การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

เสียงแฟ้มเอกสารปกหนังราคาแพงที่กระแทกกระทั้นลงกับพื้นคอนกรีตขัดมัน ดังสนั่นก้องห้องทำงานกว้างจนรินทร์สะดุ้งสุดตัว ข้อมือบางที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยฝ่ามือหนาของครามร้อนผ่าวราวกับโดนเหล็กแดงทาบ ประ In Medias Res ตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งทะยานจากตอนก่อนหน้าอย่างไร้รอยต่อ "คุณคราม... ปล่อยผมนะ!" รินทร์กัดฟันกรอด พยายามบิดข้อมือออกจากการกุมขัดที่มั่นคงราวกับคีมเหล็ก ดวงตาเรียวรีตวัดมองหน้าคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งคู่ คือธันวา อดีตคู่ควงที่ยืนหน้าซีดเผือดริมโต๊ะรับแขก ดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อแผนการสร้างความร้าวฉานที่อุตส่าห์วางหมากมานานนับเดือน กำลังจะพังทลายลงด้วยความเด็ดขาดของเจ้าพ่อมาเฟียสายซึนอย่างคราม "อยากรู้นักไม่ใช่เหรอ ว่าความจริงมันคืออะไร?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาของครามเย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบกวาดมองรินทร์ด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล ก่อนจะหันขวับไปจ้องธันวาชนิดที่เรียกว่าแทบจะกินเลือดกินเนื้อ "พี่คราม... ธันว่าว่าเราคุยกันดีๆ ก่อนดีกว่าครับ เรื่องนี้มัน..." ธันวาพยายามก้าวเข้ามาหาพร้อมส่งสายตาออดอ้อนแบบที่เคยใช้ได้ผลในอดีต แต่ทว่า... "หุบปากซะ! ธันวา" ครามตวาดกร้าว เสียงนั้นทรงพลังจนบรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา มืออีกข้างที่ว่างอยู่หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา ก่อนจะโยนมันลงไปบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างไร้เยื่อใย หน้าจอที่เปิดสว่างวาบเผยให้เห็นคลิปวิดีโอวงจรปิดจากร้านกาแฟชื่อดังเมื่อสามวันก่อน ภาพที่ธันวากำลังยัดซองเอกสารบางอย่างใส่มือพนักงานเสิร์ฟ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนทุกวินาที รินทร์เบิกตากว้างเมื่อก้มลงมองหน้าจอ ร่างเพรียวชะงักค้างไปชั่วขณะ สมองที่ชาญฉลาดประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ภาพจิ๊กซอว์ที่เคยขาดหายไปถูกเติมเต็มจนสมบูรณ์ เอกสารสัญญาเงินกู้ของครอบครัวที่จู่ๆ ก็ถูกปลดหนี้อย่างไร้สาเหตุ, ข่าวลือเสียหายระหว่างเขากับธันวาที่หลุดรอดออกไปในโลกออนไลน์, และสายตาเยาะเย้ยที่ธันวาชอบส่งมาให้เวลาที่ครามไม่อยู่ "ฝีมือคุณสินะ..." รินทร์พึมพำเบาๆ แต่ชัดเจนพอให้คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้ยินทั้งหมด รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตากับธันวา รังสีความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากร่างบางจนครามยังต้องเหลือบมองด้วยความประหลาดใจ "รินทร์... ฟังพี่ก่อนนะครับ น้องรินทร์กำลังเข้าใจพี่ผิด..." ธันวาเริ่มลนลาน ถอยหลังกรูดจนสะดุดพรมอิตาลีเกือบล้มไม่เป็นท่า เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของครามที่ยกขึ้นอย่างน่ากลัว "เข้าใจผิดตรงไหนวะ?" ครามก้าวเข้ามาบังร่างของรินทร์ไว้ครึ่งหนึ่ง แต่มือหนายังคงตรึงข้อมือเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย สัมผัสอุ่นร้อนนั้นส่งผ่านความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราด "มึงคิดว่ากูโง่มากเหรอธันวา ถึงดูไม่ออกว่ามึงพยายามทำลายความเชื่อใจที่กูมีให้เด็กนี่" "พี่คราม..." ธันวาเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร แต่ลูกไม้นี้ใช้ไม่ได้ผลกับเสือร้ายอย่างครามอีกต่อไปแล้ว "กูเคยเตือนมึงแล้วนะว่าอย่าล้ำเส้น" ครามพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นั่นแหละคือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด "การที่กูปล่อยมึงไปใช้ชีวิตของตัวเองไม่ได้แปลว่ากูจะยอมให้มึงมาปั่นหัวคนของกู ไสหัวไปซะ! ก่อนที่กูจะสั่งให้คนลากมึงออกไปทั้งกระดูกแหลกเหลว" ธันวากัดริมฝีปากจนห่อเลือดด้วยความเจ็บใจและแค้นเคือง ปรายตามองรินทร์ด้วยแววตาอาฆาตมากพอก่อนจะรีบหันหลังจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานไปอย่างไม่คิดชีวิต เสียงประตูกระจกปิดลงพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุมอีกครั้ง รินทร์ถอนหายใจยาวเหยียด ความตึงเครียดที่แบกรับไว้เริ่มคลี่คลายลง แต่ทว่าปัญหายังไม่ทันจบ ข้อมือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็ถูกดึงกลับเข้าไปประชิดอกแกร่งอีกรอบอย่างรวดเร็ว "อุ๊บ...!" รินทร์อุทานออกมาเบาๆ เมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับอกอุ่นของครามเต็มรัก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของมาเฟียหนุ่มโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ "ทีนี้..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหู รินทร์รู้สึกได้ถึงซอกคอที่ร้อนผ่าวจากสัมผัสแผ่วเบาของอีกฝ่าย "เคลียร์เรื่องไอ้ธันวาจบแล้ว... มาเคลียร์เรื่องของเราต่อดีกว่าครับ เด็กดื้อ" "เรื่อง... เรื่องอะไรของคุ... อื้อ!" คำพูดท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้การปรานี รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและแฝงไปด้วยความหึงหวงกระชากวิญญาณรินทร์ให้ล่องลอยไปไกล ความดุดันในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มลวลลามที่ดึงดูดสติสตังค์ของเด็กหนุ่มให้หลุดกระเจิง มือหนาเลื่อนมาโอบเอวคอดกิ่วไว้แน่น ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะระเหิดหายไปในอากาศ รินทร์พยายามทุบไหล่กว้างเบาๆ เป็นเชิงประท้วง แต่ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ อ้อมแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น เคมีที่ปะทะกันระหว่างความซึนของพระเอกกับความพยศของนายเอกเดือดพล่านจนอุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าใจหาย ทว่า... ในวินาทีที่รินทร์กำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสอันเร่าร้อนนั้น เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อกๆๆ" ก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับที่ประตูห้องถูกผลักเปิดผางโดยไม่รออนุญาต! ครามผละออกจากริมฝีปากบางอย่างขัดใจ ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ รินทร์รีบหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู แต่ประโยคถัดมาจากปากของบอดี้การ์ดหนุ่ม กลับทำให้ร่างกายของทั้งครามและรินทร์แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน... "คุณผู้หญิง... บินกลับมาจากต่างประเทศแล้วครับ และตอนนี้กำลังเดินตรงมาที่ห้องทำงานนี้ครับนาย!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