ความฝันที่ไม่ควรฝัน

"หยุดเถิดอคิน... เจ้ากำลังทำลายสิ่งที่เหลืออยู่เพียงชิ้นเดียวในตัวเจ้าเอง" เสียงของรินรดาแผ่วพร่า ทว่าสั่นสะท้านไปถึงกระดูกดำ อคินไม่ได้หันกลับไปมอง มือที่สั่นเทาของเขายังคงกดทับอยู่บนหน้ากระดาษหนังเก่ากรอบที่วางนิ่งสนิทบนแท่นหินโบราณ ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบราวกับร่างไร้วิญญาณสัมผัสเข้ากับรอยจารึกที่ลบเลือน หัวใจของเขาไม่ได้เต้นเป็นจังหวะปกติอีกต่อไป แต่มันกำลังสั่นพ้องกับแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากใต้พื้นโลก—แรงสั่นสะเทือนที่มาพร้อมกับความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา "ความเงียบไม่ใช่คำตอบ รินรดา" อคินเค้นเสียงผ่านไรฟัน "บรรพบุรุษไม่ได้ทิ้งขยะไว้ให้เราตีความ พวกเขาทิ้ง 'คำสาป' ไว้ให้เราชดใช้" เขาหลับตาลง ภาพความเย็นเยียบที่กัดกินร่างกายเมื่อครู่มลายหายไป แทนที่ด้วยสีขาวโพลนที่ไร้ขอบเขต เขาพบตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรแห่งหมึกสีนิลที่แห้งกรัง ราวกับโลกทั้งใบถูกเขียนขึ้นด้วยปลายปากกาที่กำลังจะหมดหมึก ที่ใจกลางของพื้นที่ว่างเปล่านั้น คือต้นกำเนิด—ต้นไม้ใหญ่ที่กิ่งก้านไม่ได้ประกอบด้วยใบไม้ แต่เป็นตัวอักษรนับล้านที่เต้นระบำและสลายตัวดั่งละอองเกสร อคินก้าวเดิน ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยก้อนหินที่แหลกสลายจากคำกวีทุกบทที่เคยถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ เขามองเห็นร่างเงาของกวีโบราณผู้เป็นต้นตระกูลนั่งหันหลังให้ เขาเห็นคราบน้ำตาที่เป็นดั่งหยาดน้ำค้างค้างอยู่บนกระดาษแผ่นสุดท้าย นั่นไม่ใช่หยดน้ำ แต่มันคือ 'เจตจำนง' ที่กลั่นตัวออกมาเป็นคำกวีที่สั่นคลอนความเป็นความตาย *‘กวีที่ไร้ซึ่งความตาย คือกวีที่ไม่อาจสัมผัสความเป็นมนุษย์’* ถ้อยคำนั้นก้องกังวานในโสตประสาท อคินเห็นมือของกวีผู้นั้นตวัดปากกาลงบนอากาศ เส้นสายที่ลากผ่านไปกลายเป็นสายใยสีทองที่ดึงรั้งดวงวิญญาณของผู้คนไว้ใต้ร่มเงาของตัวอักษร นี่คือจุดกำเนิดของ ‘บันทึกกวีผู้สาบสูญ’ ที่เขาตามหามาตลอดชีวิต แต่มันแลกมาด้วยสิ่งมหาศาล... ทุกตัวอักษรที่ถูกจารึก คือการดึงเอาอายุขัยของผู้เขียนมาถักทอเป็นอมตะ "นั่นไม่ใช่บทกวีอคิน..." เสียงของรินรดาแทรกเข้ามาในห้วงภวังค์ ราวกับเข็มนาฬิกาที่พยายามหยุดเวลาที่กำลังไหลย้อน "มันคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดเจ้าไว้กับโศกนาฏกรรมที่ไม่มีวันจบสิ้น หากเจ้าอ่านมันจนจบ เจ้าจะไม่ได้เป็นผู้ครอบครองบันทึก แต่นี่จะเป็นบันทึกที่ครอบครองวิญญาณเจ้า" อคินสะดุ้งสุดตัว