โอกาสครั้งสุดท้าย

แก้วกาแฟเซรามิกสีดำสนิทในมือของครามถูกวางกระแทกกับโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น จนของเหลวสีเข้มกระฉอกปริ่มขอบ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินทร์ในเวลานี้... ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าของเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มต่างหาก ที่กำลังจดจ้องมองมายังเขาอย่างคาดคั้น ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "พูดใหม่อีกทีซิ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้จนน่ากลัว ครามขยับตัวเข้าประชิดร่างโปร่งที่กำลังถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องทำงานเย็นเฉียบ ไอร้อนจากตัวของชายหนุ่มแผ่ซ่านจนรินทร์รู้สึกได้ถึงความกดดันที่บีบอัดเข้ามาในพื้นที่แคบๆ นี้ "ผมบอกว่า... เราควรเว้นระยะห่างกันสักพักครับ คุณคราม" รินทร์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวรากับกลองเพล ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียง "เรื่องระหว่างเรามัน... มันไปเร็วเกินไป ผมตามจังหวะของคุณไม่ทัน แล้วอีกอย่าง..." "อ๋อ เรื่องของธันวาว่างั้นเถอะ?" ครามสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด มือหนายื่นออกไปทาบกับผนังห้องกั้นทางหนีของเด็กหนุ่มไว้ทั้งสองข้าง กลายเป็นกรงล้อมกลายๆ "ฉันเคลียร์กับมันจบไปนานแล้ว รินทร์ นายก็เห็นคาตา ทำไมยังเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้าง" "มันไม่ใช่ข้ออ้างนะครับ!" รินทร์ตอกกลับเสียงแข็ง ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างไม่เกรงกลัว "การที่คนเก่าของคุณโผล่มาอาละวาดถึงคอนโด แล้วประกาศกร้าวว่าผมเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อ... คุณคิดว่าความรู้สึกของผมมันทำด้วยหินเหรอครับ? ผมไม่ใช่ตุ๊กตาที่คุณจะจับวางไว้ตรงไหนก็ได้ตามใจชอบนะ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่ใกล้กัน ครามชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาไหววับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความพยศของเด็กหนุ่ม ความโกรธเกรี้ยวที่เคยพุ่งพล่านเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความตระหนักรู้บางอย่าง รินทร์ไม่ได้งี่เง่า... เด็กนี่แค่กำลังกลัว และเขาก็เป็นต้นเหตุของความกลัวนั้น มือหนาที่เคยกำแน่นคลายออก ครามระบายลมหายใจยาวเหยียด แววตาดุดันอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองสำรวจใบเนียนใสที่รั้นจนน่าจับมาตีให้ก้นลาย "ฉันไม่เคยคิดว่านายเป็นของเล่น" ครามเอ่ยเสียง,เบาลง ทว่าหนักแน่นและจริงจังจนรินทร์ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ "ถ้าฉันเล่นๆ ป่านนี้ฉันปล่อยให้นายเผชิญปัญหาหนี้สินพวกนั้นคนเดียวไปนานแล้ว... รินทร์ นายสำคัญกับฉันมากกว่าที่คิด" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่งทำเอาหัวใจของรินทร์กระตุกวูบ ความอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ แต่กระนั้น กำแพงที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองก็ยังคงตั้งตระหง่าน "ถ้าสำคัญ... ทำไมคุณถึงปล่อยให้คนอื่นเข้ามาทำร้ายความรู้สึกผมล่ะครับ" รินทร์พึมพำเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่สลายหายไปเหลือเพียงความน้อยเนื้อต่ำใจที่ปิดไม่มิด "ผมเหนื่อย... คราม ผมไม่อยากเอาชีวิตตัวเองไปผูกไว้กับโลกมืดของคุณที่มีแต่เรื่องอันตรายและการแย่งชิง" ครามมองเด็กหนุ่มที่กำลังสั่นเทาด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบในอก เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ร่างสูงโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูขาวที่ขึ้นสีแดงเรื่อ "โอเค... ฉันเข้าใจแล้ว" ครามยอมจำนนอย่างราบคาบเป็นครั้งแรก "อยากเว้นระยะใช่ไหม? อยากดูใจใช่ไหม? ได้... ฉันจะให้โอกาสนายพิสูจน์ และจะให้เวลานายได้คิดทบทวน..." รินทร์เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าคนเผด็จการอย่างครามจะยอมถอยให้ง่ายๆ "...แต่." ครามเว้นจังหวะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหนاني "การเว้นระยะของฉัน ไม่ได้แปลว่าฉันจะปล่อยให้นายหนีหายไปไหน พ้นจากประตูห้องนี้ไป นายยังคงเป็นการดูแลของฉัน... และฉันจะจีบนายใหม่ แบบที่ผู้ชายคลั่งรักเขาทำกัน" "ใครให้คุณจีบ... อื้อ!" คำพูดท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อครามฉวยโอกาสกดริมฝีปากลงมาปิดกลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ เป็นจูบที่ไม่มีการล่วงล้ำเกินเลย แต่เต็มไปด้วยความโหยหา อ่อนโยน และแสดงความเป็นเจ้า รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กยกขึ้นทุบลาดไหล่กว้างเบาๆ เป็นเชิงประท้วง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนปล่อยให้ร่างสูงตักตวงความหวานอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ครามจะผละออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เด็กหนุ่มยืนหอบหายใจจนหน้าแดงก่ำ "กลับไปพักผ่อนซะ... แล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปรับที่ร้านกาแฟ ไปล่ะ ว่าที่แฟน" ครามส่งยิ้มมุมปากให้ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังโต๊ะทำงาน รินทร์ยกมือขึ้นแตบิมฝีปากตัวเองที่ยังคงร้อนผ่าว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความตั้งใจที่จะถอยห่างดูเหมือนจะพังทลายลงไม่เป็นท่าในเวลาไม่กี่นาที แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ทว่าไม่ใช่เสียงของเลขาหน้าห้อง หรือลูกน้องคนสนิทอย่างที่ควรจะเป็น ร่างชดช้อยของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ รินทร์หันไปมอง และต้องชะงักง้างเมื่อเห็นใบหน้าของแขกยามวิกาล ธันวาแย้มยิ้มเหยียดส่งมาให้ พร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต สายตาดุดันกวาดมองรินทร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูแคลน ก่อนจะหันไปสบตากับครามที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "อุ๊ย ขัดจังหวะสวีทกันหรือเปล่าครับเนี่ย..." ธันวาเอ่ยเสียงหวานหยด ย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน "พอดีผมมีเรื่อง 'สำคัญมาก' ที่คุณครามต้องรีบตัดสินใจ... เกี่ยวกับอนาคตของเด็กนี่ด้วยนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