กรงขังที่เขาเคยสร้าง

"ฉันไม่ได้แต่งงานมาเพื่อเป็นดอกประดับห้องรับแขกของคุณค่ะ คุณศิลา" น้ำเสียงของรินรดาในวันนั้น—เมื่อห้าปีก่อน—ช่างสั่นเครือแต่เปี่ยมไปด้วยความหวังอันน้อยนิด เธอยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ลูกไม้ฝรั่งเศสราคาแพงระยับถูกถักทออย่างประณีต แต่กลับไม่อาจปกปิดความเปราะบางในหัวใจของหญิงสาวผู้กำลังจะก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์อย่างไร้ความรักได้เลย ห้องแต่งตัวของโรงแรมหรูอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของดอกกุหลาบขาวและหยาดเหงื่อแห่งความกดดัน ศิลาก้าวเข้ามาโดยไม่มีแม้แต่รอยยิ้มแสดงความยินดี ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองเธอราวกับเธอกำลังทำหน้าที่ 'สินค้าล็อตใหม่' ที่เซ็นสัญญาเสร็จสิ้นแล้วมากกว่าการเป็นภรรยา "เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เรียกร้องอะไรด้วยหรือ รินรดา" ศิลาในวัยหนุ่มผู้หยิ่งทะนงและเลือดร้อน เอ่ยตอกกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างระหงที่สั่นเทา ไล้นิ้วไปตามโครงหน้าของเธออย่างไม่แยแส "งานแต่งงานนี้จัดขึ้นตามพินัยกรรมของคุณปู่ เธอเป็นแค่เครื่องมือที่จะทำให้ฉันครอบครองหุ้นทั้งหมด... อย่าได้หลงระเริงคิดว่าตำแหน่ง 'คุณนายศิลา' จะมีอำนาจสั่งการอะไรฉันได้" คำพูดเหล่านั้นกรีดลึกลงไปในเนื้อเยื่อหัวใจของรินรดา ภาพความฝันวัยเยาว์เกี่ยวกับการมีครอบครัวที่อบอุ่น มือน้อยๆ ที่ประสานกันด้วยความรัก และคราบน้ำตาแห่งความสุขในวันแต่งงาน—ทุกอย่างถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดคามือของชายผู้เป็นสามีในนามตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้าสู่ห้องหอ รินรดากะพริบตาไล่ภาพอดีตอันแสนเจ็บปวดเหล่านั้นออกไป ปัจจุบัน เธอนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของบริษัทศิลาโฮลดิ้ง แสงไฟนีออนสลัวจากตึกระฟ้าสะท้อนเงาใบหน้าที่เรียบเฉยและเยชาจนน่ากลัว เธอนิ้วเรียวสวยคีบแก้วค็อกเทลสีอำพันหมุนเบาๆ ห้าปีที่ผ่านมา... กรงขังที่เขาเคยสร้างขึ้นเพื่อจองจำและลดทอนคุณค่าของเธอ บัดนี้ มันได้กลายเป็นกรงเหล็กที่ย้อนกลับมาขังตัวเขาเองไว้ในความสำนึกผิดอย่างไม่มีวันหลุดพ้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ร่างสูงสง่าของศิลาจะผลักเข้ามา ใบหน้าคมคายที่เคยเย่อหยิ่งในอดีต บัดนี้มีร่องรอยความเหนื่อยล้าและริ้ว รอยแห่งวัยที่ผ่านมรสุมชีวิตอย่างหนักหน่วง ดวงตาคู่นั้นกวาดมองหาเธอ และทันทีที่สบตากับรินรดา ความตื่นตระหนกก็ฉายชัดขึ้นในแววตาของเขา "คุณ... มาทำอะไรที่นี่ ริน" ศิลาเอ่ยเสียงแหบพร่า เขารีบก้าวเข้ามาใกล้ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา "ผมพยายามติดต่อคุณมาตลอด สัปดาห์นี้คุณหายไปไหน... แล้วเรื่องเอกสารควบรวมกิจการบริษัทของคุณ ทำไมคุณถึง..." "ทำไมฉันถึงกล้าฮุบหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์สุดท้ายของตระกูลคุณอย่างนั้นเหรอคะ?" รินรดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้เธอดูลึกลับและทรงอำนาจยิ่งกว่าผู้บริหารชายคนไหนในบริษัทนี้ ศิลาชะงักงัน ลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขา แต่บัดนี้เธอกลับถืออำนาจชี้นำความเป็นความตายของอาณาจักรธุรกิจตระกูลศิลาไว้ในกำมือ "คุณจำวันที่เราแต่งงานกันได้ไหมคะ คุณศิลา" รินรดาก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง "วันนั้นคุณบอกว่าฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง วันนี้... ฉันแค่อยากจะแสดงให้ดูว่า หมากตัวนี้มันเดินเกมรุกจนกระดานของคุณพังไม่เป็นท่าได้อย่างไรบ้าง" "ริน... ผมรู้ว่าผมเคยโง่เขลา ผมรู้ว่าผมทำร้ายคุณมากแค่ไหนในอดีต" ศิลาเอื้อมมือหมายจะแตะแขนเรียวของเธอด้วยความเวทนาและโหยหา แต่รินรดากลับถอยหลังหลบอย่างรังเกียจ สายตาที่เธอมองมาทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บราวกับถูกมีดกรีด "อย่าแตะต้องตัวฉันค่ะ!" เธอตวาดเสียงกร้าว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความแค้นที่อัดอั้นมานานหลายปี "คุณไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว! สิ่งที่คุณทำกับฉันในห้องแต่งงานวันนั้น และตลอดห้าปีในนรกที่คุณสร้าง มันหมดอายุความตั้งแต่ใบหย่าเซ็นลงแล้วค่ะ!" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวของศิลา ความรู้สึกผิดโถมเข้าใส่จนเขาแทบยืนไม่อยู่ ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปจับชายผ้าสูทของอดีตภรรยา หยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังเอ่อคลอเบ้าตาของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล "ผมขอโทษ... รินรดา ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ไหม... ผมยอมทำทุกอย่าง ขอแค่คุณ..." รินรดาก้มมองอดีตสามีที่กำลังหมอบราบคาบแก้วอยู่แทบเท้า เธอย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางของเขาให้เงยขึ้นสบตา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสะใจและสมเพชในเวลาเดียวกัน "ไถ่บาปเหรอคะ? หึ... คุณจะเอาอะไรมาไถ่ ในเมื่อหัวใจที่ตายด้านดวงนี้ของคุณ มันไม่มีค่าพอที่จะแลกกับหยดน้ำตาที่ฉันเคยเสียไปหรอกค่ะ" เธอปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น คุณศิลา เตรียมตัวรับผลกรรมที่คุณเคยปลูกไว้ได้เลยค่ะ" รินรดากำลังจะหมุนตัวเดินจากไปเพื่อปิดฉากการพบกันในค่ำคืนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง—แต่คราวนี้มันเปิดผางออกก่อนที่เธอจะทันได้อนุญาต ร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มสดใส พร้อมกับส่งเสียงเรียกที่ทำให้ลมหายใจของทั้งศิลาและรินรดารั้งค้างไว้ในลำคอ "คุณแม่ครับ! น้องธามหิวไอศกรีมแล้วครับ ทำไมคุณแม่คุยกับคุณลุงคนนี้นานจังเลยล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