เทศกาลอาหารประจำเมือง

"หากราชโองการฉบับนั้นระบุชื่อของข้าจริง เหตุใดป้ายประกาศหน้าอำเภอวันนี้จึงยังไม่มีชื่อของสกุลจ้าวเล่า หรือท่านรองแม่ทัพผู้งดงาม จงใจจะปิดบังความลับอันใดจากภรรยาผู้นี้กันแน่?" กระดาษแผ่นบางในมือหลินฟางถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ เสียงกระทบเบาๆ ทว่าดังก้องก้องในความเงียบยามพลบค่ำของห้องครัว จ้าวเหวินที่กำลังง่วนอยู่กับการลับคมมีดปอกผักถึงกับชะงักมือ ใบหน้าคมคายที่ผ่านการตากแดดตากลมจนผิวเป็นสีแทนสะท้อนแสงตะเกียงวับวาม ดวงตาคมกริบฉายแววไหววูบชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนระคนจนใจอย่างยิ่งยวด เขาวางมีดลง ชายหนุ่มก้าวเข้าไปหาภรรยาตัวน้อยที่ยืนกอดอกจ้องมองเขาด้วยสายตารู้ทัน กลิ่นอายบุรุษชาติทหารผสมผสานกับกลิ่นไอดินและกลิ่นจางๆ ของชาอู่หลงชั้นดีลอยกรุ่นเข้าแตะจมูก "ฟางฟาง... เรื่องนั้นมัน..." จ้าวเหวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พลางยื่นมือหนาหมายจะโอบเอวบาง แต่นางกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างมีชั้นเชิง "เก็บคำแก้ตัวไว้บอกท่านแม่เถอะครับ... อ๊ะ ขออภัย ข้าติดสำนวนคนแถวนี้มา" หลินฟางหลุดปากหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นสามีทำหน้าเลิกลั่ก ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งของนายทหารผู้เกรียงไกรในค่ายทหาร บัดนี้กลับพังทลายลงเหลือเพียงชายหนุ่มคลั่งรักที่ทำอะไรไม่ถูกยามภรรยาโกรธเคือง "ช่างเถอะครับ เรื่องคำสั่งจากส่วนกลาง ไม่ว่าท่านจะได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บัญชาการกองพลหรือต้องย้ายไปชายแดนอันใด ข้าหาได้ใส่ใจไม่... สิ่งสำคัญในวันพรุ่งนี้ หาใช่ราชโองการบ้าบอพวกนั้นไม่ แต่มันคือ 'เทศกาลอาหารประจำเมือง' ที่ข้าต้องกวาดรางวัลชนะเลิศกลับมาให้ตระกูลจ้าวต่างหาก!" รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่มสวย ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้าท่ามกลางแสงไฟ ยามนี้นางไม่ได้เป็นเพียงสะใภ้ผู้ถูกรังเกียจในอดีตอีกต่อไป หากแต่เป็นเชฟฝีมือฉกาจผู้กุมความลับมิติลับโกดังเกษตรกรรมในจิตสำนึก ผักใบเขียวที่เติบโตด้วยน้ำทิพย์สวรรค์ในมิติ ทำให้พืชผลของนางมีความหวานกรอบและกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ต่อให้พลิกแผ่นดินหาทั่วทั้งมณฑลก็ไม่มีทางหาได้จากที่อื่น เช้าวันรุ่งขึ้น ลานกว้างหน้าศาลากลางเมืองเนืองแน่นไปด้วยผู้คน เสียงจอแจของผู้ค้าและชาวบ้านดังเซנק็ง กลิ่นหอมของเครื่องเทศและอาหารนานาชนิดลอยอบอวลไปทั่วสารทิศ แผงลอยนับร้อยแข่งขันกันอวดฝีมืออย่างดุเดือด ทว่าสายตาทุกคู่กลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อสะใภ้สกุลจ้าวในชุดผ้าฝ้ายปักลายเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน ก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับลังไม้ไผ่สานสามชั้นที่ส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจแปลกประหลาด "นั่นกลิ่นอะไรกัน? หอมยิ่งกว่าเป็ดพะโล้ร้านตระกูลเฉินเสียอีก!" เสียงอุทานดังขึ้นจากพ่อค้าคนกลางผู้หนึ่ง หลินฟางไม่สนใจสายตาที่มองมา