กระดานหมากแรกเริ่ม

คราบโลหิตบนเข็มเงินยังอุ่นระอุ ทว่าความหนาเหน็บกลับเสียดแทงลึกลงถึงกระดูกดำ หลินฟางเซียนมิได้สะท้านสะเทือนต่อความเจ็บปวดจากการเย็บแผลบนเรียวแขนของตนเองแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกริบดั่งหยกขาวสลักลวดลายกวาดมองแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ในมือ ข้อมูลลับจากราชสำนักที่ซ่อนมากับหีบสมุนไพรคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ชี้ชัดว่า การตายของบิดามิใช่โรคภัย หากแต่เป็นราชโองการโลหิตที่ถูกชักใยจากเงาอันมืดมิดในวังหลวง "ฮูหยินใหญ่... ท่านช่างใจร้อนเสียจริง" นางพึมพำกับความว่างเปล่า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มิได้ไปถึงดวงตา ทว่ากลับเปี่ยมด้วยแผนการอันแยบคาย ยามวิกาลมาเยือน เรือนพักของอนุหลินถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัว ฟางเซียนจงใจทิ้งร่องรอยของการ "ลงโทษตนเอง" ไว้ให้เด่นชัด นางหยิบโอสถกลิ่นฉุนชนิดหนึ่งขึ้นมาละลายกับน้ำเดือด ก่อนจะละเลงคราบน้ำยาสีคล้ายเลือดจาง ๆ ไว้บนฟูกนอนและรอยแยกของประตูไม้แกะสลัก ทุกรายละเอียดถูกคำนวณไว้อย่างแม่นยำดั่งการเดินหมากบนกระดานที่นางเป็นผู้กำหนดตาน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงใกล้เข้ามาพร้อมกับแสงคบเพลิงสว่างวาบ บานประตูไม้ถูกถีบเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ฮูหยินใหญ่แห่งจวนสกุลฉี ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาดุดจדเหยี่ยววับวาวด้วยความริษยาและชัยชนะ "หลินฟางเซียน! เจ้ากล้าดียังไงถึงบังอาจขัดคำสั่งของข้า!" เสียงแหลมสูงตวาดก้องเรือนหลังน้อย บ่าวไพร่ที่ติดตามมาต่างก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว ฟางเซียนมิได้ลุกขึ้นต้อนรับ นางเพียงนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องสำอาง ร่างกายสะท้านน้อย ๆ คล้ายคนกำลังเจ็บปวดปางตาย บนเรียวแขนที่เผยให้เห็นร่องรอยผ้าพันแผลเปื้อนเลือดสีคล้ำ และที่พื้นเบื้องล่าง มีถ้วยยาและเศษเครื่องกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนกลาด ราวกับเพิ่งผ่านการยื้อแย่งตบตีครั้งใหญ่ "ฮูหยินใหญ่..." เสียงของนางแหบพร่าและสั่นเครือ สื่อถึงความอ่อนแอที่ถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุด "หม่อมฉันเพียง... เพียงแค่รักษาตัวตามคำแนะนำของท่านหมอ เหตุใด... เหตุใดท่านจึงต้องส่งคนมาทำร้ายหม่อมฉันถึงเพียงนี้เล่าคะ... อ๊ะ!" ฟางเซียนจงใจทิ้งจังหวะให้ลมหายใจสะดุด ราวกับสติกำลังจะดับวูบ นางทรุดตัวลงซบกับพื้นเรือน ท่าทางราวกับกิ่งหลิวต้องลมพายุ ช่างน่าเวทนาและบอบบางยิ่งนัก ฮูหยินใหญ่ชะงักไปชั่วขณะ นางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง เพราะแผนการที่นางวางไว้คือการส่งคนมา "ตักเตือน" เงียบ ๆ มิได้สั่งให้ลงมือรุนแรงถึงเพียงนี้ ทว่า เมื่อกวาดสายตามองสภาพห้องที่เละเทะ และคราบเลือดบนพื้น