เกมปั่นหัวคนปากแข็ง

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนดัง *เคร้ง* เบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนฟังจนแทบสะดุ้ง รินทร์เบิกตากว้าง ร่างกายชาวาบไปทั้งตัว สมองขาวโพลนในพริบตาเดียว เมื่อภาพตรงหน้าคือคราม—มาเฟียหนุ่มผู้เนียบทุกระเบียดนิ้ว—กำลังยืนจ้องมองเขาด้วยแววตาดำมืดสนิทราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร บรรยากาศรอบตัวในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของปาร์ตี้รูมแห่งนี้พลันลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบ รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้าแต่ทรงพลัง "สนุกมากไหมครับ... ที่เล่นสนุกกับความอดทนของผมแบบนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นไม่ได้ดังเลยสักนิด แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้เสียงเพลงคลอเบาๆ ในห้องราวกับถูกดูดกลืนหายไปจนหมดสิ้น ครามหยุดยืนประชิดตัวรินทร์ในระยะที่แทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายเฉพาะตัวของอีกฝ่ายพุ่งเข้าปะทะจมูก รินทร์ที่เมื่อครู่ยังลอยหน้าลอยตาพูดจาชวนหาเรื่องยั่วประสาท กลับต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สมองที่เคยแล่นเร็วปรี๊ดตอนนี้กลับสะดุดกึก แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความปากเก่งที่ถูกหล่อหลอมมาจากการต้องดิ้นรนเอาตัวรอด เด็กหนุ่มจึงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็นเด็ดขาด "ผมก็แค่... คุยสนุกๆ กับเพื่อนใหม่ครับ คุณครามจะอะไรนักหนาเล่า" รินทร์ลากเสียงกวนประสาท พยายามซ่อนมือที่แอบสั่นน้อยๆ ไว้ใต้เคาน์เตอร์บาร์ "อีกอย่าง คนที่เดินเข้ามาหาผมก่อนก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นรุ่นพี่ธันวาต่างหากล่ะครับ" เพียงแค่เอ่ยชื่อนั้นออกมา รังสีอำมหิตรอบตัวครามก็พุ่งทะยานขึ้นจนน่ากลัว นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปยังร่างโปร่งของธันวาที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่ไม่ไกล ธันวาคืออดีตคู่ควงที่พยายามตามตื๊อและหาจังหวะกลับมาทวงตำแหน่งคนข้างกายครามอยู่เสมอ และการที่รินทร์จงใจใช้ธันวาเป็นเครื่องมือในการ "ปั่นหัว" มาเฟียเจ้าถิ่น ก็ดูเหมือนจะได้ผลเกินคาดจนน่าใจหาย "รินทร์..." ครามเรียกชื่อเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่ากลัว นิ้วแกร่งยื่นออกไปคว้าคางบางของรินทร์ไว้ด้วยความเร็วที่อีกฝ่ายหลบไม่พ้น บังคับให้อีกฝ่ายต้องแหงนหน้าขึ้นสบตาตรงๆ "อย่าลองดีกับผม ถ้ารินทร์ไม่อยากรู้ว่าผลของการยั่วโมโหเสือหิ้ว... มันจะเป็นยังไง" "โอ๊ะ เจ็บนะครับ!" รินทร์นิหน้าเล็กน้อย มือเรียวยกขึ้นพยายามแกะมือหนาออก แต่ครามกลับไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนแรงลงเลยแม้แต่น้อย ความเจ็บแปล๊บที่คางไม่ได้ทำให้รินทร์กลัวเท่ากับประกายไฟในแววตาของคนตรงหน้า มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความคลั่ง... ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกดทับเอาไว้จนแทบจะระเบิดออกมาทางผิวเนื้อ "เจ็บแค่นี้ยังน้อยไปสำหรับเด็กดื้ออย่างคุณ" ครามโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูจนรินทร์รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม "อยากเล่นเกมหึงใช่ไหมครับ? ได้... เดี๋ยวผมจะจัดให้คุณเล่นสมใจจนลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียว" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ระอุขึ้นจนคนรอบข้างเริ่มสังเกตเห็น ธันวาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ค่อยๆ หุบยิ้ม รอยยืดหยุ่นบนใบหน้าของอดีตคู่ควงเริ่มเปลี่ยนเป็นความริษยาอย่างปิดไม่มิด ธันวาก้าวเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่จงใจแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ "พี่ว่าคุณครามใจBว... เอ๊ย ใจเย็นก่อนดีกว่านะครับ รินทร์เขาก็แค่เด็กหนุ่มอยากรู้อยากเห็น อย่าไปถือสาเขาเลยครับ" ธันวาเอื้อมมือทำทีจะแตะแขนของครามเพื่อเป็นการเบรกสถานการณ์ แต่ทว่า... *พรึบ!