าขึ้นสะพายไหล่ ก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากมนของภรรยาอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนานเป็นครั้งสุดท้าย “ผมไปก่อนนะครับ” “เดินทางปลอดภัยนะครับพี่เหวิน” หลินฟางยืนส่งสามีจนกระทั่งร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มลับสายตาไปตรงโค้งถนนดินแดงหน้าหมู่บ้าน นางสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ให้เข้าที่ แม้จะมีความวูบโหวงในห้องหัวใจอยู่บ้าง ทว่าความแข็งแกร่งในฐานะเชฟมือฉมังและหญิงสาวผู้ถือครองมิติลับก็กลับมาเต็มเปี่ยมในเวลาอันรวดเร็ว ตลอดช่วงบ่าย หลินฟางใช้เวลาอยู่ในห้องครัวเพื่อเตรียมวัตถุดิบสำหรับนำไปขายส่งในตลาดมืดวันพรุ่งนี้ กลิ่นหอมของน้ำพริกเผาสูตรโบราณที่นางเคี่ยวด้วยมันหมูแท้และพริกแห้งคั่วเองส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้าน จนกระทั่งเพื่อนบ้านใกล้เคียงต่างพากันเดินมาด้อมๆ มองๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาทักทายตรงๆ เนื่องจากเกรงใจสามีที่เป็นทหารหนุ่มของนาง กระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงพลบค่ำ แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงสาดส่องกระทบกับหลังคากระเบื้องเก่าๆ ของบ้านหลังน้อย หลินฟางกำลังงงงวยอยู่กับการคัดแยกหัวผักกาดขาวขนาดใหญ่พิเศษจากมิติลับ ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงผิดปกติ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “เปิดประตูเดี๋ยวนี้แม่สะใภ้ตัวดี! ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน!” เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่บ้านตระกูลจ้าว—เจียงฮวา ดังแวดทะลุประตูไม้เก่าๆ เข้ามา พร้อมกับเสียงทุบประตูปังๆ อย่างไร้มารยาท หลินฟางขมวดคิ้วมุ่นทันที นางวางหัวผักกาดในมือลง ใบหน้าเรียวสวยฉายแววเยียบเย็นขึ้นมาทันควัน *ดูท่าทางว่า… การที่จ้าวเหวินไม่อยู่บ้าน จะทำให้สุนัขบางตัวคิดว่าเจ้าของบ้านไม่อยู่จึงกล้าเห่าหอนเสียงดังเป็นพิเศษสินะ* หลินฟางเดินไปปลดกลอนประตูอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าเมื่อประตูไม้ถูกเปิดออก ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ดวงตาคู่สวยต้องหรี่แคบลงด้วยความประหลาดใจระคนตกตะลึง—ไม่ใช่แค่เจียงฮวาคนเดียวที่ยืนอยู่หน้าประตู แต่ยังมีชายแปลกหน้าแต่งกายภูมิฐานในชุดสูทสีเทาเข้มแบบคนเมืองยุคใหม่ ยืนถือกระเป๋าหนังราคาแพงประกบข้าง พร้อมกับกระดาษเอกสารสีเหลืองซีดในมือที่ถูกชูขึ้นตรงหน้าผากของนางอย่างถือดี “หลินฟางใช่ไหม? ทางการและตัวแทนสหกรณ์อำเภอมีคำสั่งตรวจสอบที่ดินและสิทธิ์การถือครองแปลงผักหลังบ้านของเธอ… เนื่องจากมีคนร้องเรียนว่าเธอครอบครองทรัพย์สินส่วนรวมโดยผิดกฎหมาย!” ชายแปลกหน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง ขณะที่เจียงฮวาข้างกายกำลังยืนยิ้มเยาะด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด หลินฟางมองเอกสารในมือของชายคนนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากซึ่งไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย *(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนบทประพันธ์เรื่องนี้ด้วยความอบอุ่นเสมอมานะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้)*