ความลับของตระกูลจาง

คราบหมึกสีชาดบนแผ่นแพรไหมตาดทองผืนนั้นมิใช่ร่องรอยของการทรงอักษรเพื่ออวยชัยให้แก่แผ่นดิน หากแต่เป็น ลายพระhast ของไทเฮาแคว้นเป่ยเยี่ยนที่ประทานตรงมายังตำหนักบูรพา—ความลับอันดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้ร่มเงาฉัตรทองคำแห่งราชสำนักกำลังถูกเปิดเปลือยทีละน้อย ภายในห้องอักษรส่วนพระองค์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณาอันหนักหน่วง หลินฟางเซียนยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าชั้นตำราโบราณ ปลายนิ้วเรียวภายใต้แขนเสื้อกว้างสัมผัสถูกรอยต่อลับของไม้จันทน์หอมที่ซ่อนกลไกซับซ้อน นางมิได้บังเอิญล่วงล้ำเข้ามา หากแต่รอยต่อของประวัติศาสตร์ตระกูลจางถูกกัดเซาะด้วยน้ำมือของฮองเฮาผู้ทะเยอทะยานมาเนิ่นนาน "เจ้ากำลังค้นหาสิ่งใดอยู่หรือ... ฟางเซียน" สุ้มเสียงทุ้มต่ำดั่งก้อนศิลาบดบังด้วยความเย็นชาดังขึ้นจากความมืดสลัวเบื้องหลัง ฉีจิ้นอ๋องก้าวพระบาทเข้ามาอย่างเงียบเชเชด พระเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีคู่นั้นกวาดมองแผ่นแพรไหมในมอนของนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยกระแสลมปราณอันทรงพลังที่แผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบกายให้ลดต่ำลงจนแทบหยุดหายใจ ฟางเซียนไม่สะดุ้งสะเทือน นางค่อยๆ หมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับบุรุษผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของแผ่นดิน ใบหน้างดงามราบเรียบลึกล้ำดั่งผืนน้ำในฤดูเหมันต์ "หม่อมฉันเพียงแต่กำลังตรวจดูว่า... โลหิตที่หลั่งรินเมื่อสิบปีก่อน เพื่อแลกกับเกียรติยศของตระกูลจางนั้น มีค่าควรแก่การเอาชีวิตราษฎรนับแสนมาเซ่นไหว้หรือไม่เพคะ, ท่านอ๋อง" คำพูดนั้นคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ มันมิใช่เพียงคำถามทางการเมือง แต่มันคือการประกาศสงครามกับอำนาจสูงสุดในฝ่ายหลัง ฉีจิ้นอ๋องชะงักพระบาทไปเล็กน้อย แววตาดุร้ายพลันวับวาวด้วยความพึงพอใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย่อหยิ่ง เขาไม่เคยโปรดปรานสตรีที่เอาแต่ร่ำไห้และออดอ้อน หากแต่สตรีตรงหน้าผู้นี้—สตรีที่ฉลาดเป็นกรดและกล้าหาญจนน่าตายผู้นี้ กลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อยสนามเกิดระลอกคลื่นไหว "เจ้ากล้าหาญเกินไปแล้ว" ฉีจิ้นอ๋องก้าวเข้ามาประชิด ร่างสูงใหญ่กักขังนางไว้ระหว่างชั้นตำรากับแผงอกกำยำ กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นอายสงครามจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นกำยาน "การแตะต้องตระกูลจางเวลานี้ เท่ากับการดึงฟ้าผ่าลงกลางศีรษะตนเอง ฮองเฮามิใช่สตรีที่จะยอมจำนนต่อหลักฐานชิ้นเดียวที่เจ้าถืออยู่" "แต่มันไม่ใช่หลักฐานชิ้นเดียวเพคะ" ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนเงาของบุรุษผู้ทรงอำนาจอย่างชัดเจน "บันทึกการเดินทัพเมื่อสิบปีก่อนที่ถูกบิดเบือน ตราประทับลับที่ส่งไปยังชายแดนเหนือ และ... ยาพิษชนิดเดียวกันกับที่ปลิดชีพมารดาของหม่อมฉัน ทุกอย่างล้วนเชื่อมโยงไปยังตำหนักหงส์ทอง" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานกันท่ามกลางบรรยากาศอันตึงเครียด ฉีจิ้นอ๋องจ้องมองดวงหน้าอันงดงามที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มุมพระโอษฐ์หยักลึกยกย่องขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขายื่นพระหัตถ์หนาออกไปแตะปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนของนางอย่างแผ่วเบา—สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับสถานการณ์อันเป็นตายร้ายดีเบื้องหน้า "เจ้าฉลาดนัก ฟางเซียน... แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่า การลากหางเสือออกจากถ้ำย่อมทำให้เสือตื่นตัว" ฉีจิ้นอ๋องกระซิบชิดริมฝีปากของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับความดุดัน "หากเจ้าต้องการโค่นล้มจางฮองเฮา เจ้าต้องมีข้าเป็นพันธมิตร... และต้องแลกด้วยบางสิ่งที่ข้าต้องการ" ฟางเซียนนิ่งงันไปชั่วอึดใจ นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้มิใช่ผู้ใจบุญสุนทาน การยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย ทว่าในยามนี้ นางไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางที่ปูลาดด้วยหนามแหลมคมนี้ "ท่านอ๋องทรงต้องการสิ่งใดจากหม่อมฉันล่ะเพคะ" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวั่นไหว "หัวใจของเจ้า..." ฉีจิ้นอ๋องตรัสตอบด้วยพระสุ้มเสียงหนักแน่นจริงจัง ดั่งคำประกาศิตที่ไม่มีผู้ใดอาจปฏิเสธ "รวมถึงการร่วมมือกันชักใยในหมากกระดานนี้ เพื่อเหยียบย่ำตระกูลจางให้จมดิน" ก่อนที่ฟางเซียนจะได้ทันเอ่ยคำใดตอบรับหรือปฏิเสธ เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูรั้วตำหนักอย่างร้อนรนก็ดังทำลายความเงียบขึ้นเสียก่อน ขันทีสนิทผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงที่เบื้องพระพักตร์ ตัวสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ "ทูล... ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ! ฮองเฮามีพระราชโองการด่วน... ทรงมีรับสั่งให้เรียกตัวพระชายาหลินฟางเซียนเข้าเฝ้าที่ตำหนักหงส์ทองทันที พร้อมด้วย... ราชโองการลับจากฝ่าบาท!" ฉีจิ้นอ๋องหรี่พระเนตรลงทันที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากวรกายดั่งคลื่นพายุหมุน แผ่นแพรไหมในมือของฟางเซียนสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงลมที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นอีกชุดหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องอักษร ขันทีหลวงประกาศเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ "ราชโองการจากฮ่องเต้!... สั่งปลด... สั่งปลดตระกูลจางออกจากตำแหน่ง และคุมตัวฮองเฮาเข้าสู่คุกหลวงทันที!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลอันซับซ้อนนี้มาด้วยกันนะครับ พงศาวดารมีชีวิต