ปาร์ตี้ล้างผลาญกับคนแปลกหน้า

“ถอยออกไปนะไอ้แก่! อย่าคิดว่ามีเงินแล้วจะซื้อทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ โดยเฉพาะตัวกู!” เสียงตะโกนแหลมสูงของ 'รินทร์' ก้องอยู่ในโซนวีไอพีของผับหรูที่ขึ้นชื่อว่าแพงที่สุดในย่านนี้ กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงระเหยแตะจมูกผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่ดูมีราคาเกินกว่าเด็กเสิร์ฟพาร์ตไทม์อย่างเขาจะเอื้อมถึง ร่างเพรียวบางของเด็กหนุ่มที่กำลังยืนโงนเงนอยู่บนโซฟาหนังแท้ พยายามทรงตัวท่ามกลางสายตาของบรรดาไฮโซที่หันมามองเป็นตาเดียว รินทร์ไม่ได้ตั้งใจจะมาสร้างเรื่อง แต่หนี้ก้อนโตที่แม่ทิ้งไว้ให้มันบีบให้เขาต้องยอมรับงาน ‘เด็กชงเหล้าพิเศษ’ ที่ได้ค่าจ้างสูงลิ่ว ทว่าคืนนี้ลูกค้าที่เขาต้องรับมือกลับไม่ใช่แค่คนรวยธรรมดา แต่เป็นชายหนุ่มมาดนิ่งในชุดสูทสีเข้มที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นเล่มหรู ‘คราม’ ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจในโซนปาร์ตี้ส่วนตัว นั่งไขว่ห้างมองเด็กหนุ่มที่กำลังอาละวาดด้วยแววตาราบเรียบ แว่นตากรอบเงินบนใบหน้าคมสันไม่สามารถปิดบังความเย็นชาในดวงตาคู่นั้นได้เลยแม้แต่น้อย “พูดจบหรือยัง?” ครามเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนบรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงทันที “ถ้าพูดจบแล้ว ก็รินเหล้าต่อสิ หรือคิดว่าค่าจ้างที่กูจ่ายไป มันไม่คุ้มกับความพยายามจะอวดเก่งของมึง?” “ไอ้คนปากเสีย...” รินทร์แค่นหัวเราะ ทั้งที่สติเริ่มพร่าเลือนจากฤทธิ์เหล้าที่โดนหลอกให้ดื่มไปเมื่อครู่ “มึงมันก็แค่มาเฟียกากๆ ที่ใช้เงินฟาดหัวคนอื่น เพื่อกลบเกลื่อนความเหงาของตัวเองเท่านั้นแหละ!” คำพูดนั้นทำให้คนในห้องเงียบกริบ ธันวาที่นั่งอยู่ข้างๆ ครามถึงกับเบิกตากว้างเตรียมจะลุกขึ้นสั่งสอนเด็กอวดดี แต่ครามกลับยกมือห้ามไว้ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ร่างเล็กที่เริ่มเซถลาลงมาบนตักเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ “เหรอ?” ครามคว้าเอวบางเอาไว้แน่น แรงบีบที่เอวนั้นทำให้รินทร์สะดุ้ง “ในเมื่อมึงบอกว่ากูเหงา งั้นคืนนี้มึงก็รับผิดชอบความเหงาของกูให้ถึงเช้าสิ... รินทร์” “ปล่อย! กูบอกให้ปล่อยไง!” รินทร์ดิ้นขัดขืน มือไม้ปัดป่ายไปทั่วจนทำแก้วเหล้าบนโต๊ะหรูร่วงหล่นแตกกระจาย เสียงแก้วกระทบพื้นกลายเป็นสัญญาณแห่งความวุ่นวาย รินทร์พยายามยันตัวขึ้น แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายของเขากลับยิ่งอ่อนปวกเปียก ฤทธิ์ยาที่อาจจะปนอยู่ในเหล้าแก้วก่อนหน้าเริ่มเล่นงานเขาหนักกว่าเดิม ครามโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่ที่ข้างแก้มของอีกฝ่าย “ดื้อจังนะเด็กคนนี้... สงสัยต้องสอนกันหน่อยว่าที่นี่ใครคุม” “อย่า... อย่าทำอะไรกู...” เสียงของรินทร์เริ่มสั่นพร่า ดวงตาที่เคยจองหองเริ่มฉ่ำน้ำด้วยความมึนเมาและอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองกอดคออีกฝ่ายไว้แน่นตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือทำไมกลิ่นหอมสะอาดๆ ของน้ำหอมบนตัวครามถึงได้น่าดึงดูดใจนัก