พันธสัญญาเลือด

"หากก้าวล่วงเส้นนี้ไปแล้ว ความตายจักมิใช่เรื่องน่ากลัวที่สุด... ฟางเซียน เจ้ายังมั่นใจในเงื่อนไขของข้าอยู่หรือไม่" น้ำเสียงทุ้มต่ำดั่งหินผาบดเบียดกันดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดภายในตำหนักบูรพาที่ไร้ซึ่งแสงคบเพลิง ฉีจิ้นอ๋องประทับยืนอยู่เบื้องหน้าเสาหยกแกะสลักรูปมังกร เงาร่างสูงใหญ่ทอดทับร่างบอบบางของนางจนแทบมิด แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีจ้องมองตรงมา โดยไม่มีรอยยิ้มประดับบนดวงหน้าดั่งเช่นยามปกติ มีเพียงกลิ่นอายอำนาจอันดุดันที่แผ่ซ่านกดดันจนอากาศรอบกายคล้ายจะหนาแน่นขึ้น หลินฟางเซียนมิได้ถอยหลังหนี นางแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่แม้แต่ในยามวิกาลก็ยังคงความเยือกเย็นดั่งผิวน้ำในเหมันตฤดู ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวสัมผัสลงบนเนื้อผ้าแพรต่วนสีดำสนิทของฉลองพระองค์ของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังลูบคมดาบที่พร้อมจะปลิดชีพตนเองได้ทุกเมื่อ "หม่อมฉันไม่เคยหวาดกลัวความตายเพคะ... สิ่งเดียวที่หม่อมฉันเกรงกลัว คือการมีชีวิตอยู่โดยไม่เห็นจางฮองเฮาชดใช้ด้วยเลือดและน้ำตา" สุ้มเสียงของนางราบเรียบ แต่มั่นคงหนักแน่นดั่งเหล็กกล้า นี่คือบทสนทนาที่แลกมาด้วยชะตากรรมของสองชีวิต ณ ใจกลางวังหลวงยามราตรีที่ความลับทุกอย่างถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้เงาจันทร์เสี้ยว หลินฟางเซียนมิใช่สตรีอ่อนแอที่ต้องรอให้ผู้ใดปกป้อง นางคือแพทย์หญิงผู้ก้าวข้ามมิติเวลามาพร้อมกับความแค้นฝังรากลึก และในค่ำคืนนี้ นางกำลังจะทำพันธสัญญาที่อันตรายที่สุดในประวัติศาสตร์ราชสำนัก กับบุรุษที่ผู้คนต่างขนานนามว่า 'ทรราชไร้ใจ' ฉีจิ้นอ๋องแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่เปี่ยมด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขายื่นมือหนาออกไปกุมข้อมือเรียวของนางไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้กระดูกแหลกสลายได้ ทว่าหญิงสาวกลับไม่มีแม้แต่เสียงร้องเล็ดลอดออกมา มีเพียงนัยน์ตาสุกใสที่สะท้อนเงาของเขาอย่างท้าทาย "เจ้าช่างกล้าหาญเสียจนน่าโมโห... ฟางเซียน" ฉีจิ้นอ๋องกระซิบชิดริมใบหู กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายจันทร์เพ็ญลอยวนอยู่รอบตัว "แต่จงจำไว้ หากหมากตานี้พลาดพลั้ง หัวของเจ้าและตระกูลหลินที่เหลือรอด จักต้องถูกเสียบประจานหน้าประตูเมือง... เจ้ายังกล้าเดิมพันอยู่หรือไม่" "หม่อมฉันมิได้เดิมพันด้วยความโชคดีเพคะ... แต่หม่อมฉันเดิมพันด้วยสติปัญญา และความโลภของฮองเฮา" นางตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด สายตาคมกวาดมองไปรอบตำหนักที่เงียบงัด "พระนางทรงต้องการอำนาจสูงสุดในวังหลัง ส่วนหม่อมฉันต้องการชีวิตของพระนาง... เส้นทางของเราตัดกันอย่างพอดิบพอดี มิใช่หรือเพคะ ท่านอ๋อง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่ใกล้กัน ฉีจิ้นอ๋องจ้องมองดวงหน้าเนียนนุ่มที่ไร้ความหวาดกลัวนั้น ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชามานานนับปี กลับปะทุขึ้นในอกอย่างดุดัน สตรีผู้นี้ช่างแปลกประหลาด นางมิได้เยินยอเขาเพื่อเอาตัวรอด มิได้หวังตำแหน่งพระชายาเพื่อลาภยศ แต่นางกลับใช้เขาเป็น 'อาวุธ' ในการสังหารศัตรู และที่น่าประหลาดที่สุดคือ... เขากลับเต็มใจยอมให้ingนางใช้งานเสียด้วย "ดี" ฉีจิ้นอ๋องผละมือออก ก่อนจะหยิบมีดสั้นเล่มงามที่สลักลวดลายโบราณออกจากเอว ใบมีดคมกริบสะท้อนแสงจันทร์วาววับ เขาไม่ลังเลที่จะกดคมมีดลงบนฝ่ามือหนาของตนเอง ของเหลวสีแดงเข้มไหลรินลงมาตามร่องฝ่ามือ หยดลงกระทบพื้นหินอ่อนเสียงดังหยดแล้วหยดเล่า หลินฟางเซียนมองการกระทำนั้นด้วยแววตาที่ไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่นางจะยื่นมือของตนเองออกไป ปล่อยให้คมมีดเล่มเดียวกันกรีดผ่านผิวเนื้อนุ่มจนเลือดสีแดงสดซึมออกมาเช่นกัน ความเจ็บปวดเป็นเพียงสิ่งชั่วคราว แต่พันธสัญญาที่ถูกผูกด้วยโลหิตนี้ จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ พวกเขานำมือทั้งสองข้างมาประกบเข้าหากัน เลือดของทั้งคู่ผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดมิดของตำหนักบูรพา เป็นคำสาบานอันเงียบงันที่ไม่มีวันถอนคืน ระหว่างแม่ทัพผู้กุมอำนาจทหารครึ่งแผ่นดิน กับสตรีผู้ซ่อนพิษร้ายไว้ในรอยยิ้ม "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป..." ฉีจิ้นอ๋องเอמהสarด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจที่สุด "ลมหายใจของจางฮองเฮา อยู่ในกำมือของเจ้าแล้ว... ฟางเซียน" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของขันทีเฒ่าผู้หนึ่งก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากนอกตำหนัก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งที่เป็นสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุด "ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... พระราชโองการลับจากท้องพระโรงด่วนที่สุด เพิ่งถูกส่งมาถึงหน้าตำหนัก โดยระบุพระนามของ... พระชายาหลินฟางเซียนพ่ะย่ะค่ะ!" ฉีจิ้นอ๋องชะงัก นัยน์ตาคู่คมหันขวับกลับมามองหญิงสาวทันที ขณะที่หลินฟางเซียนเองก็ขมวดคิ้วแน่น รอยยิ้มเยือกเย็นบนริมฝากบางพลันแข็งค้าง เมื่อตระหนักได้ว่า... หมากตานี้ มิได้มีเพียงพวกเขาสองคนที่กำลังเดินอยู่บนกระดาน ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ไปด้วยกันนะครับ