เสียงเพรียกจากอดีต

คมดาบที่พาดผ่านลำคอของอคินไม่ได้เย็นเยียบอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับแผ่ซ่านไอความร้อนประหลาด—ไอความร้อนที่มาจากเลือดในกายของชายชราตรงหน้า กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าแก่โชยปะทะจมูก ราวกับบันทึกประวัติศาสตร์ทั้งหอสมุดกำลังถูกเผาไหม้ไปพร้อมๆ กับลมหายใจของคนผู้นี้ "เจ้าไม่ใช่ผู้ที่ถูกเลือก..." เสียงของชายชราแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน "เจ้าเป็นเพียงคนบาปที่บังเอิญเก็บเศษซากของเงาได้เท่านั้น" อคินไม่ตอบ เขาสบตากับดวงตาที่ขุ่นมัวแต่ทรงพลังคู่นั้น พลางพยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึก มือของเขาที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสแผ่นหนังแกะที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อ ผิวสัมผัสของมันร้อนผ่าว ยามที่ปลายนิ้วแตะถูกรอยหมึกสีชาดที่ยังไม่แห้งสนิท ภาพนิมิตก็พุ่งเข้าใส่โสตประสาทของเขาอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่ภาษา... แต่มันคือ 'จังหวะชีพจร' ของกาลเวลา "ถ้าผมเป็นคนบาป" อคินเค้นเสียงผ่านลำคอที่ถูกคมดาบกดไว้ "แล้วท่านคืออะไร? คนตายที่ยังยึดติดกับคมดาบ หรือบทกวีที่ถูกลืมเลือนจนกลายเป็นปีศาจ?" รินรดาที่ยืนอยู่มุมมืดของหอจดหมายเหตุขยับตัวเล็กน้อย แสงตะเกียงน้ำมันสั่นไหววูบวาบ เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยแต่ทว่านัยน์ตาของเธอกลับฉายแวววิตกกังวล เธอรู้ดีว่าอคินกำลังเล่นกับไฟ—ไฟที่เผาผลาญตระกูลของเขามานานนับศตวรรษ "อคิน อย่า..." เธอเตือนเบาๆ น้ำเสียงของเธอเป็นเหมือนสายใยที่ดึงสติของเขากลับมาจากการถูกนิมิตครอบงำ ทว่าอคินกลับไม่สนใจ เขาหลับตาลง ปล่อยให้ความทรงจำที่ตกค้างอยู่ในรอยจารึกไหลบ่าเข้ามา ในความมืดมิดของจิตใจ เขาเริ่มเห็นโครงสร้างของอักขระที่บิดเบี้ยวเหล่านั้น มันไม่ใช่ภาษาที่ใช้สื่อสาร แต่มันคือรหัสลับที่บันทึกตำแหน่งของ 'ดวงดาวที่ดับแสง' ทุกตัวอักษรที่เขาอ่านผ่านปลายนิ้วเริ่มเปลี่ยนรูปไป—จากขีดเขี่ยที่ไร้ความหมาย กลายเป็นท่วงทำนองที่สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์ *‘ผู้ใดกุมรอยจารึก ผู้นั้นคือผู้ลิขิตความตาย’* เสียงกระซิบในหัวดังขึ้นซ้ำๆ อคินลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นดั่งเถ้าถ่าน ชายชราที่ถือดาบชะงักไปครู่หนึ่ง แรงกดดันจากดาบที่ลำคอเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด "ท่านไม่ใช่กวีเฒ่าที่ข้าเห็นในนิมิต" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ราวกับไม่ใช่ตัวเขาที่พูด "ท่านคือ 'เงา' ของกวีผู้นั้นต่างหาก... ตัวตนที่ถูกทิ้งไว้เพื่อเฝ้าสุสานถ้อยคำ" ชายชรากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความสุข แต่เต็มไปด้วยความเวทนา "เด็กหนุ่มผู้หยิ่งผยอง... เจ้าคิดว่าการอ่านรหัสได้หมายความว่าเจ้าเข้าใจมันรึ? เจ้ากำลังอ่านคำสั่งประหารตัวเองอยู่ต่างหาก" อคินขยับตัวก้าวออกห่างจากคมดาบด้วยท่าทีที่นิ่งสงบผิดกับเมื่อครู่ เขาหันหลังให้ชายชราแล้วเดินตรงไปยังชั้นวางหนังสือที่เก่าแก่ที่สุดของหอจดหมายเหตุ รินรดามองตามด้วยความฉงน เธอเห็นปลายนิ้วของอคินไล้ไปตามสันหนังสือหนังวัว ก่อนจะหยุดอยู่ที่เล่มหนึ่งที่ปราศจากชื่อเรื่อง "รินรดา..." อคินเรียกโดยไม่หันไปมอง "จำวันที่เราคุยกันเรื่องบทกวีที่สาบสูญได้ไหม? บทกวีที่ไม่ได้ถูกเขียนด้วยหมึก แต่เขียนด้วย 'รอยแผล' ของประวัติศาสตร์" "จำได้..." เธอตอบเสียงแผ่ว พลางก้าวเข้ามาใกล้ "แต่นั่นเป็นเพียงตำนานที่คนรุ่นหลังแต่งขึ้นเพื่อปลอบประโลมความอัปยศของตระกูลเราเท่านั้น" "ไม่เลย" อคินดึงสมุดเล่มนั้นออกมา เสียงกระดาษกรอบแกรบดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสนิท "มันคือเรื่องจริง และในสมุดเล่มนี้... บรรพบุรุษของข้าไม่ได้ซ่อนความผิดบาปไว้ แต่พวกเขาสลัก 'ทางออก' ไว้ให้คนรุ่นหลัง" อคินวางสมุดลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าๆ แสงตะเกียงส่องกระทบหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า ทว่าเมื่ออคินนำแผ่นหนังแกะที่เขาพกติดตัวมาวางทับลงไป รอยหมึกสีชาดบนหนังก็เริ่มซึมผ่านทะลุหน้ากระดาษ ราวกับน้ำค้างที่ไหลรวมกันจนเกิดเป็นภาพวาดของภูมิประเทศที่ไม่มีอยู่จริงบนแผนที่ใดในโลก ชายชราที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ค่อยๆ สลายร่างกลายเป็นละอองสีทองจางๆ หายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงเสียงสะท้อนที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ "บทกวีถูกปลดปล่อยแล้ว... และเจ้าคือคนต่อไปที่จะถูกจารึกไว้ในหยาดน้ำค้าง" อคินชะงัก สายตาจับจ้องไปที่หน้ากระดาษที่ปรากฏตัวอักษรใหม่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว—อักษรที่เขาจำได้ดี เพราะมันคือลายมือของเขาเองที่ยังไม่เกิดขึ้นจริงในอนาคต! เขาอ่านข้อความนั้นด้วยริมฝีปากที่สั่นสะท้าน: *'เมื่อรอยจารึกขยับรอยแผลในหัวใจอคินจะเปิดออกและใครบางคนในห้องนี้จะกลายเป็นผู้ทรยศคนสุดท้าย'* ทันใดนั้นเอง ประตูหอจดหมายเหตุที่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาก็ถูกกระแทกจนเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนกรูเข้ามาพร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงที่สว่างจ้าจนน่าอึดอัด ในขณะที่รินรดาค่อยๆ ถอยห่างจากโต๊ะ มือของเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้าสีดำที่ซ่อนอยู่ข้างเอว... และชักกริชเล่มเล็กออกมาโดยที่อคินไม่ทันตั้งตัว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยจารึกที่ยากจะลบเลือนด้วยกันนะครับ... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — บทกวีใต้ร่มเงา