บรรยากาศในห้องเงียบลงอีกครั้งเมื่อรินทร์กดจูบลงบนไหล่กว้างของครามโดยสัญชาตญาณของการหาที่ยึดเหนี่ยว เป็นจูบที่ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้ง แต่กลับกระตุกกระชากอารมณ์ของมาเฟียหนุ่มให้พุ่งพล่านจนเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ธันวาที่มองเหตุการณ์อยู่ตลอดถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น เขาพยายามจะแทรกตัวเข้ามา “คราม! ปล่อยมัน! เด็กไร้ค่าแบบนี้ไม่คู่ควรกับคุณหรอกนะ” ครามไม่ตอบ สายตาเขายังคงจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำของรินทร์ที่ซุกไซ้อยู่กับอกเขาอย่างลืมตัว ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องปนเปไปกับความต้องการที่เขาก็เพิ่งตระหนักได้ว่ามันรุนแรงแค่ไหน “ออกไปให้หมด...” ครามเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันไปมองธันวา “รวมถึงมึงด้วย ธันวา ถ้าไม่อยากให้ปาร์ตี้นี้จบลงด้วยการนองเลือด ก็ถอยไป” ห้องวีไอพีถูกเคลียร์จนเหลือเพียงสองคน ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่เต้นระบำไปตามจังหวะเพลงที่ยังคงบรรเลงอยู่เบาๆ ครามช้อนร่างของรินทร์ขึ้นในอ้อมแขน สัมผัสที่ได้รับจากเด็กหนุ่มตรงหน้ามันทั้งนุ่มนวลและเย้ายวนจนเขารู้สึกเหมือนกำลังเล่นกับไฟ เขาวางร่างของรินทร์ลงบนโซฟาหนังตัวยาว ก่อนจะโน้มตัวลงไปคร่อมทับ มือหนาเชยคางมนขึ้นมาให้สบตากัน รินทร์ที่แทบไม่มีสติเหลืออยู่เพียงแต่หอบหายใจถี่ สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ยังไม่ยอมแพ้ แม้ร่างกายจะพ่ายแพ้ไปแล้วก็ตาม “หึ... ปากเก่งนักนะ” ครามกระซิบชิดริมฝีปาก “คืนนี้มึงทำพังไปหลายอย่าง ทั้งแก้ว ทั้งบรรยากาศ... แล้วมึงคิดว่ามึงจะชดใช้ให้กูยังไง?” รินทร์พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีเฮือกสุดท้าย ยกมือขึ้นแตะใบหน้าของคราม นิ้วเรียวสั่นเทาไล้ไปตามแนวขากรรไกรของมาเฟียหนุ่ม ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของครามกระตุกวูบ “ถ้าอยากได้คืนนัก... ก็เอาตัวกูไปเลยสิ... เฮียคราม” เสียงนั้นแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง ทันใดนั้น ประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ร่างของธันวาที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับการ์ดชุดดำอีกสามคนหยุดชะงัก สายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาจ้องมองภาพบนโซฟาที่ครามเกือบจะก้มลงจูบรินทร์อยู่รอมร่อ ครามผละออกมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะจากการถูกขัดจังหวะ “ใครอนุญาตให้มึงเข้ามา!” เสียงตวาดของครามดังลั่นห้องจนธันวาชะงักค้าง แต่สิ่งที่ธันวาพูดต่อมากลับทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม “อย่าทำอะไรไปมากกว่านี้เลยคราม... เพราะถ้ามึงรู้ว่าไอ้เด็กคนนี้เป็นใคร มึงจะเสียใจที่แตะต้องมันตั้งแต่วินาทีแรก” ธันวายกมือถือขึ้นโชว์ภาพถ่ายบางอย่างที่ทำให้ครามต้องชะงักค้าง... มันคือรูปของรินทร์ในชุดเครื่องแบบพนักงานร้านของเขา แต่ในมือนั้นกลับถือเอกสารสำคัญบางอย่างที่หายไปจากตู้เซฟของครามเมื่อคืนวานนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มขึ้นด้วยความวุ่นวายนะครับ ดาร์กไนท์จะรอพบทุกคนในตอนถัดไปครับ