เผชิญหน้าเจ้าถิ่น

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงสหกรณ์ประจำหมู่บ้านจันทราคราม กลิ่นอับชื้นของกระสอบข้าวสารและฝุ่นผงแป้งข้าวโพดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฉุนของยาเส้นราคาถูก ทว่าบรรยากาศภายในกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก “หลินเฟยหง เจ้าเด็กเมื่อวานซืน! อย่าคิดว่าเรียนจบชั้นมัธยมปลายจากในเมืองแล้วจะเอาเล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นมาใช้กดหัวพวกข้าได้ โควตาซื้อรถไถและน้ำมันก๊าดของคอมมูนนี้ ข้า ‘จ้าวต้าเฉียง’ เป็นผู้ดูแลจัดสรรมาสามปีเต็ม กฎของที่นี่ข้าคือผู้กำหนด!” ชายวัยกลางคนร่างหนา ใบหน้ามีรอยแผลเป็นจากอุบัติเหตุเครื่องจักร ลุกขึ้นยืนค้ำหัวจนเงาดำทาบทับร่างระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเก่าคร่ำคร่าแต่รีดเรียบสะอาดสะอ้าน รอยปักลายดอกเหมยเล็กๆ ที่คอเสื้อแสดงถึงความประณีตบรรจงที่หลงเหลือจากชาติภพเก่า—ที่ซึ่งนางเคยสวมอาภรณ์แพรต่วนปักดิ้นทองนั่งอยู่เบื้องหลังม่านไข่มุกเพื่อชี้ขาดความเป็นความตายของผู้คน หลินเฟยหงไม่แม้แต่จะกะพริบตา นางยังคงนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเตี้ย มือเรียวบางกำลังบรรจงใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดเช็ดคราบฝุ่นบนขอบรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของตนอย่างใจเย็น ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนไม่ได้เข้าโสตประสาทของนางเลยแม้แต่น้อย “ผู้จัดการจ้าว... ท่านกล่าวว่ากฎของที่นี่คือท่านกำหนดอย่างนั้นหรือ?” เสียงหวานใสทว่าราบเรียบราวน้ำในบึงลึกเอ่ยขึ้น นางเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาดำขลับคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสนิท จนจ้าวต้าเฉียงที่กำลังเกรี้ยวกราดถึงกับชะงัก ชายหนวดเคราครึ้มรู้สึกราวกับตนเองกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าขุนนางผู้ตรวจการจากเมืองหลวง หาใช่เด็กสาวชาวบ้านยากจน “วะ... ว่าอย่างไรเล่า! หรือเจ้ากล้าปฏิเสธเอกสารอนุมัติโควตาที่ข้าถืออยู่” จ้าวต้าเฉียงเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ พลางตบลงบนแฟ้มกระดาษสีน้ำตาลที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันหมู “เอกสารอนุมัติ?” เฟยหงแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าการก้าวเดินสง่างามราวกับนางพญาหงส์ที่กำลังย่างก้าวบนลานหินอ่อน แม้จะสวมเพียงชุดชาวบ้านยุค 70 แต่รัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวนางกลับทำให้ผู้ชายร่างใหญ่ถึงกับต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “สหายจ้าว ท่านอ่านกฎหมายเศรษฐกิจฉบับใหม่ที่เพิ่งประกาศจากส่วนกลางเมื่อเดือนก่อนหรือไม่เล่า หรือว่าตัวหนังสือในประกาศทางราชการ เป็นเพียงเศษกระดาษที่ท่านเอาไว้มวนยาเส้นสูบแก้หนาวกันแน่?” คำพูดราบเรียบแต่เชือดเฉือนราวกับใบมีดโกนอาบยาพิษ ทำให้เหล่าชาวบ้านที่ยืนมุงดูเหตุการณ์อยู่รอบนอกเริ่มส่งเสียงฮือฮา จ้าวต้าเฉียงหน้าถอดสี ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดโปน “เจ้า... อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ กฎหมายส่วนกลางอะไร ข้าไม่รู้เรื่อง! รู้แต่ว่าถ้าหมู่บ้านนี้อยากได้น้ำมันไปใช้เกี่ยวข้าว พวกเจ้าต้องจ่ายเงินใต้โต๊ะเพิ่มสามสิบเปอร์เซ็นต์!” “สามสิบเปอร์เซ็นต์? ช่างกล้าเรียกร้องนักนะ” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้นจากทางประตูด้านนอก น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบราวกับสายลมหนาวพัดผ่านทุ่งหิมะ กลิ่นอายอันตรายและดุดันที่ถูกกดทับไว้ภายใต้เสื้อโค้ทสีเขียวขี้ม้าทหาร ทำให้ทั่วทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันทันที ร่างสูงใหญ่ของ ‘หยางจ้าน’ ก้าวเข้ามาภายในห้อง รองเท้าคอมแบทหนังแท้ส่งเสียงกระทบพื้นปูนซีเมนต์หนักแน่นทุกย่างก้าว ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีวาวโรจน์ กวาดตามองกลุ่มผู้มีอิทธิพลในหมู่บ้านด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองฝูงมดปลวก ใต้ร่มเงาของหมวกแก๊ปทหารใบเก่า ใบหน้าครึ่งซีกถูกเงาสลักไว้อย่างคมคาย สันจมูกโด่งเป็นสันคมและริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงอย่างดุดัน จ้าวต้าเฉียงหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร แม้ตระกูลหยางจะถูกเนรเทศมาอยู่ชายแดนตามกระแสการเมืองช่วงเปลี่ยนผ่านนี้ แต่บารมีเก่าของนายพลผู้ล่วงลับและอำนาจมืดในกองทัพที่ยังหลงเหลือของชายหนุ่มผู้นี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่อันธพาลท้องถิ่นอย่างเขาจะหาญกล้าต่อกรด้วย “ทะ... ท่านรองผู้กองหยาง ลมอะไรหอบท่านมาถึงสหกรณ์เล่าครับนี่?” จ้าวต้าเฉียงเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว ฝืนปั้นยิ้มจนใบหน้ายับย่น หยางจ้านไม่ชายตาแลเขาเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองไปยังหลินเฟยหงที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มีเพียงความชื่นชมและเอ็นดูซ่อนอยู่ชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองแฟ้มในมือของจ้าวต้าเฉียง “ฉันมาดูว่า... สุนัขตัวไหนมันกล้าเห่าขวางทางเดินของคนฉลาด” หยางจ้านเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนจ้าวต้าเฉียงเข่าอ่อนทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง เฟยหงปรายตามองชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาช่วยถูกจังหวะพอดี มุมปากนางกระตุกยิ้มอย่างรู้ทัน นางหันกลับมาหาจ้าวต้าเฉียง ยื่นมือเรียวบางออกไปคว้าแฟ้มเอกสารในมืออีกฝ่ายมาเปิดดูหน้าสุดท้ายอย่างถือวิสาสะ “ผู้จัดการจ้าว ท่านใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบ ยักยอกโควตาน้ำมันของคอมมูนไปขายต่อให้ตลาดมืดทางใต้ เป็นเวลาติดต่อกันถึงสิบแปดเดือนแล้วกระมัง?” เสียงของเฟยหงหวานใสแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง “เหลวไหล! เจ้าใส่ร้ายข้า!” จ้าวต้าเฉียงแผดเสียงลั่น หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความตื่นตระหนก “ใส่ร้ายหรือ?” เฟยหงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากซองลับด้านในแฟ้มที่จ้าวต้าเฉียงซ่อนไว้ไม่มิด ชูขึ้นให้ทุกคนได้เห็นลายมือชื่อและตราประทับสีแดงฉาน “นี่คือใบเสร็จรับเงินจากพ่อค้าคนกลางในอำเภอข้างเคียง ลายมือชื่อนี้... ต่อให้ท่านเปลี่ยนไปเขียนด้วยเท้า ก็ยังดูออกว่าเป็นลายมือของภรรยาหลวงท่าน” บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ชาวบ้านต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง หยางจ้านก้าวเข้าไปยืนชิดด้านหลังของหลินเฟยหงอย่างอารักขา กลิ่นกายบุรุษเพศเจือกลิ่นอายฝุ่นดินและบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกนาง เฟยหงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากแผ่นอกกว้างของเขาที่ยืนซ้อนทับอยู่เบื้องหลัง “เลือกเอา... จะส่งมอบโควตานี้ให้ถูกต้องตามกฎหมายแต่โดยดี หรือจะให้ฉันส่งเอกสารชุดนี้ไปถึงมือผู้ตรวจการทหารมณฑลเหนือทันทีในคืนนี้” หยางจ้านเอ่ยเสียงต่ำ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของหญิงสาว จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดเส้นผมสลวยของนาง กระซิบด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงเราสองคนได้ยิน “แม่นางน้อย... เจ้าทำให้ฉันประหลาดใจอีกแล้วนะ” เฟยหงไม่สะทกสะท้าน นางเอียงคอเล็กน้อยหลบสัมผัสอันตรายนั้น ดวงตาดำขลับเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์ นางค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกาชาเคลือบกระเบื้องสีหยกที่ตั้งอยู่บนโต๊ะรินน้ำชาส่งกลิ่นหอมกรุ่นขึ้นมา ทว่า... ในวินาทีที่นางกำลังจะยื่นถ้วยชาให้หยางจ้านเพื่อเป็นการตกลงพันธมิตรเฉพาะกิจ กลิ่นหอมหวานประหลาดของบุปผาอี้ว์ถังที่ลอยมาจากปลายนิ้วของจ้าวต้าเฉียง ก็ทำให้สัญชาตญาณกุนซือของนางกรีดร้องเตือนภัยขึ้นมาทันที! ถ้วยชาเคลือบหยกในมือ... มีคราบผงสีขาวละเอียดละลายอยู่ก้นถ้วย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากับกุนซือหญิงและท่านอ๋องผู้กุมอำนาจเหล็กไปพร้อมกันนะครับ