กฎเหล็ก vs เสียงคอร์ด

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่วางทับลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวดัง *ปึก* จนทำให้สเตอริโอตัวเก่าในมุมห้องซ้อมดนตรีถึงกับสั่นกริ๊ง พริมาสะดุ้งสุดตัว ปิกอัพกีตาร์ไฟฟ้าในมือแทบจะหลุดร่วงลงไปกองกับพื้น เธอขมวดคิ้วยุ่งทันที ดวงตากลมโตตวัดมองผู้บุกรุกด้วยความไม่สบอารมณ์ ขณะที่นิ้วเรียวยังคงกดค้างอยู่ที่สายกีตาร์จนเกิดเสียง *หวึ่ง* ยาวนานในลำโพง ให้ตายเถอะ นี่มันห้องชมรมดนตรีสากล ชั้นสี่ตึกกิจกรรม ไม่ใช่ห้องสมุดประชาชนที่ใครจะเดินเข้ามาทำหน้ายักษ์ใส่ใครก็ได้! "รบกวนช่วยลดระดับเสียงลงสักแปดสิบเดซิเบลได้ไหมครับ นิสิตคณะนิเทศศาสตร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมานั้นเรียบสนิทจนน่าหมั่นไส้ อาชวินยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางที่ฟ้องชัดเจนว่าถือตัวแค่ไหน เสื้อกาวน์ช็อปสีส้มอิฐของคณะวิศวกรรมศาสตร์ถูกรีดจนเรียบกริบไร้รอยยับ ไหล่กว้างและส่วนสูงที่ได้สัดส่วนทำให้เขายืนโดดเด่นราวกับนายแบบนิตยสาร แต่ติดตรงที่แววตาสีเข้มคู่นั้นกำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาแบบ 'ผู้พิพากษา' กำลังตัดสินความผิดชัดๆ พริมาวางกีตาร์พิงขาตั้งอย่างทะนุถนอม เธอถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะเดินนวดข้อมือเข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่ขวางทางออกอยู่ "นี่คุณอาชวิน ประธานชมรมหุ่นยนต์สุดเนี๊ยบขาประจำตึกวิศวะ... เดินข้ามตึกมาไกลถึงนี่เพื่อจะมาบอกแค่นี้เนี่ยนะ? ห้องซ้อมดนตรีเขาก็มีไว้ซ้อมดนตรีค่ะ ไม่ได้เอาไว้มานั่งสวดมนต์ ถ้าไม่อยากได้ยินเสียงกีตาร์ไฟฟ้า แนะนำให้ไปใส่หูฟังตัดเสียงรบกวนอันละหมื่นแปดในห้องแอร์เย็นๆ ของตัวเองซะนะคะ" พริมาลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้อีกฝ่ายเส้นกระตุกเล่น อาชวินไม่สะทกสะท้านกับรอยยิ้มกวนประสาทนั้นแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่มีทั้งกลองชุด แอมป์ขยายเสียง และกระป๋องน้ำอัดลมวางเกลื่อนกลาดราวกับพายุเข้า ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตากับคนตรงหน้าอย่างดุดัน "ตึกกิจกรรมนี้ใช้ร่วมกันหลายคณะ และโปรเจกต์ส่งประกวดระดับมหาวิทยาลัยของพวกผมกำลังต้องการสมาธิขั้นสุด ในขณะที่พวกคุณ..." อาชวินเว้นจังหวะ ปรายตามองป้ายตารางเวรบนผนัง "กําลังดีดกีตาร์แหกปากร้องเพลงรักกุ๊กกิ๊กอะไรสักอย่างที่รบกวนเวลาทำมาหากินของคนอื่น" "เพลงรักกุ๊กกิ๊กอะไรยะ! นั่นมันเพลงร็อกปลุกวิญญาณต่างหาก หูเพี้ยนแล้วมั้งเนี่ยวิศวะ!" พริมาเท้าสะเอวสวนกลับทันควัน ความมั่นใจเกินร้อยทำให้เธอไม่เคยกลัวผู้ชายมาดนิ่งคนนี้เลยสักครั้ง ตั้งแต่เปิดเทอมมา ตาคนนี้ก็ตามจิกกัดชมรมเธอเรื่องเสียงดังมาสามรอบแล้ว "ถ้าคิดว่าเสียงพวกเรามันดังนัก ทำไมไม่เอาโฟมมาอุดหูล่ะคะ หรือว่าสมองส่วนการประมวลผลเสียงของวิศวะมันพังไปหมดแล้วเพราะคำนวณสะพานมากเกินไป" มุมปากของอาชวินกระตุกขึ้นนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มเย็นชาที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนพริมาต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและกาแฟดำลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นสะอาดสะอ้านที่เป็นเอกลักษณ์ของคนเจ้าระเบียบ "ปากเก่งแบบนี้... ตอนผลประเมินงบประมาณชมรมออกปลายเทอม หวังว่าจะยังยิ้มออกนะ" อาชวินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน พริมาเบิกตากว้างขึ้นทันที "นี่คุณจะใช้อำนาจมืดกลั่นแกล้งชมรมเราเหรอ! ไอ้คนเผด็จการ! ไอ้คุณชายเนี๊ยบ!" ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนแอมป์ก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ขัดจังหวะการปะทะคารมพอดี พริมาเหลือบตาไปมองแวบหนึ่งแล้วตั้งใจจะเมิน แต่สายตาเจ้ากรรมดันไปเห็นชื่อผู้ส่งที่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง หน้าจอแสดงข้อความจาก **'คิน (วิศวะปี 3)'** เพื่อนซี้ตัวดีของอาชวินที่ส่งรูปแอบถ่ายของเธอตอนกำลังยืนเถียงกับอาชวินเมื่อกี้ พร้อมข้อความว่า— *[ไอ้วิน: เฮ้ยไอ้คิน มึงดูยัยนี่ดิ ดื้อเป็นแมวเลยว่ะ อยากลองขยี้ให้ร้องเหมียวๆ คาอกชะมัด]* พริมาอ้าปากค้าง หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธปนเขินที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เธอยังไม่ทันได้อ้าปากด่ากราด อาชวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ชะงักกึก สีหน้าที่เคยเรียบเฉยและมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตกใจระคนเลิกลั่กอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเขาเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน เพราะความซุ่มซ่ามหรือเพราะความลนลานก็ไม่รู้ อาชวินรีบคว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาด้วยความเร็วแสง นิ้วเรียวกดละล่ำละลักเพื่อจะกดยกเลิกข้อความบ้าๆ ที่ไอ้เพื่อนตัวแสบพิมพ์ส่งเข้ามาในกลุ่มลับ แต่ด้วยความรีบและมือไม้สั่น อาชวินดันกดผิดปุ่ม... จากที่จะลบข้อความ กลับกลายเป็นกดส่งสติ๊กเกอร์หัวใจดวงโตพุ่งชนหน้าจอแชตส่วนตัวที่เขากำลังคุยค้างไว้กับพริมาแทน! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนดังชัดเจนจากมือถือในมือของพริมา เธอก้มลงมองหน้าจอตัวเองด้วยความงุนงง สลับกับเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อลามไปถึงใบหูอย่างปิดไม่มิด อาชวินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตาคมกริบกวาดมองเธอด้วยแววตาที่สั่นไหวระริกอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในรอบสามปีที่รู้จักกัน "เอ่อ... คือว่า..." คนที่เคยพูดจาฉะฉานและเนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วถึงกับพูดไม่ออก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อพริมาหรี่ตามองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ค่อยๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากบาง "อุ๊ย... ส่งหัวใจมาแบบนี้ แปลว่าที่ยืนบ่นฉันเมื่อกี้... จริงๆ แล้วแอบเขินจนเนื้อเต้นเหรอคะ คุณประธานวิศวะ?" ขอบคุณที่แวะมาเปิดประตูหัวใจดวงนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!