กลิ่นอายความหึงหวง

เสียงปิดประตูกระแทกเบา ๆ พร้อมกับแผ่นหลังของรินทร์ที่ถูกดันจนแนบติดกับบานไม้เย็นเฉียบ คือคำตอบชัดเจนที่สุดว่าใครคือเจ้าของเงาร่างที่ก้าวเข้ามาในความมืดเมื่อวินาทีที่แล้ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดที่ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของค่ำคืนนี้... มันคือกลิ่นของคราม ผู้ชายที่ควรจะนั่งประชุมเครียดอยู่บนเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ไม่ใช่มายืนจ้องหน้าเขาด้วยนัยน์ตาดาร์กนิลที่กำลังลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหงุดหงิดแบบนี้ รินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ริมฝีปากยังคงยกยิ้มกวนประสาทตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด "คุณคราม... ลมอะไรหอบมาถึงนี่ครับเนี่ย หรือว่าคิดถึงผมจนทนไม่ไหว" รินทร์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ปกติที่สุด แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวเร็วจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมของมาเฟียหนุ่มกวาดมองสำรวจเรือนร่างของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินว่ามีร่องรอยความเสียหายตรงไหนบ้าง "คิดถึงเหรอ... หึ" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุบต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย "ถ้าฉันมาช้ากว่านี้อีกนิด นายคงระเห็จไปนั่งตักไอ้หน้าอ่อนที่ไหนสักแห่งในผับนี้แล้วมั้ง รินทร์" "พูดจาให้มันดี ๆ นะครับคุณคราม ผมก็แค่มานั่งดื่มแก้เซ็งตามประสาคนโสด..." "คนโสด?" ครามทวนคำ เสียงของเขาต่ำลงจนน่าขนลุก มือหนายื่นมาตรึงขอบประตูกั้นทางหนีไว้ทั้งสองข้าง กักขังร่างโปร่งให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ "จำไม่ได้หรือไงว่าสถานะบนเตียงของเราเมื่อคืนก่อน... มันคืออะไร" ใบหน้าของรินทร์ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ เมื่อความทรงจำวาบหวามผุดขึ้นมาในหัว แต่เขาก็ยังกัดฟันเถียง "นั่นมันเรื่องบนเตียงครับ ไม่เกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวข้างนอกนี้สักหน่อย ปล่อยเลยนะ ผมจะกลับเข้าไปข้างใน เพื่อนรออยู่" "เพื่อน หรือ 'เหยื่อ' รายใหม่กันแน่" ครามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ข้างแก้มทำให้รินทร์ต้องเบือนหน้าหนี ทว่าปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับเชยคางมนให้กลับมาสบตาตรง ๆ "จำใส่สมองไว้นะรินทร์... นายเป็นคนของฉัน ต่อให้จะไปไหนหรือทำอะไร ถ้าฉันไม่อนุญาต... ห้ามใครหน้าไหนแตะต้องตัวนายทั้งนั้น" คำพูดเผด็จการนั้นทำเอารินทร์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าควรจะโกรธความเอาแต่ใจของอีกฝ่าย หรือควรจะหวั่นไหวกับความหึงหวงที่แสดงออกมาอย่างไม่ปิดบังกันแน่ แต่ทว่า... ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ต่อปากต่อคำกันมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับร่างของธันวาที่เดินตามออกมาจากความมืดของทางเดินก็ทำลายบรรยากาศลงเสียก่อน "มีอะไรหรือเปล่าครับรินทร์... เอ๊ะ คุณคราม?" ธันวาชะงักฝีเท้า สีหน้าเปลี่ยนสีทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ตรงนี้คือมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ดวงตาของธันวาฉายแววตื่นตระหนกปนความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ครามเหลือบสายตาคมกริบไปมองธันวา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด เขาดึงรินทร์เข้ามาชิดกายมากกว่าเดิม แสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง "ถอยไป" ครามเอ่ยเสียงเรียบ แต่เฉียบขาดราวกับประกาศิต "แล้วอย่าเสนอหน้ามาใกล้คนของฉันอีก ไม่อย่างนั้น... นายคงไม่อยากรู้หรอกว่าฉันจะจัดการกับคนที่ล้ำเส้นยังไง" ธันวาหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวก่อนจะรีบสาวเท้าเดินหนีหายไปในความมืดทันที รินทร์มองตามภาพนั้นแล้วถอนหายใจยาวเหยียด "คุณนี่มัน... เผด็จการชะมัด ไล่แขกผมหมดเลย" รินทร์บ่นอุบ "ยังไม่สำนึกอีกใช่ไหม" ครามก้มลงกระซิบชิดใบหู เสียงทุบต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความกรุ่นโกรธ "กลับบ้าน... เดี๋ยวนี้" พูดจบ ครามก็ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ปฏิเสธ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วออกแรงจูงให้เดินตามไปที่ลานจอดรถทันที โดยที่รินทร์ทำได้เพียงฮึดฮัดขัดขืนอยู่ในลำคอ แต่ก็ยอมเดินตามแรงดึงนั้นไปแต่โดยดี รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากผับท่ามกลางความเงียบงัน บรรยากาศภายในรถอบอวลไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น รินทร์นั่งกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน ขณะที่ครามขับรถด้วยมือข้างเดียว สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้า ทว่ากรามที่ขบเข้าหากันแน่นบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่างสุดขีด จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทในลานจอดรถส่วนตัวใต้คอนโดมิเนียมหรู ครามไม่ได้ดับเครื่องยนต์ทันที ทว่าเขากลับปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วหันมามองคนข้างกายที่ยังคงนั่งนิ่ง "ถึงแล้วครับ ลงไปสิ... จะรอให้ผมอุ้มหรือไง" ครามเอ่ยเสียงเรียบ รินทร์หันขวับมามองค้อน "ผมมีขา เดินเองได้น่า" ว่าแล้วรินทร์ก็เอื้อมมือไปปลดล็อกประตูรถ ทว่าจังหวะนั้นเอง... มือหนากลับคว้าต้นแขนของเขาไว้แล้วออกแรงกระชากเบา ๆ ร่างโปรญจึงเซถลาเข้าไปกระแทกกับอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวโชยเข้าจมูกจนรินทร์ต้องสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "คุณคราม... ปล่อยนะ บอกให้เดินเองไม่ใช่เหรอ" รินทร์พยายามดันอกอีกฝ่ายออก แต่ทว่าอ้อมแขนที่โอบกอดรอบเอวสอบไว้กลับแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก "เปลี่ยนใจแล้ว..." ครามก้มหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของคนในอ้อมแขน น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันลึกล้ำ "ฉันไม่อยากให้ลงไป... จนกว่าเราจะเคลียร์เรื่องที่นายไปอ่อยคนอื่นให้รู้เรื่องก่อน" รินทร์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากริมฝีปากของอีกฝ่ายที่คลอเคลียอยู่แถวซอกคอขาว ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากเถียงอะไรกลับไป... ดวงตาคมกริบของครามก็เงยขึ้นสบตาเขาพอดี ในจังหวะที่เสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินทร์ก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบงัน... รินทร์ก้มมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ชื่อของคนที่ส่งข้อความเข้ามาทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด และทำให้รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของครามแข็งค้างไปในทันที! ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไป100% กับดาร์กไนท์คนนี้นะครับ