ในเขตแดนของเจ้าถิ่น

กลิ่นอายดินฝุ่นและไอระเหยของอ้อยเผาอบอวลอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ทว่ามันยังไม่ร้อนระอุเท่ากับแววตาดุดั่งพญาราชสีห์ที่กำลังจ้องมองผู้บุกรุกจากเมืองกรุง ร่างสูงใหญ่ของสิงหราชยืนค้ำหัวพิมพ์มาดาอยู่บนท้ายรถกระบะยกสูง ลมหายใจของเขาเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความดิบเถื่อนที่แผ่ซ่านออกมาจนคนตัวเล็กต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก "ผมบอกคุณแล้วไงครับคุณหนู... ว่าโลกใบนี้มันไม่ได้หมุนตามใจคุณ" เสียงทุ้มต่ำตarขู่ก้องอยู่เหนือเสียงเครื่องจักรกลหนักที่กำลังคำรามก้องไร่อ้อยสุดลูกหูลูกตา พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้น แม้ฝุ่นสีแดงจากดินลูกรังจะเกาะกะอยู่ตามเรียวขาและรองเท้าส้นสูงที่ผิดกาลเทศะ แต่แววตาของเธอยังคงพยศ ไม่ยอมจำนนต่ออำนาจเถื่อนตรงหน้า ร่างระหงพยายามขยับถอยหลังแต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับโครงเหล็กกั้นกระบะอย่างไร้ทางหนี "ปล่อยฉันลงไปสิงหราช ฉันไม่ได้มาดูพวกคุณใช้แรงงานแลกเศษเงิน ฉันมาคุยเรื่องสัญญา..." "จุ๊ๆ..." นิ้วแกร่งหยาบกร้านยกขึ้นแตะริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียง สัมผัสจากปลายนิ้วที่ผ่านงานหนักมาโชกโชนนั้นทั้งกระด้างและร้อนผ่าวจนพิมพ์มาดาต้องสะบัดหน้าหนีด้วยความตกใจ "อย่าเพิ่งรีบพูดเรื่องธุรกิจเลยครับคุณหนู... ในเมื่ออุตส่าห์ถ่อสังขารมาถึงถิ่นผมทั้งที ผมก็ต้องต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองให้สมเกียรติหน่อยสิครับ" สิงหราชส่งสัญญาณมือให้คนงานหยุดเครื่องจักร รถตัดอ้อยขนาดมหึมาหยุดคำรามลง ทิ้งไว้เพียงเสียงลมพัดผ่านดงอ้อยที่เสียดสีกันดังระงม เขาก้าวเข้าไปประชิดร่างบางอย่างไร้ช่องว่าง กลิ่นกายบุรุษเพศที่อบอวลด้วยหยาดเหงื่อและความดุดันโอบล้อมพิมพ์มาดาไว้ทุกทิศทาง มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าชุดสูทเข้ารูป รั้งเข้าหาร่างหนาจนหน้าอกของเธอแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขน "คุณ! ทำบ้าอะไร ปล่อยฉันนะ!" พิมพ์มาดาตื่นตระหนก ทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งแต่กลับรู้สึกเหมือนตีลงบนแผ่นเหล็ก "ผมกำลังพาคุณมาดูความจริงต่างหากล่ะครับ" สิงหราชก้มลงกระซิบชิดใบหูขาวผ่อง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ "ความจริงที่ว่า... ทุกตารางนิ้วในดินแดนนี้ อยู่ใต้บัญชาของผมคนเดียว และถ้าผมจะบดขยี้อะไรสักอย่างให้แหลกคามือ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย... เช่นเดียวกับบริษัทของคุณ" คำขู่ที่เจือด้วยน้ำเสียงพร่ากระซิบทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความหวาดกลัวสายหนึ่งแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ทว่าในขณะเดียวกัน แรงดึงดูดดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับสร้างความปั่นป่วนแปลกประหลาดในท้องน้อย ร่างกายของเธอร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุเมื่อสะโพกสอบของเขาเคลื่อนเข้ามาเบียดชิดอย่างไร้ช่องว่าง สิงหราชสังเกตเห็นประกายความไหววูบในดวงตาคู่สวยนั้น มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาชอบเหลือเกินเวลาที่คนอวดดีพวกนี้จนมุม แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มเจือด้วยความตื่นตระหนกและแรงปรารถนาที่เจ้าตัวก็คงไม่อาจปฏิเสธได้ "อยากรู้ไหมครับว่าอ้อยพวกนี้... เวลาโดนบดขยี้มันส่งเสียงยังไง" เขาถามเสียงพร่าต่ำ มือที่บีบเอวบางเปลี่ยนเป็นลูบไล้ขึ้นมาตามแนวสันหลังอย่างถือวิสาสะ บังคับให้เธอแหงนเงยขึ้นรับสัมผัสจากเขา พิมพ์มาดาหายใจติดขัด สมองขาวโพลนเมื่อริมฝีปากหยักหนาก้มลงมาปัดป่ายอยู่ใกล้ชิดกลีบปากของเธอ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายจนทำให้ลืมสิ้นทุกอย่าง แม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้อง "สิงหราช... อย่า..." เสียงประท้วงเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ เมื่อปลายนิ้วแกร่งเริ่มสอดแทรกเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วร่าง ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านที่ควบคุมไม่ได้ ในวินาทีที่ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มเพื่อปิดกั้นคำปฏิเสธทั้งหมด แรงปะทะทางอารมณ์ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม เป็นจูบที่ดุดัน รุกราน และตักตวงราวกับจะกลืนกินวิญญาณ พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่เรียวปากจะเผยอรับความวาบหวามนั้นโดยสัญชาตญาณ มือเรียวที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดิน ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนงานที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาขัดจังหวะก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำให้สิงหราชต้องผละริมฝีปากออกอย่างหัวเสีย "นายครับ! มีเรื่องด่วน... ทางโกดังใหญ่... มีคนลอบวางเพลิง!" ดวงตาคมกริบของเจ้าถิ่นวาวโรจน์ขึ้นทันที เปลวเพลิงแห่งความโกรธพุ่งทะยานขึ้นในแววตาสีเข้ม เขาก้มมองพิมพ์มาดาที่หอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหวด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำด้วยความดุดันแนบชิดริมฝีปากบวมเจ่อของเธอ "เกมยังไม่จบแค่นี้หريكคุณหนู... คืนนี้ เรายังต้องคุยกันยาว" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะครับ