คำเตือนบนกระดาษโน้ต

"บอกแล้วไงคะว่ารสนิยมการตกแต่งห้องซ้อมของชมรมฉัน มันไม่ได้รก... เขาเรียกว่า 'ความสุนทรีย์แบบสตรีทอาร์ต' ต่างหากล่ะค่ะ คุณประธานวิศวะขา" เสียงหวานใสที่เจือความกวนประสาทเล็กๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของโถงทางเดินชั้นสาม อาชวินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วเรียวของเขาเพิ่งดึงกระดาษโน้ตสีเหลืองสะท้อนแสง ออกมาจากบานประตูห้องซ้อมดนตรีสากล บนโพสต์อิทแผ่นนั้น มีลายมือหวัดๆ แต่ตวัดตัวอักษรอย่างมั่นอกมั่นใจเขียนไว้ว่า... *‘กรุณาเก็บเสียงเบสสะเทือนขวัญตอนสามทุ่มครึ่งด้วยค่ะ สมองส่วนหน้าของฉันกำลังจะหลุดออกมาเต้นแทงโก้แล้ว — จาก: ผู้ชายที่โต๊ะทำงานเนี๊ยบจนมดไม่กล้าเดินผ่าน’* และด้านล่างสุด คือข้อความตอบกลับด้วยลายมือปากกาหมึกซึมสีดำสนิทของเขาเองที่เพิ่งแปะทิ้งไว้เมื่อคืน... *‘ถ้าสมองคุณยังทำงานปกติ กรุณาอ่านป้ายประกาศระเบียบหอพักข้อที่สิบสี่เรื่องมลภาวะทางเสียงด้วยครับ — อาชวิน’* ให้ตายเถอะ... นี่มันคือสงครามเย็นย่อมๆ ที่ดำเนินมาเป็นวันที่สามแล้วนะคะ! อาชวินยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงราวกับหุ่นยนต์ประหยัดคำพูด บัดนี้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ โถงทางเดินโล่งๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดโอเวอร์사이즈สีชมพูอ่อน กับกางเกงยีนส์ขาดเข่า ยัยตัวแสบแห่งชมรมดนตรี หรือ 'พริมา' ยืนกอดอกพิงผนังห้องด้วยท่าทางลอยชาย รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังสนุกสนานกับการได้ปั่นหัวคนระเบียบจัดอย่างเขาให้เสียศูนย์ "ว่างมากเหรอคะ ถึงได้มานั่งเช็กสต็อกโพสต์อิทหน้าห้องคนอื่นทุกเช้าแบบนี้ หรือว่า... แอบคิดถึงลายมือฉันจนทนไม่ไหว ถึงต้องรีบมาเปิดอ่านตั้งแต่ไก่โห่?" พริมาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงกึ่ง แซ่บกึ่งเย้าแหย่ทำเอาคนฟังถึงกับหายใจสะดุด อาชวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกสติและความเยือกเย็นของตัวเองกลับคืนมา เขาเป็นถึงประธานนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์ผู้เคร่งครัดเรื่องเวลาและกฎระเบียบ เป็นที่ยำเกรงของรุ่นน้องทั้งคณะ แต่ทำไม... เวลามายืนอยู่ตรงหน้าผู้หญิงคนนี้ทีไร กำแพงเหล็กที่สร้างไว้สูงลิ่วถึงได้ทำท่าจะพังทลายลงมาทุกที "ผมไม่ได้ว่างครับ และผมก็ไม่ได้คิดถึงคุณ..." อาชวินเน้นเสียงทีละคำ ดวงตาคมกราบกรานมองแผ่นกระดาษในมือด้วยความหมั่นไส้ "ผมแค่มาทำหน้าที่ตรวจสอบความเรียบร้อยของตึกกิจกรรม ซึ่งดูเหมือนว่า... มันจะต่ำกว่ามาตรฐานความปลอดภัยและความสงบเรียบร้อยไปมาก โดยเฉพาะตรงจุดที่มีมลภาวะทางเสียงประเภท... ดีดกีตาร์แหกปากร้องเพลงรักน้ำเน่าตอนห้าทุ่ม" "อุ๊ย! เพลงรักน้ำเน่าที่ว่าเนี่ย หมายถึงเพลงที่ฉันเพิ่งแต่งเสร็จเมื่อคืนแล้วบังเอิญเปิดดังไปหน่อยหรือเปล่าคะ?" พริมาแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดปาก ทำท่าตกอกตกใจราวกับนางร้ายละครหลังข่าว แต่ดวงตากลมโตกลับพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "แหม... ที่แท้ก็แอบฟังอยู่เหรอคะเนี่ย นึกว่ารำคาญซะอีก ที่แท้ก็อินกับเนื้อเพลงท่อนที่ร้องว่า *'ต่อให้เธอจะเนี๊ยบแค่ไหน แต่หัวใจก็สั่นไหวเพราะฉันอยู่ดี'* สินะคะคุณประธาน?" ให้ตายเถอะ! ผู้หญิงอะไรหน้าตาEyelashงอนงามน่ารักน่าชัง แต่ฝีปากนี่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน! หัวใจของอาชวินกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินท่อนเพลงที่เธอยกขึ้นมาล้อเลียน ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้... ตอนที่เขายืนฟังเสียงกีตาร์โปร่งแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากห้องซ้อม พร้อมกับข้อความแชตในหน้าจอโทรศัพท์ที่เขาเผลอพิมพ์ข้อความประชดประชันส่งไปหาเธอ ก่อนจะลิควิดเปเปอร์ลบในใจแทบไม่ทันเพราะกลัวเสียฟอร์ม *“อุ๊ย... ส่งหัวใจมาแบบนี้ แปลว่าที่ยืนบ่นฉันเมื่อกี้... จริงๆ แล้วแอบเขินจนเนื้อเต้นเหรอคะ คุณประธานวิศวะ?”* ประโยคคำถามกวนๆ จากแชตเมื่อคืนยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท จนอาชวินต้องรีบเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหูที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างน่าสงสัย เขาเกลียดตัวเองจริงๆ ที่มักจะเสียอาการให้กับรอยยิ้มร้ายกาจของเธอดวงนี้ทุกที "ผมไม่ได้เขิน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยปฏิเสธทันควัน น้ำหนักเสียงแข็งกระด้างเพื่อกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนในอก "ผมแค่รำคาญ... และถ้าพวกคุณยังไม่หยุดส่งเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของนิสิตคณะอื่น ผมจะทำเรื่องยื่นถอดถอนชมรมดนตรีออกจากตึกนี้จริงๆ ด้วย" "โห... ใจร้ายจังเลยนะคะ" พริมาทำเสียงจ๊ะจ๋า เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนอาชวินต้องเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กปะทะเข้าจมูกทำเอาสติที่รวบรวมไว้เมื่อครู่กระเจิงไปหมด "จะไล่พวกเราออกเหรอคะ ระวังนะ... ถ้าไม่มีเสียงดนตรีคอยขับกล่อมตึกวิศวะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยตัวเลขของคุณ ชีวิตคุณอาจจะเฉาตายกลายเป็นหุ่นยนต์จริงๆ นะคะคุณอาชวิน" เธอกล้าดียังไงมาเรียกชื่อจริงเขาด้วยน้ำเสียงสนิทสนมแบบนั้นกันนะ! อาชวินเม้มริมฝีปากแน่น จ้องมองรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าสวยหวานนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ระหว่างอยากจะจับเธอมาตีมือสักทีฐานดื้อด้าน กับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่กำลังตีวนอยู่ในอก... มันคือความรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด ที่เขาไม่เคยได้รับจากใครเลยในชีวิตที่มีแต่กรอบและกฎเกณฑ์ "ถอยไปครับ ผมจะเอาเอกสารไปส่งที่ห้องภาควิชา" อาชวินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามทำตัวให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ไม่ให้ถอยค่ะ จนกว่าคุณจะยอมรับความจริงข้อหนึ่งก่อน" พริมายืนขวางทางไว้ด้วยท่าทางเอาแต่ใจ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเนี๊ยบ "ความจริงอะไรอีกละครับ?" อาชวินถอนหายใจยาวเหยียด "ความจริงที่ว่า..." พริมาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง จนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ "...