ค่ำคืนที่ลมพายุพัดผ่าน

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังจะฉีกขาดเป็นสองท่อน พร้อมๆ กับเม็ดฝนมหึมาที่โหมกระหน่ำซัดเข้าใส่กระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่ภายในห้องนั่งเล่นที่ถูกย้อมด้วยแสงสีส้มสลัวจากโคมไฟดีไซน์โมเดิร์น บรรยากาศกลับร้อนระอุยิ่งกว่าพายุข้างนอกเสียอีก "คุณจะดื้อไปถึงไหนรินทร์!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของครามที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาคมกริบทอประกายดุดันแต่แฝงความกังวลลึกๆ ไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและท้าทายในทุกสถานการณ์ ตอนนี้กลับไหววูบไปชั่วขณะเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์จนแทบไม่มีทางหนี "แล้วมันเรื่องอะไรที่คุณต้องมาเดือดร้อนกับผมด้วยล่ะครับคุณคราม? หี้งเก่าของคุณก็เพิ่งจะเดินออกไปหมาดๆ จะมาสนใจเด็กกะโปโลอย่างผมทำไม หรือกลัวว่าผมจะไปคาบข่าวเรื่องลับๆ ของคุณไปบอกใคร?" "ปากเก่งนักนะ" ครามขบกรามแน่น สันจاوโด่งเป็นสันนูนขึ้นด้วยความอารมณ์เสีย ขายาวก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับรินทร์แทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ฝ่ามือหนายันลงกับเคาน์เตอร์ครัวทั้งสองข้าง กักขังร่างเพรียวเอาไว้ตรงกลางโดยสมบูรณ์ "จำใส่สมองเอาไว้ว่าตอนนี้เธออยู่ในการดูแลของฉัน อย่าเอาผู้ชายคนอื่นมาเปรียบเทียบกับเรื่องไร้สาระแบบนั้นอีก" รินทร์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดีเมื่อกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของสายฝนลอยแตะจมูก ปลายจมูกของเขาสัมผัสได้ถึงความกดดันอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวมาเฟียหนุ่ม แต่นิสัยที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ก็ทำให้เขาต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดื้อรั้นมองตรงเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "ดูแล? ในฐานะอะไรล่ะครับ ลูกหนี้? ทาสรับใช้? หรือแค่ของเล่นแก้เบื่อชั่วคราวเวลากลัวความเหงา?" รินทร์สวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของครามเอื้อมขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ข้างแก้ม ครามไม่ตอบทันที นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อและละอองฝนออกจากกรอบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างเบามือสัมผัสที่ขัดกับแววตาดุดันเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง ความเงียบโรยตัวลงชั่วขณะท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดอย่างบ้าคลั่งข้างนอก "ถ้าฉันมองเธอเป็นแค่ของเล่น... ฉันคงไม่หัวเสียจนแทบคลั่งเวลาเห็นเธอทำตัวเสี่ยงอันตรายแบบวันนี้หรอกรินทร์" น้ำเสียงของครามเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มและจริงจังขึ้นอย่างกะทันหัน จนคนฟังถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำแพงหนาเตอะที่รินทร์สร้างขึ้นเพื่อปกป้องความรู้สึกของตัวเองมาตลอด ค่อยๆ ถูกกะเทาะออกทีละน้อยจากความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือคู่นั้น ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ทำให้ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความสั่นไหวในอกที่ยากจะควบคุม รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น หลบสายตาคมกริบที่มองทะลุปรุโปร่งเข้ามาถึงก้นบึ้งของหัวใจ "คุณ... พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย" "ฉันไม่ได้บ้า" ครามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของเด็กหนุ่ม "และฉันก็เกลียดการพูดซ้ำซาก จำไว้ว่านับจากวินาทีนี้ไป เธอไม่มีสิทธิ์ผลักไสฉันอีก" ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความรู้สึกแปลกใหม่ที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้รินทร์เผลอหลับตาลง ยอมจำนนต่อความใกล้ชิดที่เริ่มกัดกินความรู้สึกทีละน้อย กำแพงในใจที่เคยแข็งแกร่งพังทลายลงราบคาบ ไม่เหลือเค้าโครงของความพยศหลงเหลืออยู่เลย ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของครามกำลังจะเคลื่อนเข้ามาประทับปิดกั้นความดื้อรั้นทั้งหมดของเด็กหนุ่ม *กริ๊งงงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าเพนต์เฮาส์ดังแหวกอากาศขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูและแรงดึงดูดมหาศาลระหว่างคนทั้งสองให้แตกกระเจิงในพริบตา ครามชะงักกкаก ดวงตาดุเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและหงุดหงิดถึงขีดสุดเมื่อถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ ส่วนรินทร์สะดุ้งสุดตัว รีบดันอกแกร่งให้ออกห่างด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ครามสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปมองหน้าจออินเตอร์คอมที่เชื่อมต่อกับชั้นล่าง ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาดวงตาของมาเฟียหนุ่มหรี่แคบลงด้วยความตกใจระคนฉุนเฉียว ร่างของธันวาอดีตคู่ควงที่เพิ่งเดินออกไป ยืนเปียกปอนอยู่หน้าประตูพร้อมกับรอยยิ้มปริศนา และมืออีกข้างที่กำลังกดกริ่งซ้ำๆ ไม่ยอมหยุด พร้อมกับประโยคผ่านอินเตอร์คอมที่ดังลอดเข้ามาในห้อง... "คราม... เปิดประตูให้หน่อยสิครับ พอดีผมทำของสำคัญตกไว้ข้างใน... และดูท่าทางมันจะเป็นกุญแจดอกสำคัญเสียด้วยสิ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนดาร์กไนท์มาโดยตลอดนะครับ