แชตหลุดในกลุ่มคณะ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของพริมาสั่นรัวติดต่อกันจนเกือบจะหลุดรอดจากอุ้งมือ นิ้วเรียวที่เพิ่งบรรจงทาเล็บเจลสีชมพูกากเพชรมาหมาดๆ กดรีเฟรชหน้าจอแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตเป็นรอบที่สิบในเวลาไม่ถึงสองนาที ตัวเลขการแจ้งเตือนสีแดงสดในกลุ่มรวม ‘นิสิตปี 3 วิศวะ & นิเทศ’ พุ่งทะยานแตะหลักสามร้อยข้อความอย่างรวดเร็ว ชนิดที่เรียกว่าต่อให้เธอมีตาสقสามคู่ก็กวาดสายตาตามไม่ทัน *มึง... ดูนี่ดิ ในกรุ๊ปสภานิสิตตอนนี้เขาแชร์คลิปพวกมึงสองคนกอดกันกลมหน้าห้องซ้อมไปถึงไหนต่อไหนแล้ววะ!* ประโยคสั้นๆ จากเพื่อนสนิทในชมรมเมื่อคืนยังคงวิ่งวนอยู่ในหัวเป็นลูป ราวกับแผ่นเสียงตกร่องที่สะดุดอยู่ตรงคำว่า ‘กอดกันกลม’ ให้ตายเถอะ! นั่นมันอุบัติเหตุชัดๆ เธอกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อหลบถังขยะที่พี่แม่บ้านลากผ่านมา แต่อาชวิน—นายวิศวะหนุ่มหน้าตายผู้มียีนความเนี๊ยบระดับโปรเฟสโ서ดันก้าวเข้ามาประชิดตัวพอดี ตัวของเธอก็เลยพุ่งไปชนแผงอกแข็งๆ ของเขาเต็มแรง แถมแขนเจ้ากรรมดันเผลอไปโอบรอบเอวสอบของเขาไว้เพื่อพยุงตัวอีกต่างหาก ภาพที่ออกมาในมุมกล้องของใครสักคนจึงกลายเป็นช็อตหวานชวนฝันราวกับพระนางในซีรีส์เกาหลี และผลลัพธ์ของความบังเอิญนั้น ก็คือมหกรรมทัวร์ลงในแชตกลุ่มคณะที่กำลังลุกเป็นไฟอยู่ในขณะนี้ค่ะ "ยัยพริมา! ตั้งสติหน่อยแก นี่มันไม่ใช่เวลามานั่งทำหน้าเหวอใส่จอโทรศัพท์นะเว้ย" ข้าวฟ่าง เพื่อนสนิทสายลุยประจำชมรมดนตรีตบโต๊ะม้าหินอ่อนเสียงดังปัง จนน้ำเขียวโซดาในแก้วกระฉอกออกมาเล็กน้อย "แกดูนี่... ไอ้คินตัวตึงฝั่งวิศวะมันพิมพ์มาหยอดแกอีกแล้วเนี่ย หมั่นไส้โว้ย!" พริมากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอขึ้นไปอ่านข้อความล่าสุดที่ถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ *(Krit_Eng): @Prim_Orchestra แหนें... น้องพริมาขา คลิปเมื่อวานคืออาฟเตอร์ช็อกหรือว่าออฟฟิเชียลเปิดตัวคะเนี่ย ถามจริง? เขินแทนจนหัวใจจะวายแทนไอ้วินมันแล้วนะ* *(Nut_ME): @Krit_Eng จริงมึง กูเห็นหน้าไอ้วินตอนเดินออกจากตึกคณะวันนั้นแล้ว เงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้า แต่หูแดงแจ๋ถึงใบหูเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ* *(Prim_Orchestra): พี่คินกับพี่นัทว่างมากเหรอคะ? เชิญไปตรวจแบบโปรเจกต์มิดเทอมโน่นไป๊! ใครกอดกัน ไม่มี๊! ตาฝาดกันไปเองทั้งคณะแล้วมั้งคะเนี่ย!* พริมาพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูจนเธอต้องยกมือขึ้นมาพัดให้ตัวเองพัลวัน ปากก็ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวเป็นกลองชุดในห้องซ้อมซะงั้น ยิ่งนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีuนิ่งและสายตาดุๆ คู่นั้นของอาชวิน หัวใจดวงน้อยๆ ก็ยิ่งปั่นป่วนจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร จะดุ จะเนี๊ยบ หรือจะทำหน้ายักษ์ใส่เธอสักแค่ไหน แต่ทำไมเวลาเผลอไปสบตาใกล้ๆ ทีไร เธอมักจะแพ้ทางทุกทีสินะ! ในขณะที่หน้าจอแชตกำลังไหลเลื่อนด้วยความเร็วสูงเพราะสติกเกอร์แซวและข้อความปั่นประสาทจากเพื่อนๆ ทั้งสองคณะ ข้อความใหม่ข้อความหนึ่งก็เด้งแทรกขึ้นมาตรงกลางหน้าจอ ทำเอาบรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ *(Archavin_M): เลิกส่งเสียงน่ารำคาญในกลุ่มได้แล้วครับทุกคน งานการไม่มีทำกันหรือไง* ฮือ... มาแล้ว! เจ้าชายแห่งความเป๊ะ ผู้ชายที่พกไม้บรรทัดไว้ในสมองตลอดเวลา อาชวินปรากฏตัวพร้อมกับสติกเกอร์หน้าบึ้งตึงที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว แต่แปลก... ทำไมวันนี้ข้อความสั้นๆ แค่นั้น ถึงทำให้พริมาแอบอมยิ้มจนแก้มแทบปริได้ล่ะเนี่ย *(Krit_Eng): อ้าวๆๆๆ ท่านประธานสภานิสิตสุดเนี๊ยบของเราโผล่มาแล้วเว้ยเฮ้ย! สงสัยโดนแท็กชื่อบ่อยเกินจนนั่งไม่ติดใช่ไหมวะไอ้วิน หรือว่าเขินที่โดนแซวเรื่องกอดกับน้องพริมากันแน่หะ?