ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง

“ถ้าเราขยายพื้นที่เพาะปลูกในมิตินั้นเพิ่มอีกหนึ่งเท่าตัว พี่จ้าว... คุณคิดว่ากำลังคนของเราจะรับไหวไหมครับ?” หลินฟางวางสมุดบัญชีรายรับ-รายจ่ายที่จดบันทึกด้วยลายมือบรรจงลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน เสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่ชัดเจนในแววตา เธอไม่ได้กำลังปรึกษาเรื่องการปลูกผักธรรมดา แต่กำลังวางรากฐานเพื่อพลิกโฉมชีวิตของพวกเขาทั้งสองคนให้พ้นจากความอดอยากและเล่ห์เหลี่ยมของญาติพี่น้องที่จ้องจะสูบเลือดเนื้อ จ้าวเหวินที่กำลังลับมีดปังตอในมือหยุดชะงัก สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มตวัดมองภรรยาตัวน้อยที่วันนี้ดูจะมีความคิดอ่านที่ลึกซึ้งกว่าที่เคย เขาวางมีดลงอย่างเบามือ แล้วขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน “เรื่องกำลังคนไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับผม” จ้าวเหวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “แต่สิ่งที่ผมกังวลคือ ‘ความปลอดภัย’ หากผักและผลไม้ในมิติของคุณเริ่มเติบโตเร็วกว่าปกติจนเกินไป จนกลายเป็นจุดสนใจของคนนอก... หลินฟาง คุณเองก็ทราบดีว่าในหมู่บ้านนี้ไม่ได้มีแค่คนซื่อ แต่ยังมีพวกงูพิษที่รอจังหวะฉกฉวย” หลินฟางขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองอย่างจ้าวเหวินถึงกับหัวใจกระตุก เธอหยิบเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวที่ได้มาจากมิติลับขึ้นมาหมุนเล่นในมือ “งูพิษจะฉกได้ก็ต่อเมื่อมันเข้าใกล้ตัวเราได้เท่านั้นครับ ผมวางแผนจะขายสินค้าแปรรูปแทนของสดส่วนหนึ่ง ยิ่งผ่านกระบวนการถนอมอาหาร ความสงสัยก็จะลดลง เราจะไม่เป็นเพียงแค่ชาวสวน แต่เราจะเป็นผู้ผลิตที่มีมาตรฐาน” บทสนทนาดำเนินไปอย่างเคร่งเครียดท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจ จ้าวเหวินลุกขึ้นเดินไปปิดหน้าต่างเพื่อป้องกันเสียงเล็ดลอด ก่อนจะกลับมาจับมือภรรยาไว้แน่น มือหยาบกร้านจากการฝึกฝนของเขาสัมผัสกับมือเนียนนุ่มของหลินฟาง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันของชายชาติทหารมลายหายไปสิ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีที่เขาพร้อมจะถวายชีวิตให้ “ผมจะลาออกจากกองทัพในช่วงผลัดเปลี่ยนวาระ” จ้าวเหวินตัดสินใจโพล่งออกมา “ผมเบื่อการสู้รบกับศัตรูที่มองไม่เห็นในค่ายทหารเต็มทีแล้ว ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลือสร้างอาณาจักรเล็กๆ ของเราให้มั่นคง เหมือนที่คุณเคยวาดฝันไว้... เราจะสร้างบ้านหลังใหม่ ที่ที่มีเพียงแค่เราและเสียงหัวเราะ” หลินฟางชะงักไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าตำแหน่งนายทหารนั้นคือความภูมิใจของจ้าวเหวิน แต่การที่เขาเลือกจะทิ้งทุกอย่างเพื่อมาทำสวนและร่วมทางกับเธอ นั่นคือความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เธอได้รับ “พี่จ้าว... คุณแน่ใจแล้วหรือครับ?” “ตั้งแต่ได้พบคุณ ชีวิตของผมก็ไม่มีสิ่งใดที่ผมแน่ใจมากไปกว่าการได้ดูแลคุณอีกแล้ว” จ้าวเหวินตอบโดยไม่ลังเล เขาดึงร่างภรรยาเข้ามากอดกระชับ กลิ่นจางๆ ของยาสมุนไพรที่หลินฟางต้มทิ้งไว้ในครัวลอยมาเตะจมูก ผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของสามี ทำให้บรรยากาศในบ้านไม้หลังเก่าแห่งนี้ดูอบอุ่นจนน่าอิจฉา ทั้งสองร่วมกันวางแผนอย่างเป็นระบบ ทั้งเรื่องการจัดจำหน่ายผักในตลาดมืดผ่านเส้นสายที่จ้าวเหวินมี และการนำสินค้าเกษตรไปเสนอขายให้แก่พ่อค้าคนกลางในเมืองใหญ่ที่เป็นมิตรกับพวกเขา หลินฟางยังวางแผนจะเปิดร้านอาหารเล็กๆ ที่ขายเมนูจากวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมจากมิติลับ โดยใช้ชื่อร้านว่า 'เรือนชาหอมหมื่นลี้' เพื่อเป็นหน้าฉากในการทำธุรกิจ ทว่า ในขณะที่ความสุขกำลังก่อตัวขึ้น เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบสงบ จ้าวเหวินขมวดคิ้วแน่น เขาส่งสายตาให้หลินฟางเข้าไปหลบในห้องนอน ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าเย็นชาที่คุ้นเคย เมื่อบานประตูเปิดออก ร่างของสตรีวัยกลางคนที่หลินฟางเกลียดเข้าไส้ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งจนน่าสะอิดสะเอียน “จ้าวเหวิน! หลานรัก... ป้าได้ยินข่าวมาว่าพวกเจ้าเก็บเกี่ยวผลผลิตได้มาก จนคนทั้งหมู่บ้านต่างพากันอิจฉา วันนี้ป้าเลยนำของดีมาแลกเปลี่ยนตามประสาคนกันเอง หวังว่าคงไม่ใจแคบไล่ป้ากลับไปหรอกนะ” ในมือของหญิงผู้นั้นคือตะกร้าใส่สิ่งของประหลาดที่มีกลิ่นเหม็นอับโชยออกมาอย่างน่าสงสัย จ้าวเหวินก้าวขวางประตูไว้ด้วยร่างที่กำยำ เขาไม่ได้ขยับตัวหลีกทางแม้แต่นิ้วเดียว ในขณะที่ภายในบ้าน หลินฟางที่แอบฟังอยู่หลังประตูถึงกับต้องขบกรามแน่น เมื่อเธอเห็นผ่านช่องแคบๆ ว่าในตะกร้านั้นไม่ใช่ของดีอย่างที่อ้าง แต่เป็น 'ถุงผ้าสีดำ' ที่ปักด้วยด้ายสีแดงดั่งเครื่องรางอาถรรพ์ที่เคยเห็นในตำราโบราณ ดูเหมือนว่าสงครามประสาทครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และคราวนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องการเอาเปรียบทางการค้า แต่มันคือการเล่นสกปรกที่มุ่งหวังจะทำลายชีวิตครอบครัวของพวกเขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนบทประพันธ์เรื่องนี้ด้วยความอบอุ่นเสมอมานะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้