รอยร้าวในความลับ

แก้วคริสตัลราคาแพงถูกวางกระแทกกระทั้นลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนจนเกิดเสียงดังสนั่น น้ำแอลกอฮอล์สีอำพันกระฉอกเปื้อนนิ้วเรียวยาวของคนที่กำลังหัวเสียสุดขีด "นายจะเงียบใส่ฉันอีกนานแค่ไหน คราม" เสียงหวานเจือความหงุดหงิดของรินทร์ดังขึ้นทลายความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวสุดหรู บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอึดอัดชนิดที่เอามีดมาฟันก็คงไม่ขาด ครามปรายตามองเด็กหนุ่มที่ยืนกอดอกจ้องหน้าเขาด้วยแววตาวาวโรจน์ ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยังคงความเนี้ยบไร้ที่ติ แต่ทว่าสันกรามคมสันที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนกำลังฟ้องว่าความอดทนของเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มกำลังจะหมดลงเช่นกัน "ฉันไม่ได้เงียบ รินทร์ แค่กำลังคิดว่าสมองนายคิดอะไรอยู่ถึงได้เดินเข้าไปหาเรื่องธันวาถึงถิ่น" ครามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงติดจะเยียบเย็นและดุดันตามประสาคนปากร้ายที่ซ่อนความห่วงใยไว้ใต้ความเกรี้ยวกราด "เรื่องนั้นมันควรเป็นฉันไหมที่ต้องถามนาย!" รินทร์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความน้อยใจที่พยายามกลบเกลื่อนไว้ด้วยความดื้อรั้น "สถานะของเราตอนนี้มันคืออะไรกันแน่ คราม? นายลากฉันมาอยู่ด้วย ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ หวงก้างสารพัด แต่พอไอ้ธันวาโผล่มาทวงสิทธิ์เก่า นายกลับเลือกที่จะนิ่งเฉยแล้วให้ฉันเผชิญหน้ากับมันคนเดียวเนี่ยนะ!" คำถามที่อัดอั้นมานานถูกพ่นออกมาในที่สุด รินทร์เกลียดความคลุมเครือ เกลียดการเป็น 'คนโปรด' ที่ไร้ชื่อเรียกในอาณาจักรของมาเฟียหนุ่ม เกลียดความรู้สึกที่เหมือนตัวเองเป็นแค่ตุ๊กตาตัวหนึ่งที่ครามจะเก็บไว้หรือโยนทิ้งตอนไหนก็ได้ ครามชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบอย่างที่ยากจะคาดเดา เขาวางปากกาในมือลงอย่างช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มที่ยืนปักหลักอยู่ริมโต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "คิดมากไปกันใหญ่แล้ว..." ครามเอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมไปหมายจะแตะแก้มนุ่มเพื่อปลอบประโลมตามสัญชาตญาณ "อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!" รินทร์ปัดมือนั้นออกอย่างแรง สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความพยศ "ถ้ามันอึดอัดนักที่จะตอบ ถ้างั้นเราก็จบกันแค่นี้เถอะ นายจะได้ไม่ต้องมาคอยห่วงหน้าพะวงหลังกับเด็กกวนประสาทอย่างฉัน ส่วนเรื่องหนี้สิน... ฉันจะหามาคืนนายทุกบาททุกสตางค์แน่นอน!" คำว่า 'จบกันแค่นี้' พุ่งเข้ากระแทกโสตประสาทของครามราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความคลุ้มคลั่งที่ถูกจุดประกายขึ้นมาในอก ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงดิ่งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หมับ! มือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวของรินทร์แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว แรงปะทะทำให้ร่างโปร่งเซเข้าไปกระแทกกับอกแกร่งอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความรุ่มร้อนที่คุกรุ่นอยู่ข้างใน "นายกล้าพูดคำว่าจบกับฉันเหรอ รินทร์?" ครามก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยแรงกดดันที่น่ากลัว "คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งเลิกกับฉันห๊ะ?" "แล้วฉันเป็นใครสำหรับนายล่ะ! แค่นอนด้วยกัน ปากบอกว่าเป็นห่วง แต่นายก็ยังเก็บไอ้ธันวาไว้ใกล้ตัว นายให้ความหวังฉัน แต่มันไม่มีอนาคตอะไรเลย นายกล้าพูดไหมล่ะว่าเราเป็นแฟนกัน!" รินทร์ระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมหยดน้ำใสที่คลอหน่วยอยู่ที่หน่วยตา แม้จะพยายามกลั้นไว้แค่ไหน แต่ความน้อยใจมันก็เอ่อล้นจนปิดไม่มิด ครามชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่รินทร์พยายามซ่อนไว้ สำหรับมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน การเห็นเด็กดื้อคนนี้ร้องไห้เพราะความไม่ชัดเจนของเขา มันคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการสยบความพยศทั้งหมดลง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ ครามผ่อนลมหายใจร้อนๆ ออกมาอย่างยอมจำนน ดวงตาคมเข้มทอดมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย เขาไม่ใช่คนหวานเลี่ยนและไม่เคยต้องมานั่งอธิบายความรู้สึกให้ใครฟัง แต่วันนี้... กับคนๆ นี้ เขากำลังจะยอมแพ้ "โง่ชะมัด..." ครามพึมพำเสียงเบา ก่อนจะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ความอ่อนโยนที่นานๆ ทีจะปรากฏทำเอารินทร์ถึงกับนิ่งอึ้ง "ใครบอกว่านายไม่มีสถานะ... ใครบอกว่าฉันแค่เล่นๆ" รินทร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความคาดหวัง "แล้ว... นายหมายความว่ายังไง" ครามโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากชิดกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้ม เสียงทุ้มเอ่ยลอดริมฝีปากด้วยถ้อยคำที่ทำให้คนฟังแทบหยุดหายใจ "เป็นเด็กของฉัน... อยู่ในฐานะที่ไม่มีใครหน้าไหนแย่งไปจากฉันได้ ไม่ต้องคิดเรื่องคืนเงิน ไม่ต้องไปสนใจไอ้ธันวา เพราะคนที่ฉันมอง... และคนที่ฉันอยากให้ยืนอยู่ข้างกายในฐานะ 'คนรัก' มีแค่นายคนเดียว... รินทร์" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของมาเฟียสายซึนทำเอารินทร์เบิกตากว้าง สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดอะไรไม่ออก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจจนความโกรธเคืองก่อนหน้านี้ละลายหายไปจนหมดสิ้น ร่างบางนิ่งงิ่งราวกับถูกสาป แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังพองโตและบรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งจนหยดสุดท้าย ปัง! เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต ร่างชะฉูดของธันวาในชุดเสื้อผ้าสไตล์คุณหนูไฮโซก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตากวาดมองสภาพของครามและรินทร์ที่ยืนแนบชิดกันด้วยความสมเพชเวทนา "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานเลี่ยนของพวกนายสินะครับ พอดีผมลืมของสำคัญไว้... เอ... หรือว่าของชิ้นนั้นคือ 'หัวใจ' ของคราม ที่เมื่อก่อนเคยเป็นของผมกันแน่นะ?" ขอบอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของดาร์กไนท์มาโดยตลอดนะครับ