ข้อเสนอจากกรงขัง

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มปีลึก ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหอมเย็นของไม้กฤษณาในห้องหนังสือส่วนพระองค์ ความเงียบงันภายในตำหนักบูรพาไม่ได้หมายถึงความสงบ หากแต่เป็นความกดดันระดับที่สามารถบดขยี้กระดูกของคนผู้หนึ่งให้แหลกละเอียดได้โดยไม่ต้องลงดาบ "เจ้ากล้าดียังไง ถึงได้เสนอตัวเข้ามารับการรักษาแผลเน่าเฟะที่แม้แต่หมอหลวงยังส่ายหน้า... หลินฟางเซียน" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากบุรุษที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดง ฉีจิ้นอ๋องประทับนั่งในท่าทีผ่อนคลาย ทว่าดวงเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกลับกวาดมองร่างระหงในชุดสตรีสามัญชนที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องล่าง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักสินค้าชิ้นหนึ่งในตลาดมืด หลินฟางเซียนมิได้ก้มหน้าหลบสายตา นางเพียงเงยขึ้นสบประสานนัยน์ตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของนางมีความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกซ่อนอยู่ "หากหมอหลวงรักษาหาย อาการประชวรของท่านอ๋องคงไม่เรื้อรังมาจนถึงยามนี้หรอกเพคะ... อีกอย่าง หม่อมฉันไม่ได้เสนอตัว แต่ถูก 'บังคับ' ให้เข้ามาอยู่ในวังหลวงแห่งนี้ด้วยพระราชโองการของใครบางคนต่างหาก" นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มุมโอษฐ์ของฉีจิ้นอ๋องกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังยิ้ม แต่ดวงตากลับไร้แววขบขัน บุรุษผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของแผ่นดินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ฉลองพระองค์สีเข้มก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงฝีเท้าหนักแน่นดั่งเสียงกลองศึกที่ตีประชิดค่าย เขายื่นมือเรียวยาวดั่งหยกขาวออกไปเชยคางนางขึ้นอย่างถือวิสาสะ นิ้วแกร่งสัมผัสลงบนผิวแก้มเนียนนุ่มที่เย็นเฉียบ "เจ้ากล้าต่อปากต่อคำกับข้า ช่างไม่กลัวตายเอาเสียเลย... รู้หรือไม่ว่า สตรีที่บังaาญล่วงเกินข้า มักจะมีจุดจบเช่นไร" "หม่อมฉันทราบดีเพคะ... แต่คนตายย่อมไม่สามารถแก้แค้นให้ตระกูลที่ถูกกวาดล้างอย่างไร้ความยุติธรรมได้" ฟางเซียนตอบโดยไม่ถอยหนีแม้แต่ปลายนิ้ว นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "เช่นเดียวกับที่ท่านอ๋อง... กำลังต้องการมีดเล่มหนึ่งที่คมกริบพอจะแทงทะลวงหัวใจของจางฮองเฮาจากข้างหลัง" บรรยากาศในห้องราวกับหยุดนิ่งลงในฉับพลัน ฉีจิ้นอ๋องหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจาก7ร่างของเขาจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลง ความฉลาดเป็นกรดและสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งของสตรีตรงหน้า ทำให้แม่ทัพผู้เย่อหยิ่งถึงกับต้องประเมินนางใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า นางไม่เพียงแต่เป็นแพทย์ผู้กุมความลับเรื่องพิษในร่างกายเขา แต่นางยังอ่านเกมการเมืองในวังหลวงทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่ากุนซือเฒ่าบางคนเสียอีก "บังAาญนัก..." ฉีจิ้นอ๋องแค่นหัวเราะในลำคอ ทว่าแรงบีบที่คางของนางกลับคลายลงเล็กน้อย "เจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหน ว่าข้าจะร่วมมือกับสตรีที่ไม่มีแม้แต่เบייהในกระดานสักตัวเดียว" "เบี้ยในกระดานสร้างขึ้นได้เพคะ... แต่โอกาสที่จะโค่นอำนาจของฮองเฮาผู้ชomชื่นในอำนาจ มีเพียงหม่อมฉันเท่านั้นที่จะมอบให้ท่านได้" ฟางเซียนปัดมือของเขาออกอย่างนุ่มนวลแต่มั่นคง นางถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษา ระยะห่างอันเหมาะสม "ท่านอ๋องทรงต้องการคนส่งข่าววงในที่ไม่มีใครสงสัย และหม่อมฉัน... ก็ต้องการใช้มือของท่านสะสางหนี้เลือดครั้งนี้เช่นกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่กำลังเชี่ยวราก ฉีจิ้นอ๋องจ้องมองนางเนิ่นนาน ราวกับกำลังค้นหาความจริงใจใต้หน้ากากน้ำแข็งนั้น ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจในความอาจหาญ "ดี... ข้าชอบคนที่มีประโยชน์มากกว่ามีดีแค่หน้าตา" ฉีจิ้นอ๋องหมุนตัวกลับไปหยิบม้วนกระดาษสีชาดขึ้นมาจากโต๊ะ แล้วโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าของนาง "นี่คือรายชื่อนางกำนัลและขันทีในตำหนักยี่ฮวา... จงใช้ฐานะแพทย์หลวงฝึกหัดของเจ้า แทรกซึมเข้าไป และส่งข่าวทุกอย่างที่ข้าต้องการมาให้ฉัน" ฟางเซียนก้มลงมองม้วนกระดาษนั้น แววตาคมกริบเปล่งประกายความแค้นที่ถูกกดทับไว้ลึกสุดใจ นางยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม "รับด้วยเกล้าเพคะ ท่านอ๋อง" ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างร้อนรน ตามด้วยเสียงรายงานจากขันทีคนสนิทที่หน้าประตู "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ราชโองการด่วนจากตำหนักในแจ้งว่า จางฮองเฮามีรับสั่งให้เรียกตัวหมอหญิงหลินฟางเซียน ไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักกลางดึกคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" ฉีจิ้นอ๋องชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับฟางเซียนที่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับไหววูบไปชั่วขณะ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ไปด้วยกันนะครับ