ว่าที่คุณมาเคาะห้องซ้อมฉันดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนเนี่ย จริงๆ แล้วไม่ได้มาเพราะเสียงดังหรอ... แต่แอบติดใจเสียงร้องเพลงของฉัน จนหลับตาลงไม่ได้ต่างหากล่ะคะ" **กริ๊งงงง!** เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของอาชวินดังขึ้นทำลายความเงียบที่กำลังชวนให้ใจเต้นแรงพอดี หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความจาก 'คิน' เพื่อนสนิทสายกาวตัวตึงที่ส่งรูปถ่ายเซลฟี่ของอาชวินกับพริมาเมื่อห้านาทีที่แล้วมาให้ พร้อมแคปชันว่า... *[คิน]: "อุ๊ย! ภาพหลุดประธานวิศวะกำลังโดนยัยตัวแสบตกหน้าห้องซ้อม บรรยากาศฟีลกู๊ดจังวะเพื่อน ส่งพวงมาลัยเตรียมงานแต่งเลยดีไหม หรือจะให้กูจองโรงแรมก่อน?"* อาชวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบควักมือถือขึ้นมาหมายจะกดลบรูปและบล็อกเพื่อนตัวดีทันที แต่จังหวะที่นิ้วโป้งกำลังจะกดหน้าจอ พริมาที่ชะโงกหน้ามามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็อุทานเสียงดังลั่น "อุ๊ย! ใครส่งรูปอะไรมาน่ะ... ขอฉันดูด้วยคนสิคะคุณว่าที่เจ้าบ่าว!" "เฮ้ย! ยัยตัวแสบ อย่ามองนะ!" อาชวินร้องลั่นหน้าตาตื่น รีบคว้ามือถือซ่อนไว้ข้างหลังทันที แต่เพราะความลนลานทำให้แขนของเขาไปปะทะเข้ากับไหล่บางของพริมาอย่างจัง ส่งผลให้ร่างบางเสียหลักเซถลาล้มเข้ามาในอ้อมแขนของเขาโดยอัตโนมัติ! กลิ่นหอมหวานละมุนลอยอบอวลไปทั่วโพรงจมูก หัวใจของอาชวินเต้นโครมครามราวกับกลองเพลในวัด ขณะที่พริมาเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยหวานอยู่ห่างจากปลายจมูกของเขาแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มใสจนสัมผัสได้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นตรงมุมบันไดหนีไฟ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยของคินที่ตะโกนก้องมาแต่ไกล... "ไอ้ชวินวะ! กูเอาเอกสารสำคัญมาให้... เฮ้ย! กูมาขัดจังหวะอะไรพวกมึงหรือเปล่าเนี่ย?!" อาชวินสะดุ้งสุดตัว รีบผลักพริมาให้ออกห่างจากอกอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปถึงใบหู ขณะที่พริมาเองก็หน้าแดงแจ๋ รีบก้มหน้าจัดเสื้อผ้าฮู้ดของตัวเองเป็นการใหญ่แก้เขิน และก่อนที่อาชวินจะได้เอ่ยปากแก้ตัวอะไรออกไป คินก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉีกกว้างถึงใบหู ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอแชตกลุ่มคณะให้ทั้งคู่ดู พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาอาชวินอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเดี๋ยวนั้น "มึง... ดูนี่ดิ ในกรุ๊ปสภานิสิตตอนนี้เขาแชร์คลิปพวกมึงสองคนกอดกันกลมหน้าห้องซ้อมไปถึงไหนต่อไหนแล้ววะ!" — ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ แล้วมาลุ้นบทต่อไปด้วยกันค่ะ —