* *(Prim_Orchestra): ใครเขินคะพี่คิน! ฝันไปเถอะค่ะ! คนอย่างพริมาไม่มีทางเขินผู้ชายหน้าดุ ปากจัด และเนี๊ยบเกินมนุษย์มนาแบบนี้หรอกค่ะ บอกไว้ก่อนเลยนะ!* พริมาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อกู้หน้า กลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอกำลังหวั่นไหวกับเหตุการณ์เมื่อวานจริงๆ ถึงแม้ว่า... ในความเป็นจริง เธอจะแอบใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออกตอนที่พิมพ์ข้อความพวกนั้นออกไปก็ตาม ทว่า ผ่านไปสามวินาที... ห้าวินาที... สิบวินาที... ไม่มีข้อความตอบกลับจาก *Archavin_M* อีกเลย บรรยากาศในแชตกลุ่มที่เคยครึกครื้นเหมือนมีงานวัดย่อมๆ กลับเงียบกริบลงอย่างกะทันหัน ราวกับทุกคนกำลังรอคอยระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่จะทำงานในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า พริมาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วอาชวินไม่มีทางปล่อยให้คนอื่นมาแซلหรือพูดจาปั่นหัวเขาฝ่ายเดียวแน่ๆ ผู้ชายคนนั้นมักจะมีคำพูดคมๆ หรือเหตุผลร้อยแปดมาตอกกลับเสมอ แต่นี่... เขากลับเลือกที่จะเงียบหายไปเฉยๆ "แก... ดูดิ อยู่ๆ ไอ้วินก็เงียบหายไปเลยว่ะ" ข้าวฟ่างสะกิดแขนเธอเบาๆ พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาดูจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าสงสัย "ปกติมันไม่เคยปล่อยให้ใครมาแซวฟรีๆ นะเว้ย หรือว่า... เราจะแซบแรงไปจนมันโกรธวะแก?" "โกรธ... โกรธเหรอ?" พริมาทวนคำเสียงแผ่ว ความรู้สึกหน่วงๆ แปลกๆ แล่นแปลบเข้ามาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ รอยยิ้มซุกซนเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้าทันที "เขาจะโกรธทำไมล่ะ ก็แค่อำกันเล่นสนุกๆ เองนี่นา" "เอ้า ก็คนมันฟอร์มจัดระดับพระกาฬนี่หรอกะเทย แกก็รู้ว่าอาชวินมันแคร์ภาพลักษณ์จะตายไป การที่โดนเอาคลิปมาล้อในกลุ่มรวมคณะแบบนี้ สำหรับคนเนี๊ยบๆ อย่างมัน อาจจะรู้สึกเสียหน้ามากก็ได้นะเว้ย" ข้าวฟ่างวิเคราะห์ตามสถานการณ์อย่างสมเหตุสมผล พริเมากัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างใช้ความคิด ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจทีละน้อย ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นฝ่ายถูกแซวและถูกล้อก่อน แต่วาจาที่เธอพิมพ์ตอบไปเมื่อครู่... มันอาจจะดูแรงเกินไปหน่อยสำหรับคนฟอร์มจัดอย่างเขาหรือเปล่า? หรือเธอควรจะทักไปขอโทษเขาเป็นการส่วนตัวดีนะ? ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ บนหน้าจอโทรศัพท์ของพริมา หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งสงบลงไปเมื่อครู่กลับกระตุกวูบขึ้นมาอีกครั้งอย่างแรง เมื่อชื่อผู้ส่งข้อความปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... *(Archavin_M): ว่าว่างมากนักใช่ไหมครับ? ลงมาเจอผมที่ลานจอดรถตึกวิศวะตอนนี้เลย* ให้ตายเถอะ! นี่เขาไม่ได้แค่โกรธธรรมดาแน่ๆ แต่ผู้ชายคนนี้กำลังประกาศสงครามแบบตัวต่อตัวกับเธอแล้วค่ะ! พริมากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง มือไม้เริ่มเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ระหว่างการวิ่งหนีความจริงกับเดินหน้าไปเผชิญหน้ากับเสือยิ้มยากอย่างอาชวิน ทางไหนมันจะน่ากลัวกว่ากันนะเนี่ย! ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ รี้ดที่น่ารักทุกท่าน! *(ขอบพระคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ที่คั่นหนังสือสีชมพู" เสมอมานะคะ)*