มิตรภาพท่ามกลางกองเพลิง

"อย่าหันหลังกลับไปมองอคิน... ฟังเสียงเท้าของผมแล้วก้าวตามมาให้ทัน!" รินรดากระชากแขนเสื้อของผมแรงจนตัวเซ ความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านอยู่เบื้องหลังไม่ใช่แค่ไออุ่นจากเปลวเพลิง แต่มันคือลมหายใจของความตายที่ไล่ล่ามาติดๆ กลิ่นไหม้ของไม้เก่าและกระดาษโบราณในห้องสมุดหมู่บ้านที่เพิ่งถูกเพลิงกัลป์กลืนกิน มันส่งกลิ่นสาบสางของความล่มสลายลอยมาแตะจมูก ผมหยุดกึก ร่างกายแข็งทื่อเมื่อเห็นเศษกระดาษชิ้นหนึ่งปลิวผ่านหน้าไป มันคือบันทึกกวีประจำตระกูลที่รินรดาพยายามปกป้อง... มันกำลังมอดไหม้เป็นเถ้าธุลีกลางอากาศ "อคิน! เราจะตายกันหมดถ้าคุณยังยืนนิ่งอยู่ตรงนี้!" เธอตะคอก เสียงของรินรดาสั่นพร่าแต่ยังคงความเด็ดขาดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ผมหันไปมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบเขม่าของเธอ ดวงตาคู่สวยที่เคยสงบนิ่งดั่งผิวน้ำยามไร้ลม บัดนี้สั่นไหวราวกับเปลวเทียนท่ามกลางพายุ "ริน... ความทรงจำทั้งหมดถูกเผาไปพร้อมกับบ้านหลังนี้แล้ว แล้วเราจะเหลืออะไรไปจารึกต่อ" "เหลือความจริงที่อยู่ในเลือดของคุณไง!" เธอคว้าคอเสื้อผม ดึงเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจากตัวเธอ "ถ้าคุณยังหายใจอยู่ ทุกตัวอักษรที่ถูกเผาจะกลายเป็นรอยแผลเป็นบนตัวคุณ แต่ถ้าคุณตายที่นี่ ทุกอย่างจะกลายเป็นแค่ธุลีที่ไม่มีใครจำได้ ไป!" เราวิ่งฝ่ากลุ่มควันหนาทึบที่ดูเหมือนปีศาจร้ายพยายามคว้าข้อเท้า เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะราวกับเสียงกระดูกมนุษย์หักดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วผืนป่ารอบหมู่บ้าน ท้องฟ้ายามรัตติกาลที่ควรจะมืดมิดกลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดั่งเลือดสด ชาวบ้านที่เคยหัวเราะให้กับบทกวีของผมเมื่อค่ำวานนี้ บัดนี้กลายเป็นเพียงเงาดำที่วิ่งหนีตายกันอลหม่าน ความโกลาหลนี้ไม่ใช่เพียงอุบัติเหตุ แต่มันคือน้ำมือของกลุ่มคนที่ต้องการลบเลือนประวัติศาสตร์ที่จารึกอยู่ในน้ำค้าง เราหลบเข้าใต้ซุ้มไม้ใหญ่ห่างจากเขตหมู่บ้านออกมาไม่ไกลนัก เสียงตะโกนสั่งการด้วยภาษาที่ผมไม่คุ้นเคยดังแว่วมาตามลม มันเป็นภาษาของคนที่ไร้หัวใจ ภาษาของพวกที่มองเห็นบทกวีเป็นเพียงเศษกระดาษที่ต้องทำลายทิ้ง "พวกเขาตามมาไม่ลดละ" ผมพึมพำขณะทรุดตัวลงพิงโคนไม้ มือสั่นระริกพยายามหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ติดตัวมาด้วย "ริน... ผมไม่ควรพาคุณมาเสี่ยงตั้งแต่แรก" รินรดานั่งลงข้างๆ เธอไม่ได้ตอบในทันที แต่ค่อยๆ แกะรอยผ้าเช็ดหน้าออกมาซับคราบเขม่าที่ข้างแก้มผม นิ้วมือของเธอแผ่วเบาและมั่นคงอย่างประหลาด "การมีชีวิตอยู่เพื่อรักษาความลับของคนตระกูลกวีมันไม่ใช่เรื่องของการเลือกหรอกอคิน แต่มันคือโชคชะตาที่คุณหนีไม่พ้น และผม... ผมก็เลือกแล้วที่จะเป็นเงาที่คอยถือตะเกียงให้คุณในวันที่มืดมิดที่สุด" "ทำไมล่ะ?" ผมถาม เสียงของผมแหบพร่า เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา—ยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น "เพราะในวันที่โลกนี้หลงลืมวิธีที่จะซาบซึ้งกับหยาดน้ำค้าง คุณเป็นคนเดียวที่ยังอ่านบทกวีเหล่านั้นด้วยน้ำตา... และนั่นคือสิ่งที่โลกนี้ต้องการมากกว่าอาวุธใดๆ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมแสงไฟจากคบเพลิงก็หยุดลงไม่ห่างจากจุดที่เราซ่อนตัว ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของเราสองคนที่พยายามกลั้นไว้แทบตาย "ข้าเห็นรอยเท้าทางนี้... ลากตัวมันออกมา!" เสียงคำสั่งดังขึ้นใกล้จนแทบจะอยู่ตรงหน้า ผมมองรินรดา เธอส่งสัญญาณให้ผมหมอบต่ำลง ขณะที่เธอกำลังจะหยิบมีดพกออกมาจากเข็มขัด แต่ก่อนที่ใครจะก้าวเข้ามาถึงตัวเรา ปลายหอกเล่มหนึ่งก็โผล่พ้นพุ่มไม้เข้ามาจ่อที่คอของรินรดาอย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นหูอย่างประหลาด "ช่างเป็นมิตรภาพที่น่าสรรเสริญเสียจริง... กวีผู้โง่เขลากับภัณฑารักษ์ผู้ดื้อรั้น" ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟจากคบเพลิงสะท้อนใบหน้าที่ผมจำได้ไม่มีวันลืม... เขาคือคนเดียวกับที่เคยนั่งฟังผมอ่านบทกวีในห้องสมุดเมื่อเดือนก่อน คนที่เคยบอกผมว่า 'บทกวีเป็นสิ่งสวยงามที่ควรค่าแก่การปกป้อง' เขาขยับยิ้มที่มุมปากช้าๆ ก่อนจะวางมีดที่จ่อคอรินรดาลง แล้วหยิบเศษกระดาษที่ถูกเผาไหม้ครึ่งหนึ่งขึ้นมาโยนต่อหน้าผม "อคิน... หวังว่าคุณจะอ่านออกนะ ว่าบทกวีสุดท้ายที่คุณเขียนไว้ให้คนรักของคุณ ก่อนที่หมู่บ้านจะมอดไหม้... มันไม่ได้มีเนื้อความเหมือนที่เขียนไว้ตอนแรกหรอก" เขาหันปลายกระบอกปืนสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมมาที่หัวใจของผม พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำลายทุกความหวังที่เหลืออยู่ "เพราะคนที่ทรยศคุณ... ไม่ใช่คนเผาหมู่บ้าน แต่เป็นคนที่กำลังกุมมือคุณอยู่ตอนนี้ต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยาดน้ำค้างและรอยจารึกนี้ไปด้วยกันนะครับ บทกวีใต้ร่มเงา