* ครามสะบัดแขนหนีจากการสัมผัสของธันวาอย่างไม่ไว้หน้า ท่าทางนั้นเย็นชาและไร้เยื่อใยจนธันวาหน้าชาวาบ รอยยิ้มเสแสร้งเกือบจะหลุดออกจากใบหน้าสวย ครามไม่แม้แต่จะชายตากลับไปมองธันวาด้วยซ้ำ สมาธิและสายตาทั้งหมดของเขาถูกตรึงไว้ที่รินทร์คนเดียว "เรื่องของผมกับเด็กของผม... บุคคลภายนอกไม่จำเป็นต้องออกความคิดเห็นครับ" ครามเน้นเสียงทีละคำอย่างชัดเจน ประกาศสถานะของรินทร์ต่อหน้าทุกคนในห้องได้อย่างหน้าตาเฉยจนรินทร์เองยังต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง *ใครเป็นเด็กของคุณฟะ! ปากเสียชะมัด!* รินทร์แอบสบถในใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความเขินอายที่พุ่งเข้ามาจู่โจมอย่างไร้ทิศทางกันแน่ "หึ เด็กของคุณงั้นเหรอครับ..." ธันวาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาฉายแววอาฆาตมาดร้ายขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะ "ระวังเถอะครับคุณคราม เลี้ยงเสือไว้ข้างกาย ระวังมันจะแว้งมากัดเข้าสักวัน... เหมือนอย่างที่ใครบางคนเคยโดนมาแล้ว" คำพูดแทงใจดำนั้นทำเอาครามขมวดคิ้วมุ่น รังสีอันตรายแผ่ซ่านยิ่งกว่าเดิม แต่ก่อนที่ครามจะได้สวนกลับอะไรออกไป รินทร์กลับเป็นฝ่ายชิงจังหวะยิ้มหวานหยด ยิ้มที่เคลือบยาพิษชนิดที่ต่อให้เป็นมาเฟียก็ยังต้องใจกระตุก "พี่ธันวาพูดถูกนะครับ..." รินทร์ลอยหน้าลอยตาพูดพลางใช้มือเรียวแตะเบาๆ ที่อกเสื้อของคราม เป็นการท้าทายที่ไร้ความเกรงกลัวใดๆ "เสือตัวนี้อาจจะดุและกัดเจ็บ... แต่ถ้ารู้จักวิธีลูบให้ถูกที่ล่ะก็ มันก็เชื่องกว่าที่คิดนะครับ... จริงไหมครับคุณคราม?" ปลายนิ้วที่จงใจลากผ่านแผงอกแกร่งเบาๆ ทำเอาลมหายใจของครามสะดุดกึก นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ความอดทนที่เส้นบางๆ ขาดผึ่งลงในวินาทีนั้นเอง ครามไม่รอช้า มือแกร่งรวบเอวบางของรินทร์เข้าหาตัวด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนร่างของเด็กหนุ่มชนเข้ากับแผงอกแกร่งอย่างจัง ไร้ซึ่งช่องว่างให้หลบหนีอีกต่อไป รินทร์อุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงเบิกกว้างเมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มต่ำลงมาหาด้วยแววตาที่ดุดันและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน "อยากลองดีนักใช่ไหมครับ... งั้นคืนนี้เรากลับไปเคลียร์กันยาวๆ บนเตียงดีกว่า" ครามกระซิบชิดริมฝีปากของรินทร์ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ รินทร์ใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความซ่าเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อรู้ตัวว่ากำลังเล่นกับไฟกองใหญ่ที่ตัวเองเป็นคนจุดขึ้นมา ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร และกำลังจะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้คนอ่านต้องจิกหมอนขาดกระวิ่นนั้นเอง— *ปัง!* เสียงประตูห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาด้านในด้วยสีหน้าร้อนรน ดวงตากวาดมองหาเป้าหมายก่อนจะตะโกนลั่นห้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณครามครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ทางโกดังฝั่งตะวันออก..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความแสบของรินทร์และความคลั่งรักของมาเฟียหนุ่มนะครับ