พิสูจน์รักด้วยการกระทำ

กลิ่นหอมกรุ่นของโจ๊กหมูร้อน ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวขนาดกะทัดรัด แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตามากกว่าอาหารตรงหน้า กลับเป็นภาพของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทแบรนด์ดังราคาแพงลิบลิ่ว ซึ่งเวลานี้กำลังสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนลายการ์ตูน และกำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตาแก๊สด้วยสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังกู้ระเบิดเวลา "ถ้าไหม้ขึ้นมา ผมไม่ยอมจ่ายค่าเสียหายส่วนต่างให้หรอกนะครับคุณมาเฟีย" รินทร์พิงสะโพกกับขอบเคาน์เตอร์ กอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววขบขันระคนเอ็นดู แม้ใบหน้าหวานจะยังซีดเซียวอยู่บ้างจากพิษไข้เมื่อคืน แต่ฝีปากกล้า ๆ ไม่เคยยอมลดราวาศอกให้ใคร โดยเฉพาะกับคนที่กำลังทำตัวเป็นพ่อบ้านจำเป็นอยู่ตอนนี้ ครามชะงักมือที่กำลังถือทัพพีตักข้าวโอ๊ต เขาหันขวับมามองตัวแสบประจำห้องด้วยสายตาคาดโทษ แต่เพราะใบหน้าคมคายที่มักจะนิ่งสนิทไร้อารมณ์เวลานี้มีคราบเหงื่อซึมเล็กน้อยตรงขมับ มันเลยกลายเป็นภาพที่ดูน่ารักจนเกินบรรยายสำหรับคนมอง "ถ้าปากดีนัก นายก็มาทำเองไหมล่ะรินทร์" ครามวางทัพพีลงกระแทกขอบหม้อเบา ๆ ก่อนจะเดินสาวเท้ายาว ๆ เข้ามาประชิดตัว ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจคนป่วยตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่พอใจ "หมอบอกให้นอนพักนิ่ง ๆ บนเตียง ไม่ใช่ให้ลุกมาเดินระริกระรื่นกวนประสาทฉันในครัว" "ผมไม่ได้ระริกระรื่นสักหน่อย แค่เดินมาดูผลงานของประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล ที่วัน ๆ สั่งแต่คนอื่น แต่วันนี้ต้องมาเคี่ยวโจ๊กให้เด็กกวนเมืองกินเองต่างหาก" รินทร์เชิดหน้าขึ้นเถียงอย่างไม่เกรงกลัว แม้ระยะห่างระหว่างกันจะเหลือเพียงแค่คืบเดียว จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย ครามถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ ความหงุดหงิดที่อัดอั้นมาตลอดทั้งคืนเพราะเป็นห่วงคนตรงหน้าจนแทบไม่ได้นอน ถูกแทนที่ด้วยความยอมจำนนอย่างราบคาบ มือหนายื่นออกไปแตะหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับคำพูดปากร้ายโดยสิ้นเชิง "ตัวยังรุม ๆ อยู่เลย... ดื้อจริง ๆ นะนายเนี่ย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาที่มองมาไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะปิดบัง "ฉันยอมทิ้งประชุมสำคัญมูลค่าหลายร้อยล้าน เพื่อมาดูแลเด็กดื้ออย่างนายคนเดียว... คิดว่าฉันควรได้รับรางวัลอะไรเป็นค่าเสียเวลาดีล่ะ หื้ม?" หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ จังหวะการหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อเจอสายตาแพรวพราวและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นาน ๆ จะได้เห็นจากคนปากแข็งอย่างคราม ปากที่เคยเตรียมคำพูดแสบ ๆ ไว้ตอบโต้กลับถูกความร้อนผ่าวบนใบหน้าชิงตัดหน้าไปเสียสนิท "ระ... รางวัลอะไรล่ะครับ ผมเป็นคนจนนะ ไม่มีเงินทองไปประเคนให้คุณหรอก" รินทร์เบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงนั้น พร้อมกับดันแผงอกกว้างเบา ๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตจะยอมขยับ "ใครบอกว่าฉันต้องการเงิน" ครามโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหูแดงก่ำ น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาราวกับมนต์สะกด "สิ่งที่ฉันต้องการ... นายรู้ดีแก่ใจรินทร์" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดึงให้เข้าสู่แรงโน้มถ่วงเฉพาะตัว ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงรอบข้าง กลิ่นหอมจาง ๆ ของสบู่ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของครามทำให้สติของรินทร์เริ่มกระเจิดกระเจิง มือเรียวที่พยายามดันอกอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายชัดถึงความต้องการอันร้อนLุกโชน ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าหาเกินกว่าเส้น กริ๊งงงง! เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักกลับดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับ ครามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นมาทันทีใน0.1วินาที "ใครมาวะ..." ครามสบถเบา ๆ อย่างหัวเสีย รินทร์อาศัยจังหวะนี้ดันตัวออกห่างจากอ้อมกอด "ไปดูสิครับ เผื่อเป็นหนี้สินที่คุณไปก่อไว้แล้วตามมาทวงถึงที่นี่" รินทร์เอ่ยแซทยิ้ม ๆ พลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะของตัวเอง ครามส่งค้อนวงใหญ่ให้หนึ่งที ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกไปที่ประตูหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิดขั้น 10 มือหนากระชากประตูเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ โดยไม่คิดจะมองผ่านตาแมวก่อนแม้แต่น้อย แต่ทว่า... ภาพบุคคลที่ยืนยันตัวตนอยู่เบื้องหน้า กลับทำให้ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มถึงกับยืนนิ่งงัน ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนไม่คาดคิด รินทร์ที่เดินตามหลังมาเพื่อจะดูว่าใครมาเยือนในยามวิกาลแบบนี้ ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของครามยืนแข็งทื่อเป็นหิน และเมื่อชะโงกหน้ามองผ่านไหล่หนาออกไป... รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเขาก็ต้องหายวับไปกับตา ร่างเพรียวระหงของใครบางคนยืนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบโตที่วางอยู่แทบเท้า "เซอร์ไพรส์ไหมครับพี่คราม... ธันวาֶกลับมาหาแล้วนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สนับสนุน และส่งกำลังใจให้ครามกับรินทร์กันมาโดยตลอดนะครับ