สัญญาฉบับใหม่

เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ในยามวิقาล ไม่ได้สร้างความตกใจให้ครามเท่ากับเงาร่างโปร่งที่ทอดผ่านม่านบังตาเข้ามา สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความอบอุ่นและกลิ่นอายความใกล้ชิดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงบรรยากาศมาคุที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "ใครมาดึกดื่นป่านนี้..." รินทร์พึมพำเบาๆ พร้อมกับขยับตัวจะลุกขึ้นจากโซฟาตัวนุ่ม แต่ทว่ามือหนากลับคว้าข้อแขนเรียวไว้เสียก่อน แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่มันเด็ดขาดและสื่อความหมายชัดเจนว่าห้ามขยับ "อยู่ตรงนี้... อย่าเพิ่งออกไป" เสียงทุ้มต่ำของครามเอ่ยลอดไรฟัน สายตาคมกริบมองตรงไปยังบานประตูไม้สักที่เชื่อมต่อกับระเบียงรับลมหนาวของรีสอร์ทบนยอดเขา ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะครั้งที่สองดังขึ้น หนักแน่นและจงใจสร้างความรำคาญใจ รินทร์เลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกฉุน ถึงเขาจะเป็นแค่ 'เด็กในสัญญา' แต่การที่มีใครไม่ได้รับเชิญโผล่มาเคาะห้องกลางดึกแบบนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องมารยาทที่ดีเท่าไหร่ โดยเฉพาะเมื่อเขากับเจ้าของห้องกำลังเคลียร์ปัญหาคาใจกันอยู่ "ปล่อยครับคุณคราม ผมแค่อยู่ในฐานะคนดูแล... จะให้ผมหลบใต้เตียงหรือไง" รินทร์ย้อนเสียงใส แม้ริมฝีปากจะแย้มยิ้มเย้าแหย่ แต่ดวงตากลับไหวระริกด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็กแสบที่ไม่เคยกลัวใคร "อย่าดื้อน่า รินทร์" ครามกดเสียงต่ำ ปรายตามองเด็กหนุ่มด้วยแววตาคาดโทษชั่วพริบตา ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะลุกขึ้นเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตสีเข้มให้เข้าที่ด้วยท่าทีเนี้ยบกริบทุกระเบียดนิ้ว แม้สถานการณ์รอบตัวจะชวนหงุดหงิดแค่ไหน แต่มาเฟียหนุ่มก็ไม่เคยเสียฟอร์ม ครามสาวเท้ายาวๆ ไปที่ประตู มือหนาบิดลูกบิดแล้วกระชากเปิดออกอย่างไม่สบอารมณ์นัก และทันทีที่ประตูเปิดกว้าง ร่างของแขกยามวิกาลก็ก้าวล้ำเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาแตะจมูกทำเอารินทร์ที่นั่งมองอยู่บนโซฟาถึงกับเบ้หน้า ธันวา... อดีตคู่ควงที่ครามพยายามสะบัดให้หลุด ยืนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้เจ้าของห้อง โดยไม่สนใจเลยว่าบรรยากาศรอบตัวจะติดลบแค่ไหน "คราม... ใจร้ายจังครับ ทักไลน์ไปก็ไม่ยอมอ่าน ผมเป็นห่วงแทบแย่เลยรู้ไหมว่าคุณขึ้นมาบนเขาคนเดียว..." เสียงหวานเอ่ยตัดพ้อ พร้อมกับทำท่าจะยื่นมือไปแตะลาดไหล่กว้างของคราม แต่ร่างสูงกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแนบเนียน จนมือเรียวค้างเติ่งกลางอากาศ ครามถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าเรียบตึงจนน่ากลัว "ดึกดื่นป่านนี้ คุณมาทำอะไรที่นี่ ธันวา" "ก็ผมคิดถึงคุณไงครับ..." ธันวาจงใจทำเป็นมองข้ามความเย็นชา แล้วเบนสายตาเลยผ่านไหล่กว้างของครามมาสบตากับรินทร์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา รอยยิ้มบนริมฝีปากของอดีตคู่ควงเปลี่ยนเป็นความเยาะหยันชั่วเสี้ยววินาที "อ้าว... เด็กคนนี้ยังอยู่รับใช้คุณถึงนี่เลยเหรอครับ นึกว่าเป็นแค่เด็กฝึกงานชั่วคราวซะอีก" รินทร์ไหวไหล่เบาๆ ไม่ได้แสดงอาการสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินนวดมือตัวเองช้าๆ แล้วก้าวเข้าไปใกล้กลุ่มสนทนาด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ชวนหมั่นไส้ไม่แพ้กัน "ครับ ผมเป็นเด็กฝึกงาน... แต่เป็นเด็กฝึกงานที่ 'นอน' อยู่ในห้องเดียวกับเจ้าของรีสอร์ทนะครับ คุณธันวาขยันมาเยี่ยมดึกดื่นแบบนี้ ไม่เกรงใจเตียงข้างๆ บ้างเหรอครับ" คำพูดแทงใจดำทำเอาธันวาหน้าเสียไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความไม่พอใจ "นี่เธอ... ปากดีนักนะคราม เลี้ยงเด็กไว้ยังไงถึงได้ไร้มารยาทขนาดนี้" "รินทร์." ครามปรามเสียงเข้ม แม้จะเอ่ยชื่อเด็กหนุ่ม แต่สายตากลับตวัดมองธันวาด้วยความรำคาญขั้นสุด "กลับห้องไปซะ ธันวา ดึกมากแล้ว