มือที่วางบนหน้ากระดาษหลุดออกราวกับถูกไฟลวก ร่างของเขาทรุดลงกับพื้นหินเย็นเยียบ หอบหายใจหนักหน่วงจนปอดแสบร้อน รินรดารีบเข้ามาประคอง ใบหน้าของเธอที่ปกติจะดูสงบนิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่ปิดไม่มิด "เจ้าเห็นอะไร" เธอถาม เสียงสั่น "ฉันเห็นวิธีที่พวกเขา... ใช้ความรักแลกกับความจริง" อคินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเป็นประกายกลับว่างเปล่าลึกซึ้งราวกับหลุมดำ "รินรดา เธอรู้มาตลอดใช่ไหม ว่าตระกูลของฉันไม่ได้รักษาบันทึกเพื่อปกป้องความรู้ แต่เราเก็บรักษามันไว้เพื่อ ‘รอคนมาสังเวย’" บรรยากาศในหอจดหมายเหตุรอบตัวพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน กลิ่นกระดาษเก่าหอมอบอวลแปลกประหลาดจนน่าเวียนหัว แสงจากคบไฟที่เคยสว่างไสวกลับริบหรี่และเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเยือกเย็น อคินรู้สึกได้ถึงสัมผัสที่ไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่ความร้อนจากพลังงาน แต่มันคือความเศร้าโศกนับพันปีที่กำลังไหลบ่าเข้ามาเติมเต็มในช่องว่างของหัวใจที่เขาเคยพยายามปิดตาย "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้" รินรดากระซิบ น้ำตาเม็ดใสกลิ้งลงมาบนแก้ม "แต่เจ้าต้องเป็นคนทำ... อคิน เพราะรอยจารึกในหยาดน้ำค้างนั้น มันไม่ได้จารึกด้วยหมึก แต่มันจารึกด้วยเลือดของคนในตระกูลเจ้าทุกรุ่นที่เผลอไปแตะต้องมัน" อคินนิ่งงัน เขาหยิบกริชเล่มเล็กที่พกไว้ในอกเสื้อออกมาโดยสัญชาตญาณ ปลายกริชจ่ออยู่ที่ปลายนิ้วตนเอง หากเขาหยดเลือดลงบนหน้ากระดาษที่ยังเปิดค้างอยู่ บทกวีสุดท้ายจะสมบูรณ์ แต่เขาก็จะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดของบทกวีนั้นไปตลอดกาล หากเขาไม่ทำ... โลกที่เขาพยายามรักษาไว้ก็จะพังทลายลงพร้อมกับความจริงที่ไม่มีใครเคยได้รับรู้ ทันใดนั้น เสียงประตูเหล็กหนักๆ ของหอจดหมายเหตุที่ถูกล็อกแน่นหนากลับถูกเคาะจังหวะสามครั้งช้าๆ เหมือนจังหวะหัวใจคนใกล้ตาย "ใคร..." อคินถาม เสียงแหบแห้ง ไม่มีเสียงตอบรับจากหลังบานประตู แต่กระดาษหนังที่วางอยู่บนแท่นหินเริ่มขยับตัวด้วยแรงลมที่ไม่มีที่มา มันพลิกหน้ากระดาษไปจนถึงหน้าสุดท้าย... หน้าที่ถูกเว้นว่างไว้สำหรับ 'ผู้เขียนคนสุดท้าย' และก่อนที่อคินจะทันได้กะพริบตา รอยนิ้วมือสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษแผ่นนั้น ราวกับมีใครบางคนกำลังรอให้เขาเอามือไปทาบทับอยู่ก่อนแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยจารึกอันแสนเปราะบางนี้ด้วยกันครับ - บทกวีใต้ร่มเงา