เด็กดื้อต้องเจอไม้เรียว

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้เจือจางแต่หนักแน่นลอยวนอยู่ในอากาศแคบๆ ของห้องทำงานส่วนตัว รินทร์ถอยหลังจนสะโพกไปชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อดี ทางหนีถูกปิดตายด้วยแผงอกกว้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่และผู้มีอิทธิพลเหนือชีวิตเขาในเวลานี้ "กฎข้อที่หนึ่งของผม... ห้ามเถียง ห้ามขัดคำสั่ง และที่สำคัญที่สุด ห้ามทำตัวอวดดีต่อหน้าคนอื่น" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ แววตาคมกริบของครามกวาดมองเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่ปลายผมจรดรองเท้าผ้าใบเปื้อนฝุ่น รินทร์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับเชิดคางขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายชัดเจน แม้ลึกๆ หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพลด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินความจำเป็น "แล้วถ้าผมไม่ทำตามล่ะครับ คุณครามจะทำไม?" รินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความกวนประสาทที่ตั้งใจยั่วโมโหอีกฝ่ายโดยเฉพาะ "จะฟ้องศาล หรือจะจับผมไปถ่วงน้ำทะเลเหมือนในละครหลังข่าว?" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่ได้โกรธอย่างที่รินทร์คาดคิด ตรงกันข้าม... ดวงตาคมคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม มือหนายื่นออกไปรวบข้อมือบางทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงปะทะทำให้รินทร์ต้องเซถลาเข้าหาแผงอกแกร่ง กลิ่นกายสะอาดผสมความดุดันเฉพาะตัวพุ่งเข้าปะทะจมูกจนเด็กหนุ่มต้องกลั้นหายใจ "เด็กดื้อ... มันต้องโดนลงโทษให้เข็ดหลาบ" ครามโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใสที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความเคืองโกรธ "อย่าท้าทายความอดทนของผม รินทร์ คุณก็รู้ว่าหนี้สิบล้านของคุณมันซื้อความอิสระไม่ได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว" "ปล่อยนะเว้ย!" รินทร์ดิ้นขลุกขลัก พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการ ยิ่งดิ้น ตัวก็ยิ่งเบียดชิดติดกับเรือนร่างหนาแน่นจนสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแข็งแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิท "ไอ้มาเฟียเผด็จการ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะเนื้อต้องตัวผมแบบนี้!" "มีสิทธิ์หรือไม่มี... เดี๋ยวคุณก็ได้รู้" ครามใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เด็กหนุ่มสบตา นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นดุดันแต่กลับมีความลุ่มลึกซ่อนอยู่จนคนมองเผลอสะท้าน รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในช่องท้องต่างหากที่ทำให้เขาปั่นป่วน บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม รินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตานั้น พยายามค้นหาความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเยקטชา แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ครามครับ! ทำไมคุณถึงปล่อยให้คนอื่นเข้ามาวุ่นวายในห้องนี้—" น้ำเสียงแหลมสูงคุ้นหูดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด รินทร์และครามผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับมีกระแสไฟช็อต ครามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อหันไปมองผู้มาใหม่ ร่างโปร่งบางในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีถือดี ธันวาปราดสายตามองรินทร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตารังเกียจเปิดเผย ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เจ้าของห้อง "ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งให้ใครเข้ามารบกวน" ครามกดเสียงต่ำ ใบหน้าคมกลับมาเรียบตึงไร้ความรู้สึกอีกครั้ง ธันวาเดินเข้าไปใกล้ ชายตามองรินทร์อีกครั้งด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "ผมก็แค่เป็นห่วง กลัวว่าคุณจะโดนพวกเด็กกุ๊ยข้างถนนหลอกเอาเงินอีก... ว่าแต่เด็กนี่สินะครับ ที่คุณยอมเอาตัวเข้ามาพัวพันด้วยช่วงนี้ หน้าตาก็งั้นๆ ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจตรงไหนเลย" รินทร์หรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก ปากเก่งระดับนี้มีหรือจะยอมให้ใครมาเหยียดหยามฝ่ายเดียว "อ๋อเหรอครับ?" รินทร์ลอยหน้าลอยตาตอบกลับ เสียงใสเอ่ยขึ้นด้วยจังหวะจะโคน "ดีกว่าคนที่เคยโดนเขี่ยทิ้งแต่ยังหน้าด้านกลับมาหาเศษหาเลยก็แล้วกันนะครับ... จริงไหมล่ะครับคุณธันวา?" ธันวาหน้าถอดสี กัดฟันกรอดด้วยความโกรธจัด "แก! เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า กล้าดียังไงมาพูดจากับฉันแบบนี้!" "พอได้แล้วทั้งคู่!" ครามตวาดลั่นห้อง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศเย็นเยียบลงถนัดตา แต่ในจังหวะที่ทุกคนกำลังชะงักกับเสียงตวาดนั้นเอง ประตูห้องกระจกฝ้าด้านหลังโต๊ะทำงานของครามซึ่งควรจะถูกล็อกสนิท กลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครอีกคนที่ยืนซ่อนตัวอยู่เงียบๆ มานานนับชั่วโมง... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของดาร์กไนท์เสมอนะครับ