สมรภูมิหุบเขาไร้ชื่อ

"จงถอยไปซะ เซร่า! หุบเขาไร้ชื่อแห่งนี้ถูกตระกูลวาลคาร์ยึดครองเบ็ดเสร็จแล้ว ย, ยัยกิลด์มาสเตอร์ตกอับ!" เสียงตะโกนแหบแห้งของแม่ทัพกองกำลังรับจ้างทมิฬดังสะท้อนก้องผาชัน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเผือด แม้ว่ารอบกายของเขาจะมีกองทัพทหารรับจ้างหุ้มเกราะเหล็กกล้ากว่าสามร้อยนายยืนตั้งแนวโล่หนาแน่น แววตาสั่นระริกของอีกฝ่ายกลับฟ้องชัดเจนว่าความหวาดกลัวได้กัดกินขั้วหัวใจไปจนหมดสิ้นแล้ว เมื่อเบื้องหน้าของพวกเขาคือหญิงสาวในชุดเกราะหนังสีดำสนิท ผู้ยืนหยัดท่ามกลางกองเลือดและซากศพโดยไม่แม้แต่จะหอบหายใจ เซร่าปรายตามองกองทัพนับร้อยด้วยแววตาเย็นชา ดาบยาวในมือมีรอยบิ่นเล็กน้อยจากการฟาดฟันเมื่อครู่ ปลายคมดาบหยดเลือดสดๆ ลงสู่พื้นดินทีละหยด เกิดเป็นเสียงสะท้อนก้องในความเงียบงันของหุบเขา เธอไม่ได้เอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาเลยแม้แต่คำเดียว แรงกดดันมหาศาลจากจิตสังหารบริสุทธิ์ของเธอกลับบีบให้แนวหน้าของศัตรูต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "ก, แก... คิดจะสู้กับกองกำลังระดับทหารหลวงด้วยตัวคนเดียวหรือไง!" แม่ทัพศัตรูกัดฟันกรอด พยายามเรียกความฮึกเหิมกลับคืนมาด้วยการตะโกนสั่งการ "ระดมพล! นักเวทเตรียมร่ายบทเวทสังหาร! ปิดฉากยัยนี่ซะ!" พริบตานั้น วงเวทย์สีแดงฉานนับสิบวงก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พลังงานมานาอันป่าเถื่อนหมุนวนจนเกิดเป็นพายุFEARย่อมๆ บรรยากาศรอบตัวกดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก เซร่าขยับตัวเล็กน้อย เตรียมปลดปล่อยพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อแลกกับการตัดหัวผู้นำศัตรู แม้เธอจะรู้ดีว่าร่างกายของตนเองเลยขีดจำกัดมาไกลหลายไมล์แล้วก็ตาม "พอแค่นี้เถอะครับ เซร่า" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่มั่นคงดังขึ้นเบาๆ แต่กลับแทรกซึมผ่านเสียงคำรามของพายุมานาเข้าสู่โสตประสาทของทุกคนได้อย่างชัดเจน เซร่าชะงัก หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงผนังหินอยู่ด้านหลังอย่างใจเย็น อาชวินอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยเปื้อน แม้ท่ามกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและฝุ่นผง เขากลับดูเหมือนคุณชายที่กำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้านมากกว่าจะอยู่ในสมรภูมิเดือด "อาชวิน... ฉันยังไหวครับ" เซร่ากระซิบตอบ เสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา "ผมรู้ครับว่าคุณเก่งแค่ไหน แต่การปล่อยให้ผู้หญิงที่ผมรักต้องเหนื่อยล้าจนเลือดตกยางออก มันไม่ใช่สไตล์ของสุภาพบุรุษหรอกนะ" อาชวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นอบอุ่นแต่แฝงไว้ด้วยความน่ากลัวบางอย่างที่แม้แต่ศัตรูยังต้องขนลุกซู่ แม่ทัพทหารรับจ้างขมวดคิ้วมองหน้าอาชวินด้วยความงุนงง ก่อนจะหัวเราะลั่นออกมา "ไอ้หนู! แกเป็นตัวตลกมาจากไหนวะ? แต่งตัวสำอางแบบนี้คิดจะมาเป็นฮีโร่รึไง? จัดการมันด้วย!" สิ้นคำสั่ง ลูกศรเวทมนตร์นับร้อยดอกพุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งมายังจุดที่อาชวินยืนอยู่ด้วยความเร็วสูง เป้าหมายคือการสังหารให้ตายตกไปตามกันในคราเดียว อาชวินไม่ได้ขยับเขยื้อนหลบหนี เขาเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นมา แตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่าตรงหน้า *ติ๊ง!* หน้าต่างระบบพิกเซลสีฟ้าใสขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเขาอย่างต่อเนื่อง [ตรวจพบการโจมตีหมู่ระดับสูง!] [ท่านต้องการใช้ฟังก์ชัน 'เบิกถอนเงินสดจากระบบ' เพื่อเปิดใช้เกราะป้องกันระดับตำนานหรือไม่?] [ยอดหักบัญชี: 10,000,000 เครดิต] [ยืนยันการทำรายการ] อาชวินกดปุ่มยืนยันด้วยนิ้วชี้เพียงปลายนิ้วเดียว *พรึ่บ!