รอยเท้าในเมืองที่ลืมเลือน

"อย่ากะพริบตา" เสียงกระซิบของรินรดาสั้นห้วนและเย็นเยียบพอๆ กับคมเหล็กที่เปล่งประกายในมือขวาของเธอ อคินยังไม่ทันได้ประมวลผลว่าความอ่อนหวานของหญิงสาวผู้เฝ้าหอจดหมายเหตุแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันเพียงนี้ได้อย่างไร แสงคบเพลิงจากกลุ่มคนชุดดำที่พุ่งเข้ามาก็สะท้อนกับหยาดเหงื่อบนลำคอของเขา เปรี้ยง! รินรดาไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัว เธอใช้เท้าเตะโต๊ะไม้โอ๊คตัวหนักให้พลิกคว่ำกลายเป็นโล่กำบังชั่วคราว ก่อนจะคว้าแขนอคินแล้วกระชากให้พุ่งตัวเข้าหาช่องทางลับหลังชั้นหนังสือที่เคยดูเหมือนผนังทึบตัน อคินรู้สึกถึงแรงกระชากที่หนักแน่นจนกระดูกไหล่แทบหลุด แรงดันอากาศจากการสู้รำพัดผ่านใบหน้า เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานอยู่ในหอจดหมายเหตุที่เงียบงันมานานหลายศตวรรษ "ก้มลง!" รินรดาตะโกน สั่งการด้วยความชำนาญที่อคินไม่เคยคาดคิด เขาทิ้งตัวลงตามสัญชาตญาณ เสียงกริชของเธอตวัดผ่านอากาศอย่างแม่นยำตัดผ่านเส้นเชือกของโคมไฟระย้าที่ห้อยลงมา มันร่วงลงมาขวางทางเข้าพอดีกับจังหวะที่กลุ่มผู้บุกรุกกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตู ความมืดสลัวและเศษซากของความทรงจำที่แตกกระจายกลายเป็นเกราะคุ้มกันชั้นดีให้คนทั้งสองหายลับเข้าไปในความมืดของอุโมงค์ใต้ดิน ความเงียบกลับมาครองพื้นที่อีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของอคินที่ดังสะท้อนอยู่ในความมืดกับกลิ่นอับของกระดาษเก่าและหยดน้ำที่ซึมผ่านผนังหิน "นั่น... คืออะไรกันแน่" อคินเอ่ยถาม เสียงของเขาสั่นเครือไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่กัดกินใจ "คุณรินรดา คุณไม่ใช่แค่บรรณารักษ์" รินรดาไม่ตอบ เธอหยุดเดินชั่วครู่ แสงสลัวจากหินเรืองแสงบนผนังอุโมงค์เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ความประนีประนอมของเธอ "อคิน ในโลกที่บทกวีถูกตีตราว่าเป็นความชั่วร้าย ใครก็ตามที่พยายามอ่าน 'รอยจารึก' ไม่ใช่คนธรรมดาหรอก ฉันอาจจะเป็นผู้พิทักษ์ หรืออาจจะเป็นนักโทษที่ถูกจองจำด้วยคำสัญญา... แต่ตอนนี้เราต้องไปที่เมืองชายแดน ก่อนที่ไอ้พวกนั้นจะรู้ว่าเราหนีไปทางไหน" การเดินทางสู่เมืองชายแดนเริ่มต้นขึ้นในความมืดมิดของค่ำคืนที่ไร้จันทร์ พวกเขาต้องเดินทางผ่านผืนป่าที่ไร้ชื่อ เสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้งกลายเป็นเสียงดนตรีที่น่าหวาดหวั่น อคินหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าออกมา มันเป็นสิ่งเดียวที่เขามี สมุดที่บรรจุคำสาปของตระกูล ทุกครั้งที่เขาสัมผัสกระดาษ เขาเห็นภาพความทรงจำที่บิดเบี้ยว เมืองชายแดนที่เป้าหมายรออยู่ ไม่ใช่แค่สถานที่ แต่เป็น 'รอยเท้า' ของกวีที่หายสาบสูญไปเมื่อเจ็ดสิบปีก่อน "ถ้าเราไปถึงที่นั่น เราจะเจออะไร" อคินถามขณะเดินเคียงข้างรินรดา "เราจะเจอความจริงที่อาจจะทำลายล้างคุณ หรือไม่ก็กอบกู้คุณ" รินรดากล่าว พลางกวาดสายตามองไปรอบข้างอย่างระแวดระวัง "เมืองชายแดนแห่งนั้นถูกลบออกจากแผนที่เพราะเหตุผลเดียว อคิน ที่นั่นเป็นสุสานของทุกคำกลอนที่ถูกรัฐสั่งห้าม ใครก็ตามที่ไปที่นั่น มักจะทิ้งส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณไว้" การเดินทางดำเนินไปอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวที่ทอดลงบนดินเลนของเมืองชายแดนดูเหมือนจะตอกย้ำความห่างไกลจากชีวิตเดิม อคินสัมผัสได้ถึง 'เสียง' ของอักษรที่แฝงอยู่ในอากาศ เมืองนี้ช่างเงียบสงัดราวกับถูกสูบวิญญาณไปจนหมดสิ้น บ้านเรือนไม้เก่าผุพังเรียงรายอยู่สองข้างทางราวกับซากศพที่ยังไม่ยอมลงไปนอนในโลง เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูเมืองที่ทำจากเหล็กขึ้นสนิม รินรดาหยุดกะทันหัน "เรามาถึงแล้ว" เธอพึมพำ อคินมองไปยังประตูเมืองที่แง้มอยู่เล็กน้อย เขาเห็นร่างเงาหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ร่างเงานั้นไม่ขยับเขยื้อน ราวกับกำลังรอคอยใครบางคนมาตลอดเจ็ดสิบปี อคินยื่นมือออกไปสัมผัสบานประตูทันทีที่เขาสัมผัสมัน ภาพนิมิตก็พุ่งเข้าใส่ดั่งพายุคลั่ง—ภาพของกวีเฒ่าที่กำลังเขียนอะไรบางอย่างลงบนหยดน้ำค้างด้วยปลายนิ้วที่เปื้อนเลือด "นั่น..." อคินชะงัก ลมหายใจขาดห้วง "นั่นไม่ใช่กวี... แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นของคำสาปในตระกูลฉัน" รินรดามองอคินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้มีความสงสาร แต่เป็นความสมเพชที่แฝงด้วยความเคารพ "ดูสิ อคิน... รอยเท้าที่เราตามมาน่ะ ไม่ใช่ของใครอื่น แต่มันเป็นรอยเท้าของคนที่คุณโหยหาที่สุดในชีวิต" ร่างเงาตรงหน้าค่อยๆ หันกลับมา แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของอคินหยุดเต้น—ใบหน้านั้น... คือใบหน้าของเขาเอง ในสภาพที่แก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ที่ลำคอ! มือของร่างนั้นยกขึ้นชี้มาที่หน้าอกของอคิน ก่อนจะขยับปากพูดโดยไร้เสียงว่า "จงรีบ... ก่อนที่หมึกในน้ำค้างจะแห้งไป" รินรดาคว้าแขนอคินไว้แน่น "เราไม่ได้มาตามหาเบาะแสแล้วอคิน... เรามาที่นี่เพื่อ 'ตาย' แทนตัวเองในอีกเส้นเวลาหนึ่ง" บทกวีใต้ร่มเงา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งความมืดมิดนี้ครับ