และผมไม่มีธุระอะไรต้องคุยกับคุณอีก" "คราม! คุณไล่ผมเหรอ?" ธันวาขึ้นเสียงด้วยความเหลืออด "เราเคย... " "นั่นมันเรื่องในอดีต" ครามตัดบทอย่างไร้เยื่อใย สันกรามขบเข้าหากันแน่น "และผมคิดว่าผมพูดชัดเจนหลายครั้งแล้ว ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวรุกล้ำความเป็นส่วนตัว ผมคงต้องให้คนมาเชิญคุณลงจากเขาตอนนี้เลย" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ธันวากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ สายตาอาฆาตถูกส่งตรงมาที่รินทร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนที่เจ้าตัวจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้อง พร้อมกับกระแทកประตูปิดเสียงดังสนั่น ปัง! ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง ครามยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการปวดหัวที่กำลังเล่นงาน ร่างสูงหันกลับมามองเด็กหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงโซฟาด้วยสีหน้าระรื่นราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "สนุกมากไหม?" ครามเอ่ยถามเสียง Lowness "สนุกสิครับ ได้ดูละครดราม่ารอบดึกฟรีๆ แถมยังมีตัวร้ายมาสร้างสีสันให้อารมณ์ดีขึ้นเยอะ" รินทร์ยิ้มกริ่ม ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซน "ว่าแต่... คนเก่าของคุณนี่ดื้อน่าดูเลยนะครับ สงสัยต้องให้ผมช่วยอบรมมารยาทเพิ่มในสัญญาฉบับใหม่ซะแล้วล่ะมั้ง" ครามชะงักไปนิดเมื่อได้ยินคำว่า 'สัญญาฉบับใหม่' ดวงตาคมเข้มหรี่ลงมองเด็กแสบตรงหน้า "สัญญาอะไรอีก รินทร์ อย่ามาเล่นลิ้น" รินทร์ไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เดินเข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่าตนเองเกือบหนึ่งช่วงหัวไหล่ ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวชายเสื้อเชิ้ตของมาเฟียหนุ่มเบาๆ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองด้วยแววตาแพรวพราวที่ซ่อนความจริงจังไว้ข้างใน "ก็สัญญาที่เราคุยกันค้างไว้ก่อนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะไงครับ..." รินทร์กระซิบเสียงแผ่วเบา ชิดริมหูของคนตัวโตจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอ "ผมไม่อยากเป็นแค่เด็กในสัญญาที่ต้องคอยวิ่งหนีปัญหาเก่าของคุณอีกต่อไปแล้ว... ถ้าเราจะเซ็นสัญญากันใหม่ ผมมีเงื่อนไขเดียว" ครามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากตัวเด็กหนุ่มกำลังปั่นป่วนสติสัมปชัญญะของเขาจนแทบกระเจิง สันกรามขบเข้าหากันแน่นเพื่ออดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังพุ่งพล่าน "เงื่อนไขอะไร ว่ามาสิ" "เปลี่ยนจาก 'เด็กในสัญญา'..." รินทร์ยิ้มมุมปาก ขยับเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากหยักหนา จนปลายจมูกเกือบชนกัน "เป็น 'เจ้าของตัวจริง' แทน... แบบนี้ พอจะคุยกันรู้เรื่องไหมครับ คุณคราม?" ครามเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจในอกกระหน่ำเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งกับความกล้าหาญเกินตัวของเด็กแสบ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าเอวบางเข้าหาตัวเพื่อลงโทษให้หายหมั่นไส้ ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสโดนตัวรินทร์ เสียงเคาะประตูกรั้วระเบียงกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! ไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่เป็นเสียงเขย่าลูกบิดประตูกระจกจากด้านนอก พร้อมกับเงาร่างของใครอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของระเบียงห้องพักชั้นบนสุด! ครามขมวดคิ้วมุ่นทันที ความอบอุ่นและกลิ่นอายความใกล้ชิดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา สันกรามขบเข้าหากันอีกครั้งเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาลท่ามกลางหุบเขาแห่งนี้... คนที่ไม่มีทางควรจะอยู่ที่นี่เด็ดขาด รินทร์หันขวับไปมองตามเสียงนั้น ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก เมื่อเห็นเงาร่างผ่านกระจกใสกำลังยิ้มกริ่มส่งสัญญาณให้พวกเขาเปิดประตู ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