บทเรียนของคนปากร้าย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินทร์ยืนกอดอกพิงขอบกระจกใสบานยักษ์ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้สนใจทัศนียภาพภายนอกเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกำลังจ้องมองผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล... ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยใช้คำพูดเชือดเฉือนหัวใจเขาจนแหลกเหลว แต่ในเวลานี้ กลับกำลังทรุกตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นพรมราคาแพงตรงหน้าเขา "นายกำลังทำบ้าอะไรของคราม" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะห้วนและซ่อนความสั่นไหวไว้อย่างแนบเนียน รินทร์ก้มมองคนตัวโตกว่าที่ยอมลดศักดิ์ศรีทั้งหมดลงมาอยู่เบื้องต่ำ หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธเคืองที่เคยสุมอกมานานนับเดือน ราวกับถูกน้ำเย็นราดรดจนมอดไหม้ แต่ทว่าความพยศในตัวก็ยังไม่ยอมให้เขาก้มลงไปพยุงอีกฝ่ายง่ายๆ ครามเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและสายตาดดูแคลน ในยามนี้กลับฉายชัดถึงความเจ็บปวด ความสำนึกผิด และความกลัว... กลัวว่าจะสูญเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาล "ฉันขอโทษ" คำพูดเพียงสามคำหลุดออกมาจากริมฝีปากหยได้รูปที่เคยใช้พ่นวาจาร้ายกาจใส่รินทร์ มันไม่ใช่คำขอโทษที่เอ่ยออกมาส่งเดชเพื่อจบปัญหา แต่เป็นเสียงที่กลั่นกรองมาจากความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจเขามานานนับตั้งแต่วันที่รินทร์หันหลังเดินจากไป "คำขอโทษมันไม่ได้ลบคำพูดแย่ๆ ที่นายเคยพูดกับฉันหรอกนะคราม นายดูถูกฉัน เหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉันสารพัด คิดว่าคุกเข่าลงไปแล้วทุกอย่างมันจะหายไปเองหรือไง" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ พยายามดึงกำแพงความเย่อหยิ่งขึ้นมาตั้งรับ แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ก็ตาม "ฉันรู้..." ครามขยับตัวเล็กน้อย มือหนาเอื้อมขึ้นมาหมายจะแตะชายกางเกงของอีกฝ่าย แต่ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศราวกับไม่กล้าพอที่จะสัมผัส "รู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันเลวร้ายแค่ไหน วันนั้น... ปากเฮงซวยของฉันมันพ่นแต่เรื่องบ้าๆ ออกไปเพราะความหึงหวงและความโง่เง่าของตัวเอง ฉันมันไอ้สารเลวคนหนึ่งที่มองไม่เห็นค่าของคนที่รักฉันจริงๆ จนกระทั่งวันที่นายเดินออกไปจากชีวิต... ฉันถึงได้รู้ว่าโลกทั้งใบมันมืดบอดแค่ไหน" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่ด้านชามานานเริ่มไหววูบ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ถูกทำร้ายจิตใจไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ทั้งคำดูถูกเหยียดหยาม ทั้งสายตารังเกียจในวันที่ครอบครัวเขาพังทลาย "ถ้ารู้ว่ามันเลว แล้วนายทำไมถึงยังทำ?" รินทร์ถามเสียงสั่น ความน้อยใจที่สะสมมานานพรั่งพรูออกมาผ่านหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอหน่วยตาคู่สวย แต่เจ้าตัวก็พยายามเชิดหน้าขึ้นกลั้นมันเอาไว้ ไม่ยอมให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอเด็ดขาด "เพราะฉันกลัว..." ครามยอมรับตรงๆ นัยน์ตาคมเขาวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด "กลัวว่าตัวเองจะรักนายมากเกินไป จนสูญเสียการควบคุม กลัวว่าวันหนึ่งนายจะทิ้งฉันไปเหมือนคนอื่นๆ... สุดท้าย ความปากร้ายและความงี่เง่าของฉันมันก็ผลักไสนายออกไปจริงๆ รินทร์... นายจะด่า จะตี หรือจะเกลียดฉันแค่ไหนก็ได้ แต่อย่าทำโทษฉันด้วยการหายไปจากชีวิตอีกเลยนะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เคมีระหว่างคนทั้งคู่เข้มข้นจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปธรรม รินทร์จ้องมองผู้ชายที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่อขอโอกาสจากเขา ความรู้สึกโกรธเคืองมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก เด็กหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกันกับอีกฝ่าย นิ้วเรียวเอื้อมไปแตะที่ปลายคางครึ้มที่มีไรหนวดขึ้นจางๆ ก่อนจะออกแรงบังคับให้ครามเงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ "ถ้าอยากให้ฉันให้อภัย..." รินทร์กระซิบเสียงพร่า แววตาดื้อรั้นฉายประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเล็กน้อยตามประสาคนแสบสัน "นายต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นมากกว่าการมานั่งคุกเข่าสารภาพบาปแบบนี้ นายต้องสัญญามาก่อนว่า..." ยังไม่ทันที่รินทร์จะได้เอ่ยเงื่อนไขข้อต่อไปจนจบประโยค *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานกันสินะครับ ท่านประธานคราม" เสียงทุ้มหวานเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง แต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็นและเจตంటาร้ายกาจ รินทร์และครามผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกันทันที ดวงตาคมของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเมื่อครู่ กลับกลายเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาในเสี้ยววินาที เมื่อเห็นว่าผู้ที่บุกรุกเข้ามาคือใคร... ธันวา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