นางจัดเรียงวัตถุดิบลงบนโต๊ะด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ วันนี้นางเลือกใช้เมนูบ้านๆ ที่ยกระดับด้วยวัตถุดิบจากมิติลับ นั่นคือ 'ผัดผักกวางตุ้งป่าราดซอสน้ำมันหอยสูตรลับ' และ 'ซุปรากบัวตุ๋นกระดูกหมูสมุนไพร' แม้จะเป็นอาหารจานผักธรรมดา แต่ด้วยความสดใหม่ระดับสมบูรณ์แบบของผักที่ยังคงหยดค้างด้วยน้ำค้างทิพย์ ทำให้เมื่อสัมผัสกับความร้อนของกระทะเหล็กและไฟแรง เกิดเป็นปฏิกิริยาทางกลิ่นที่หอมฟุ้งกระจายไปไกลนับลี้ กรรมการผู้เฒ่าสามท่านเดินตรงดิ่งมายังแผงของหลินฟางเป็นกลุ่มแรก ใบหน้าเคร่งขรึมของพวกเขาคลายลงทันทีที่กลิ่นหอมเตะจมูก "แม่นางจ้าว... อาหารของเจ้าคือสิ่งใดกัน เหตุใดจึงส่งกลิ่นยั่วยวนใจเช่นนี้?" ประธานกรรมการเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย "เรียนท่านผู้เฒ่า นี่คือ 'คะน้าสวรรค์ผัดไฟแดง' และ 'ซุปรากบัวอายุวัฒนะ' เพคะ... เชิญท่านลองชิมดูได้" หลินฟางผายมือด้วยท่าทีสง่างาม น้ำเสียงฉะฉานและมั่นใจ ตะเกียบไม้ไผ่คีบยอดคะน้าสีเขียวมรกตเข้าปาก กรรมการผู้เฒ่าเคี้ยวเพียงคำเดียว ถึงกับดวงตาเบิกกว้าง รสชาติหวานกรอบธรรมชาติที่ระเบิดความชุ่มฉ่ำในปาก ผสมผสานกับความกลมกล่อมของซอสน้ำมันหอยสูตรหมักบ่มพิเศษ ทำให้รสสัมผัสล้ำลึกเกินกว่าจะหาคำใดมาบรรยาย ความเหนื่อยล้าจากการชิมอาหารมาตลอดทั้งวันมลายหายไปสิ้น ราวกับร่าง กายได้รับพลังชีวิตใหม่ "ชนะ... ชนะขาดลอย! เมนูนี้สมควรได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งแห่งปี!" ประธานกรรมการประกาศกร้าวด้วยความตื่นเต้น เสียงปรบมือและเสียงฮือฮาดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานกว้าง หลินฟางแย้มยิ้มรับชัยชนะอย่างสง่างาม ขณะที่จ้าวเหวินซึ่งยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกลส่งสายตาคลั่งรักมาให้จนภรรยาต้องค้อนขวิดด้วยความหมั่นไส้ ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่น เสียงฝีปากม้าควบตะบึงอย่างเร่งรีบก็ดังแหวกฝูงชนเข้ามา พร้อมกับทหารราชองครักษ์ในชุดเกราะทองคำประดับตรามังกรหลวง พวกเขาหยุดตรงหน้าหลินฟางและจ้าวเหวินทันที หัวหน้าหน่วยราชองครักษ์กระโดดลงจากหลังม้า คุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าจ้าวเหวินด้วยความเคารพสูงสุด ก่อนจะชูราชโองการม้วนสีทองอร่ามขึ้นเหนือหัว "ทูลท่านแม่ทัพใหญ่จ้าวเหวิน! ฝ่าบาททรงมีรับสั่งด่วน แต่งตั้งท่านให้ดำรงตำแหน่ง 'แม่ทัพใหญ่ผู้พิทักษ์บูรพาทิศ' มีอำนาจสิทธิ์ขาดในการบัญชาการกองทัพเจ็ดมณฑล และ... พระราชทานสมรสซ้อนขั้นสูง แต่งตั้ง 'องค์หญิงรุ่ยอวี้' เป็นชายาเอกเคียงคู่ท่าน ณ บัดนี้!" เสียงรอบข้างเงียบกริบลงทันตาเห็น ใบหน้าของหลินฟางที่กำลังแย้มยิ้มรับรางวัลชนะเลิศแข็งค้าง รอยยิ้มเลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นชาที่วาบขึ้นในดวงตากลมโต นางหันขวับไปจ้องหน้าสามีที่หน้าซีดเผือดเป็นกระดาษในทันที "ท่านแม่ทัพใหญ่... ชายาเอกองค์หญิงผู้สูงศักดิ์เช่นนั้นหรือครับสามี?" หลินฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ ทว่ากลับเย็นยะเยือกเสียจนจ้าวเหวินแทบหยุดหายใจ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้แม่ครัวสายสตรองของเรามาโดยตลอดนะครับ