* ม่านพลังงานสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์แผ่ขยายออก 360 องศา ลูกศรเวทมนตร์ทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาปะทะกับม่านพลังนั้นกลับสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองทันทีโดยไม่สามารถสร้างแม้แต่รอยขีดข่วน แรงกระแทกย้อนกลับทำให้ฝ่ายศัตรูถึงกับกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมหุบเขาอีกครั้ง ทหารรับจ้างอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เวทมนตร์โจมตีที่รุนแรงที่สุดของพวกมันถูกทำลายด้วยการกระดิกนิ้วครั้งเดียวเนี่ยนะ? "แก... แกเป็นใครกันแน่! เวทมนตร์ป้องกันบ้าอะไรวะนั่น!" แม่ทัพศัตรูกรีดร้องด้วยความสติแตก อาชวินไม่ตอบคำถามนั้น เขาปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ก้องกังวานไปทั่วหุบเขา "ในเมื่อพวกคุณชอบความอลหม่านนัก งั้นผมจะแสดงให้ดูเองว่า 'อำนาจเงิน' ที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร" นิ้วเรียวยาวของอาชวินกวาดหน้าต่างระบบพิกเซลออกกว้างขึ้น ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานระลอกใหม่พรั่งพรูออกมา ราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ [ระบบกำลังประมวลผลคำสั่งซื้อพิเศษ...] [ซื้อกิจการ: กองกำลังทหารรับจ้างทมิฬ ทั้งหมด 100%] [สถานะ: เปลี่ยนความเป็นเจ้าของสำเร็จ ปัจจุบันท่านคือนายเหนือหัวสูงสุด] [ซื้อสิทธิ์ขาด: อาวุธและไอเทมทั้งหมดในรัศมี 5 กิโลเมตร] [ยอดรวมทั้งสิ้น: 500,000,000 เครดิต] แม่ทัพศัตรูหน้าถอดสีทันที ร่างกายของเขาสั่นเทายิ่งกว่าเดิมเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นกับอาวุธในมือดาบเหล็กกล้าที่เขาถืออยู่จู่ๆ ก็ส่งเสียงร้องเตือน และขึ้นข้อความสีแดงว่า *'ถูกล็อคระบบการใช้งานโดยเจ้าของใหม่'* "เป... เป็นไปไม่ได้! ดาบของฉันทำไมถึง..." แม่ทัพพยายามจะฟันดาบใส่อากาศ แต่มันกลับแข็งค้างราวกับถูกเชื่อมติดด้วยเหล็กไหล อาชวินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาศัตรูช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขากดดันให้ทหารรับจ้างนับร้อยต้องทรุดเข่าลงกับพื้นทีละคน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องบอกพวกมันว่า ชายตรงหน้าไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา แต่คือปีศาจในคราบสุภาพบุรุษผู้ใช้เงินซื้อได้แม้กระทั่งชีวิตของพวกมัน "ทีนี้..." อาชวินหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแม่ทัพที่กำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้นดิน เขาย่อตัวลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบมองตรงไปยังดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "พวกคุณอยากจะคุกเข่าขอร้องดีๆ หรือจะให้ผมใช้เงินซื้อดินกลบหน้าพวกคุณตอนนี้เลยล่ะครับ?" เซร่ามองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากศึกสงคราม แต่เป็นเพราะความอบอุ่นล้ำลึกที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องต่อสู้เพียงลำพังเลยจริงๆ บรรยากาศในหุบเขาไร้ชื่อตึงเครียดถึงขีดสุด ทหารรับจ้างนับร้อยต่างก้มหน้าหมอบราบคาบกับพื้น ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เสียงหัวเราะเยาะหยันจากตอนแรกมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่ว่าพวกมันได้ท้าทายผิดคนเข้าอย่างจัง ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะสมบูรณ์แบบกำลังจะตกเป็นของอาชวินและเซร่า เสียงปรบมือปริศนาก็ดังขึ้นก้องมาจากยอดหน้าผาสูงชัน *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นฉากการแสดงที่น่าประทับใจเสียจริง ไม่นึกเลยว่ามหาเศรษฐีหน้าใหม่จากโลกภายนอก จะกล้าเข้ามาเหยียบเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเราด้วยวิธีสกปรกแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้น อาชวินและเซร่าเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน บนชะง่อนผาสูงชัน ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีขาวปักดิ้นทองกำลังยืนกอดอกมองลงมา แสงจันทร์สาดส่องลงกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่สวมหน้ากากเงินลายจิ้งจอก ประกายตาสสีแดงฉานใต้หน้ากากจ้องมองมาที่อาชวินด้วยความเหยียดหยัน อาชวินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความเยือกเย็น สัญชาตญาณเตือนภัยในระบบพิกเซลเริ่มส่งเสียงร้องเตือนสีแดงกะพริบถี่รัว บ่งบอกว่าเป้าหมายใหม่คนนี้ไม่ใช่แค่ตัวประกอบปลายแถวเหมือนพวกที่ผ่านมา "แกเป็นใคร?" อาชวินเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยจิตสังหาร ชายสวมหน้ากากจิ้งจอกหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโยนวัตถุลึกลับชิ้นหนึ่งลงมาตรงหน้าของอาชวิน วัตถุนั้นกลิ้งหลุดจากเงาดำกระทบกับแสงไฟ... มันคือตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลหลักของเกม ที่ควรจะถูกปิดตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่แท้จริง... ท่านมหาเศรษฐี" -(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สัมผัสความฟาดความฟิน และความสะใจไปด้วยกันเสมอนะครับ - กิลด์มาสเตอร์เอส)-