เด็กดื้อเริ่มเล่นเกม

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดผ่านบานประตูห้องกระจกใส ทำให้คนที่กำลังก้มหน้าตรวจเช็กเอกสารบนโต๊ะทำงานถึงกับชะงัก ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงหยุดนิ่งสนิท ก่อนที่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเคร่งขรึมจะตวัดเงยขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล บนโซฟากำมะหยี่สีเข้มตัวโปรด—ที่ปกติแล้วควรจะมีไว้สำหรับต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง—เวลานี้กลับมีร่างโปร่งของเด็กหนุ่มนามว่า "รินทร์" นั่งไขว่ห้างเอกเขนกอยู่อย่างสบายอารมณ์ ไม่เพียงแค่นั้น เจ้าตัวยังจงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้บอดี้การ์ดหนุ่มหน้าตาดีที่ยืนรักษาความปลอดภัยอยู่ข้างโซฟา จนระยะห่างแทบจะไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศลอดผ่าน “พี่กร... มือเปื้อนฝุ่นอะ ไหน ขอรินทร์ดูหน่อยสิครับ” เสียงหวานใสที่จงใจดัดให้มีความออดอ้อนเคลือบน้ำตาลดังชัดเจนเข้าโสตประสาทของครามเต็มๆ รินทร์ไม่ได้พูดเปล่า แต่มือเรียวบางยังเอื้อมไปคว้าข้อมือของบอดี้การ์ดหนุ่มคนนั้นขึ้นมาหน้าตาเฉย ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ไปตามสันมือหนาเบาๆ อย่างหยอกเย้า ท่าทางสนิทสนมเกินพิกัดนั้นทำเอาบอดี้การ์ดหนุ่มถึงกับหน้าแดงก่ำทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน ปัง! เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังสนั่นจนคนทั้งห้องสะดุ้ง รินทร์ชำเลืองหางตามามองเล็กน้อย มุมปากหยักสวยยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความแสบสันต์และท้าทาย... *นี่สินะ คือวิธีเอาคืน* ก็ใครใช้ให้ครามปล่อยให้คำพูดของผู้หญิงคนนั้น—ธันวา—มากวนใจจนเผลอแสดงท่าทีลังเลใส่เขากลางงานเลี้ยงเมื่อคืนล่ะครับ? ความลับเรื่องหนี้สินครอบครัวงั้นเหรอ? หึ คิดว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้รินทร์คนนี้กลัวจนหัวหด ยอมก้มหัวให้มาเฟียปากร้ายอย่างคุณครามไปตลอดชีวิตหรือไง ฝันไปเถอะครับ! ในเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะมีความลับและปล่อยให้คนนอกเข้ามาปั่นหัว รินทร์นี่แหละจะทำให้พ่อมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ได้ลิ้มรสชาติของการ "หึงจนอกจะแตกตาย" ดูบ้าง “มือเขาเจ็บ หรือมือเธอคันกันแน่... รินทร์” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล อุณหภูมิภายในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงจนติดลบ ครามก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน ท่าทางการเดินที่ดูเยือกเย็นแต่มั่นคงนั้นราวกับเสือดาวที่กำลังยرองเข้าหาเหยื่อ บอดี้การ์ดหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รีบชักมือกลับแทบไม่ทัน พร้อมกับโค้งตัวถอยกรูดไปยืนชิดมุมห้องทันทีเมื่อเห็นรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายใหญ่ รินทร์ไหวไหลน้อยๆ ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยสักนิด เจ้าตัวยังคงลอยหน้าลอยตา นั่งไขว่ห้างแกว่งเท้าไปมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนที่กำลังเดินเข้ามาหยุดยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มยียวนกวนประสาทถูกระบายอยู่บนเรียวปากอิ่ม “อ้าว คุณคราม... งานเสร็จแล้วเหรอครับ นึกว่ามัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องของ ‘คนอื่น’ ซะอีก” รินทร์จงใจเน้นเสียงตรงคำว่าคนอื่น ประชดประชันออกนอกหน้าจนคนฟังถึงกับเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ครามหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าโซฟา ดวงตาคมกริบจ้องมองเด็กดื้อที่กล้าลองดีกับเสืออย่างไม่เกรงกลัวความตาย มือหนายื่นลงไปคว้าคางคางเรียวของอีกฝ่ายให้เชิดขึ้นบังคับสบตา แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาโกรธแค่ไหน “กล้ามากนะ... ที่ไปอ่อยลูกน้องฉันถึงในห้องทำงาน” ครามเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุร้ายกวาดมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่มีวันยอมแพ้ “อยากลองดีกับฉันมากใช่ไหม หื้ม?” “ใครอ่อยกันครับ พูดจาให้มันดีๆ หน่อย” รินทร์ปัดมือหนาออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประ1ชิดตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายจนแผ่นอกชนกัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้นอย่างไม่หลบเลี่ยง “รินทร์ก็แค่มนุษย์มนุษย์สัมพันธ์ดี... เห็นพี่เขาทำงานเหนื่อยก็เลยไปช่วยดูแล แทนที่คุณครามจะมาต่อว่าผม เอาเวลาไปเคลียร์ปัญหาคาราคาซังของตัวเองให้มันจบก่อนดีกว่าไหมครับ?” บรรยากาศระหว่างเขาทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล กลิ่นอายความหึงหวงและความดื้อรั้นปะทะกันกลางอากาศจนคนนอกห้องแทบไม่กล้าหายใจ ครามจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งมันเขี้ยว และ... หวงจนแทบคลั่ง ให้ตายเถอะ เด็กนี่มันเกิดมาเพื่อผลาญความอดทนของเขาโดยเฉพาะสินะ! “เรื่องของฉันกับธันวา... เธอไม่มีสิทธิ์เอามาประชดประชัน” ครามเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาเอื้อมไปรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว ดึงเข้าประชิดจนแผ่นหลังของรินทร์แทบจะจมหายไปกับอกแกร่ง “และจำใส่สมองไว้... ว่าคนอย่างคราม ถ้าเป็นของฉัน ต่อให้มีหนี้สินท่วมหัว หรือมีใครหน้าไหนพยายามชักใยอยู่เบื้องหลัง เธอก็ไม่มีวันหลุดมือฉันไปได้ทั้งนั้น!” รินทร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคหลัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นนิดหนึ่งด้วยความตกใจ ปฏิกิริยาเล็กๆ นั้นอยู่ในสายตาของครามตลอดเวลา “คุณ... หมายความว่ายังไง?” รินทร์ขมวดคิ้วถามเสียงแผ่ว ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน “คิดว่าฉันไม่รู้ทันเกมตื้นๆ ของเธอกับใครบางคนงั้นเหรอ?” ครามโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเด็กหนุ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าร่าจนขนลุกซู่ “อยากลองใจฉันนักใช่ไหม? งั้นก็เตรียมตัวรับบทลงโทษจากคนใจร้ายคนนี้ได้เลย... เด็กดื้อ” ยังไม่ทันที่รินทร์จะได้อ้าปากเถียงกลับ ร่างบางก็ถูกรวบอุ้มขึ้นพาดบ่าอย่างกะทันหันจนเจ้าاحร้องเสียงหลง ท่ามกลางเสียงโวยวายและฝ่ามือเล็กๆ ที่ระดมทุบลงบนแผ่นหลังกว้าง แต่มันช่างไร้ความหมายเมื่อมาFเฟียหนุ่มก้าวเดินยาวๆ มุ่งตรงไปยังห้องพักส่วนตัวด้านหลังห้องทำงานทันที ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกและปิดกระแทกด้วยความรุนแรง ร่างของรินทร์ถูกโยนลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่อย่างไม่เบามือเท่าไหร่นัก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของครามจะตามทาบทับลงมา กักขังเขาไว้ใต้ร่างหนาโดยไม่มีทางหนีรอด ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวด้วยแรงอารมณ์ที่ผสมผสานกันระหว่างความโกรธ ความต้องการ และความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนเกินควบคุม ครามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน รินทร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ความดื้อรั้นเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกปนความวาบหวามที่เขาก็ไม่อยากยอมรับ “ปล่อยนะ... คนบ้า คุณจะทำอะไร... อื้อ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากหนาที่ทาบทับลงมาบดขยี้อย่างไร้ความปรานี จูบที่เต็มไปด้วยความดุดัน หึงหวง และเอาแต่ใจ ทำให้รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะค่อยๆ พังทลายลงภายใต้สัมผัสเร่าร้อนที่อีกฝ่ายโถมเข้าใส่ ทว่า... ในวินาทีที่รินทร์กำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบและเผลอวงแขนโอบรอบลำคอแกร่งนั้นเอง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังตามมาทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต! ร่างสูงของใครบางคนผลักประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “อุ๊ปส์... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณพระเอกกับเด็กในคาถาเข้าสินะครับ... หรือว่าความจริงแล้ว... ความลับที่นายกำลังตามหาอยู่ตอนนี้ มันกำลังจะถูกเปิดเผยจากปากฉันพอดีกันล่ะ... คุณคราม?” ธันวา... ยืนยิ้มระรื่นอยู่ตรงกรอบประตู พร้อมกับเอกสารซองสีน้ำตาลในมือที่สั่นคลอนความนิ่งสงบของห้องนี้จนพังพินาศในพริบตา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักของบอสครามและเด็กดื้อรินทร์ด้วยกันเสมอนะครับ