จูบแรกหลังบานประตู

แสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูสาดกระทบเข้ากับใบหน้าคมคายของครามในความมืดสลัวของห้องทำงาน บรรยากาศรอบตัวที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความตึงเครียดและแรงดึงดูดประหลาดระหว่างเขากับรินทร์ พังทลายลงในเสี้ยววินาทีเมื่อชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอคือ "ธันวา" รินทร์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด ดวงตากลมโตคู่สวยที่เมื่อครู่ยังเจือแววไหวระริกจากความใกล้ชิด กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นและท้าทายในทันที "อ้าว... ข้อความจากคนเก่าผู้แสนดีเหรอครับคุณคราม?" รินทร์เอ่ยกลั้วหัวเราะ น้ำเสียงเจือความประชดประชันอย่างไม่คิดจะปิดบัง "สงสัยเขาคงกลัวว่าคุณจะลืมมุกเดิมๆ ที่เคยใช้หยอดเขาล่ะมั้งครับ ถึงได้รีบไลน์มาตามจิกดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้" ครามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจไม่ใช่เพราะข้อความของธันวา แต่เป็นเพราะจังหวะเวลาบ้าๆ ที่ดันเข้ามาขัดจังหวะสำคัญระหว่างเขากับเด็กแสบตรงหน้า นิ้วเรียวหนากดล็อกหน้าจออย่างไร้เยื่อใยก่อนจะคว่ำมันลงกับโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น "อย่ามาทำเป็นพูดมาก รินทร์" ครามก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จนรินทร์ที่นั่งอยู่บนขอบโต๊ะต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าพื้นที่ด้านหลังกลับไม่มีให้ถอยอีกแล้วเมื่อท่อนแขนแข็งแรงของคนตัวโตยกขึ้นมาค้ำยันกั้นไว้ทั้งสองข้าง กลายเป็นกรงล้อมกลายๆ ที่ขាំងรินทร์ให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ รินทร์ชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเล็กน้อยเมื่อแผงอกกว้างเบียดชิดเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มจ้องมองเขาเขม็ง ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ ดิบ เถื่อน และเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกจุดชนวนจนยากจะดับลง "ปล่อยครับ... คุณอยากไปตอบข้อความหวานซึ้งของใครก็เชิญทางนั้นเลย ไม่ต้องมาทำท่าทางหวงก้างแถวนี้" รินทร์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป "หึง?" ครามย้อนถามเสียงต่ำ ทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังจนสั่นสะท้อนไปถึงช่องท้อง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า "ปากเก่งนักนะรินทร์... เมื่อกี้ยังทำเป็นเก่งอยู่เลย ทำไมพอเจอเรื่องของธันวาเข้าหน่อย ถึงได้รีบหาเรื่องประชดประชันล่ะครับ หืม?" "ผมไม่ได้หึง!" รินทร์ปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยตวัดมองครามอย่างไม่ยอมแพ้ "ผมแค่รำคาญ! รำคาญที่คุณชอบทำตัวกั๊กๆ ทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของทั้งที่มีคนของตัวเองห้อยโหนอยู่ทนโท่ คนแบบคุณครามเนี่ย... เห็นแก่ตัวชะมัด" คำว่า 'เห็นแก่ตัว' หลุดออกจากปากเด็กหนุ่มพร้อมกับแรงผลักที่อกอีกฝ่ายเบาๆ แต่ครามกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย กลับกัน... มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาตรึงท้ายทอยของรินทร์เอาไว้มั่น ป้องกันไม่ให้เจ้าตัวดีเบี่ยงหน้าหนีไปไหนได้อีก รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อผิวเนื้อสัมผัสกัน ความร้อนจากฝ่ามือของครามแผ่ซ่านผ่านเส้นผมและท้ายทอยจนขนลุกซู่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ถ้ารู้ว่าฉันเห็นแก่ตัว... ทำไมถึงยังกล้าท้าทายฉันนักล่ะครับ" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนผิวแก้มทำให้สมองของรินทร์ขาวโพลนไปหมด แรงปะทะคารมที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตื่นกลัวและ... ความคาดหวังบางอย่างที่เจ้าตัวไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับ "คุณ... อื้อ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อครามฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายกำลังอ้าปากเถียงประกบจริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว มันไม่ใช่แค่การแตะสัมผัสผิวเผิน แต่เป็นการจู่โจมที่เต็มไปด้วยความดุดัน ความโหยหา และแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับสัปดาห์ รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง สมองอื้ออึงจนคิดอะไรไม่ออก มือเรียวพยายามยกขึ้นทุบลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่ครามกลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย สัมผัสอุ่นร้อนและรุกเร้าทำให้รินทร์หายใจติดขัด กลีบปากนุ่มถูกขบเม้มและบด เคล้าอย่างเอาแต่ใจจนเจลส์แปลบปลาบ แต่ในขณะเดียวกัน ความนุ่มนวลที่แฝงอยู่ภายใต้ความดุดันนั้นกลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบควบคุมไม่ได้ ร่างกายที่เคยเกร็งขืนค่อยๆ อ่อนยวบลงราวกับคนไร้เรี่ยวแรง ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันถูกแผดเผาจนมลายหายไปในจูบนี้ ครามผ่อนปรนสัมผัสลงเล็กน้อยเมื่อรับรู้ว่าคนใต้ร่างเริ่มอ่อนระทวย นิ้วเรียวที่ตรึงข้อมือเปลี่ยนมาเป็นสอดประสานและกระชับเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินทร์เผลอครางแผ่วในลำคออย่างไม่รู้ตัว มือที่เคยทุบตีเปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อเชิร์ตสีดำของอีกฝ่ายแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงสัมผัสวาบหวามที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันเป็นจูบแรกที่ไร้การปรุงแต่ง แต่กลับทรงพลังและรุนแรงเสียจนรินทร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความเคลิบเคลิ้ม กระทั่ง... เสียงฝีเท้าที่ดังเร่งรีบมาจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและดังลั่นห้องทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ นั้นลงในทันที! "คุณครามครับ! คุณครามอยู่ข้างในหรือเปล่าครับ? ธันวามีเรื่องด่วนต้องคุยด้วย เปิดประตูให้ธันวาหน่อยนะครับ!" เสียงหวานเจี๊ยบแต่แฝงความร้อนรนของธันวาดังทะลุบานประตูเข้ามาอย่างชัดเจน รินทร์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต สติที่หลุดลอยไปไกลถูกดึงกลับมาในความเป็นจริงทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนตื่นตระหนก เขารีบออกแรงผลักอกครามสุดแรงเกิดจนร่างสูงถอยหลังไปสองก้าว ครามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกขัดจังหวะในตอนที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม เขามองหน้าเด็กหนุ่มที่ตอนนี้ริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำจากการถูกจูบอย่างหนักหน่วง รวมถึงใบเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ามอง "อยู่ตรงนี้... ห้ามไปไหนทั้งสิ้น" ครามสั่งเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความคาดโทษ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูเพื่อจัดการกับตัวปัญหาที่มารบกวนเวลาส่วนตัวของเขา รินทร์ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกทั้งเขินอาย โกรธ และสับสนตีรวนกันมั่วไปหมดในหัว แต่ทว่า... ในวินาทีที่ครามเอื้อมมือไปบิดลูกบิดและดึงบานประตูไม้เนื้อแข็งให้เปิดออกกว้าง เพื่อเผชิญหน้ากับธันวาที่ยืนส่งยิ้มหวานรออยู่ด้านนอกนั้น สายตาของรินทร์ที่มองลอดผ่านไหล่กว้างของครามออกไป กลับต้องสะดุดเข้ากับบุคคลที่สามอีกคนหนึ่งที่ก้าวพ้นมุมทางเดินตามหลังธันวามาติดๆ ร่างสูงโปรดของใครคนหนึ่งยืนกอดอกพิงผนังด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาคมปลาบมองตรงมาที่รินทร์และครามภายในห้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน ราวกับกำลังชมละครฉากใหญ่อย่างเพลิดเพลิน และเมื่อรินทร์เห็นใบหน้านั้นชัดเจน ลมหายใจของเขาก็ขาดห้วงไปทันที... ภาพในอดีตที่พยายามหนีมาตลอดชีวิตย้อนกลับมาซ้อนทับในหัวสมองจนชาดิก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" มาโดยตลอดนะครับ