รวมถึงท่าทีหวาดกลัวจนตัวสั่นของบ่าวรับจ้างที่ยืนอยู่ด้านหลัง ความโลภในอำนาจและความชิงชังที่มีต่อนางก็บังตาจนมืดบอด "ไม่ต้องมาสำออย!" ฮูหยินใหญ่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เดินเข้าไปกระชากไหล่บอบบางของฟางเซียนให้เงยขึ้น "คิดจะใช้วิธีมารยาหญิงเรียกร้องความสนใจจากท่านอ๋องอย่างนั้นรึ? ฝันไปเถอะ! ในจวนนี้ ข้าคือผู้กุมกฎ!" จังหวะนั้นเอง ดวงตาที่หรี่ลงของฟางเซียนก็ประกายแสงวาบดั่งคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝัก นางอาศัยจังหวะที่ฮูหยินใหญ่โน้มตัวเข้ามาใกล้ ใช้มือข้างที่บาดเจ็บกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะเครื่องสำอางอย่างแรง จนแจกันหยกราคาแพงร่วงหล่นลงมาแตกกระจายเสียงดังสนั่น พร้อมกับที่นางแสร้งกรีดร้องสุดเสียงราวกับถูกทำร้ายปางตาย "โอ๊ย! ฮูหยิน... อย่าทำร้ายหม่อมฉันเลยเจ้าค่ะ!" สิ้นเสียงกรีดร้อง ประตูเรือนก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำปักลายมังกรเงินย่างสามขุมเข้ามาด้วยรัศมีเย็นยะเยือก ดุจพญายมที่ก้าวออกมาจากขุมนรก ฉีจิ้นอ๋องกวาดสายตาคมกริาดดั่งเหยี่ยวมองภาพตรงหน้า ร่างของอนุหลินนอนขดอยู่บนพื้นท่ามกลางเศษกระเบื้องและคราบเลือด ขณะที่ฮูหยินใหญ่กำลังยืนค้ำหัว ยื่นมือค้างอยู่กลางอากาศในท่าทางที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเพิ่งทำร้ายผู้อื่น บรรยากาศภายในห้องพลันเย็นเยียบลงจนแทบหายใจไม่ออก เสียงลมหายใจของทุกคนหยุดชะงัก ฉีจิ้นอ๋องไม่เอ่ยอันใด ทว่าดวงตาดุร้ายคู่นั้นกลับจ้องมองฮูหยินใหญ่ราวกับจะแผดเผาให้เป็นจุล แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกAจากร่างของแม่ทัพผู้กุมอำนาจครึ่งแผ่นดิน ทำให้ฮูหยินใหญ่ถึงกับหน้าซีดเผือด เข่าทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวอย่างฉับพลัน "ท่านอ๋อง... หม่อมฉัน... หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ!" ฮูหยินใหญ่ละล่ำละลักละลานละอายใจ ละลานละลอกคำแก้ตัว ทว่าไร้ซึ่งความน่าเชื่อถือ ฟางเซียนที่ซบหน้าอยู่กับพื้น แอบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ชนะ หมากตานี้ นางเป็นผู้เดิน และฮูหยินใหญ่ก็ก้าวลงหลุมที่ขุดไว้ด้วยความเต็มใจ ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้จบลงแล้ว ความเงียบงันก็ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบจากภายนอก ขันทีเฒ่าหน้าตาตื่นตระหนกวิ่งหน้าตั้งเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของฉีจิ้นอ๋อง พร้อมกับชูราชโองการลับสีทองอร่ามขึ้นเหนือหัวด้วยมือที่สั่นเทา "ท่านอ๋อง... แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการด่วนจากในวังหลวง... มีรับสั่งให้ปลดและกักบริเวณอนุหลินในข้อหากบฏ!" ดวงตาของฉีจิ้นอ๋องหรี่แคบลงทันที ส่วนหลินฟางเซียนที่กำลังซ่อนรอยยิ้ม ชะงักค้างไปในบัดดล... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลยุทธ์อันลุ่มลึกในบทนี้ด้วยกันนะครับ