อาหารค่ำที่ขมปร่า

กลิ่นไวน์แดงวินเทจราคาแพงระยับลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นอายความตึงเครียดที่แทบจะกรีดแทงผิวหนังได้ภายในห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว แสงไฟสลัวสีอำพันสาดส่องลงบนโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต ทว่าบรรยากาศกลับเยียบเย็นราวนกับลานประหาร รินรดานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างามไร้ที่ติ ชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทเข้ารูปขับเน้นผิวขาวผ่องและเรือนร่างที่เย้ายวนขึ้นอย่างผิดหูผิดตา แววตาของเธอภายใต้ขนตางอนงามคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และทรงพลังจนผู้ชายที่เคยคิดว่าเธอเป็นเพียงดอกไม้ประดับบ้านอย่างศิลา ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ผมไม่คิดว่าคุณจะกล้าตกลงมาพบผมด้วยตัวเอง... รินรดา" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้กลับเจือความสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด นัยน์ตาคมกริบจ้องมองอดีตภรรยาที่ไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิมของหญิงสาวผู้อ่อนแอที่เคยร้องไห้อ้อนวอนเขาในคืนวันหย่าร้างเลยแม้แต่น้อย "ทำไมฉันจะไม่กล้าล่ะคะ, คุณศิลา?" รินรดายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้รสชาติฝาดหวานบาดลึกผ่านลำคอ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยเสียงกระทบเบาๆ ที่บาดลึกโสตประสาทของชายหนุ่ม "ในเมื่อตอนนี้... อำนาจในการชี้ชะตากรรมโครงการพันล้านของตระกูลคุณ มันไม่ได้อยู่ในมือของคุณอีกต่อไปแล้ว แต่มันอยู่ในมือของ 'คนที่คุณกำลังเหยียบย่ำ' ต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนอีโก้ของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจยักษ์ใหญ่ ศิลาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน มือหนาที่กำแก้วไวน์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งโกรธเกลียด หงุดหงิด และ... หัวใจที่กระหน่ำเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธ "คุณเปลี่ยนไปมาก... ริน" ศิลาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยราวกับอยากจะไขว่คว้าเงาอดีตที่หลุดลอย "คุณเกลียดผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้ร่วมมือกับดนัยเพื่อทำลายผม..." "เกลียดเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข แต่มันกลับเซ็กซี่และบาดลึกหัวใจคนฟังจนทรมาน "คุณสำคัญตัวผิดไปหรือเปล่าคะคุณศิลา คนอย่างคุณ... ไม่คู่ควรแม้แต่ความเกลียดชังจากฉันด้วยซ้ำ สิ่งที่คุณได้รับในตอนนี้ มันเป็นแค่ 'ดอกเบี้ย' จากนรกที่คุณเคยสร้างไว้ให้ฉันต่างหาก" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำยิ่งทวีความอึดอัดและร้อนรุ่ม ดนัย คู่แข่งทางธุรกิจที่ส่งรินรดามาเป็นหมากเดินเกมในคราบพันธมิตร อาจจะคิดว่าเเป็นผู้ควบคุมเกม แต่ในความเป็นจริงแล้ว รินรดากำลังใช้ทั้งสองฝ่ายเพื่อบรรลุเป้าหมายการแก้แค้นของเธอเอง ศิลายันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเหลืออด ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะอาหารยาวมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอดีตภรรยา ร่างสูงใหญ่คุกคามบีบบังคับให้เธอนั่งอยู่ใต้เงาของเขา มือหนาทาบลงบนพนักพิงเก้าอี้ กักขังเธอไว้ในวงแขน กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นแอลกอฮอล์แผ่ซ่านเข้าประชิดตัว "ถ้าเกมนี้มันคือการแก้แค้น... คุณจะเอาอะไรเป็นเดิมพันล่ะ รินรดา?" ศิลาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "ตัวคุณ... หรือบริษัทของผม?" รินรดาไม่สะดุ้งสะเทือน เธอแหงนหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดแย้มยิ้มเย้ายวน ทว่าแววตากลับคมกริบราวนใบมีด "ทุกอย่างค่ะ..." เธอกระซิบตอบ ชิดริมฝีปากของเขาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่กระชั้นชิด "ฉันจะเอาทุกอย่างที่คุณรัก... มาขยี้ให้แหลกคามือ เหมือนที่คุณเคยทำกับหัวใจของฉัน" ความโกรธเกลียวและความปรารถนาอันดิบเถื่อนปะทะกันจนระเบิดเป็นประกายไฟ ศิลาทนไม่ไหวอีกต่อไป มือหนาคว้าท้ายทอยของเธอรั้งเข้ามาประทบจุมพิตอย่างเร่าร้อนและดุดัน เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และการครอบครองที่รุนแรง รินรดาเบิกตากว้างชั่วขณะก่อนจะตวัดแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา ตอบรับสัมผัสที่วาบหวามและเต็มไปด้วยแรงแค้นนี้อย่างไม่ยอมแพ้ รสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันดึงดูดทั้งสองให้จมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ลมหายใจที่หอบกระชั้น เสียงครางต่ำในลำคอของศิลาขณะที่ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ ปลุกเร้าความร้อนรุ่มที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเย็นชาให้ปะทุขึ้น ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความหิวกระหายในตัวตนของกันและกันแผดเผาทุกเหตุผลจนมอดไหม้ในห้องอาหารส่วนตัวที่ไร้ซึ่งผู้คน... ทว่า... ในวินาทีที่ศิลากำลังจะดึงร่างบางเข้าหาตัวเพื่อครอบครองทุกหยาดหยด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับสายน้ำเย็นที่สาดซัดลงมากลางกองเพลิง "ขอประทานโทษครับท่านประธาน... มีเอกสารด่วนที่สุดครับ" ศิลาผละออกจากริมฝีปากบวมเจ่อของรินรดาอย่างหัวเสีย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์ เขาหันไปถลึงตาใส่ประตูด้วยความโมโห ขณะที่รินรดายกมือขึ้นลูบเรียวปากตนเอง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากอีกครั้งเมื่อเธอเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่เลขานุการของศิลายื่นให้ ศิลาฉีกซองเอกสารนั้นด้วยความหงุดหงิด ก่อนก้มลงอ่านกระดาษแผ่นเดียวด้านใน... และเพียงแค่กวาดสายตาผ่านบรรทัดแรก ใบหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดและมั่นอกมั่นใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล กลับซีดเผือดลงทันทีราวกับคนไร้เลือด สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นหวาดผวา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพถ่ายใบเสร็จตรวจสุขภาพและ 'ผลตรวจ DNA' ของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่ง ที่มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาราวกับถอดแบบออกมา... และเหนือสิ่งอื่นใด ชื่อมารดาในเอกสารนั้น คือชื่อของ 'รินรดา' ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