ใจกลางพายุสารพัน

“อุดหูไว้ อคิน!” เสียงของรินรดาดังแทรกผ่านความสั่นสะเทือนที่บิดเบี้ยวในอากาศ เธอไม่ได้ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก แต่เป็นน้ำเสียงที่เด็ดขาดดุจคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก อคินทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหินอ่อนที่กำลังร้าวราน แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นเสียงประหลาดพุ่งเข้าปะทะแก้วหูจนเขารู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่สมอง ท่ามกลางความมืดมิดของห้องโถงจดหมายเหตุใต้ดิน ร่างในชุดคลุมสีเทาเข้มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เงาร่างนั้นไม่ได้ถืออาวุธใดๆ นอกจาก ‘บทเพลงแห่งความวิปลาส’ ที่พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปาก มันไม่ใช่ถ้อยคำ แต่เป็นท่วงทำนองที่บิดเบือนความเป็นจริง ทุกโน้ตที่เปล่งออกมาทำให้มวลอากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นราวดั่งปรอท อคินกัดฟันจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก มือที่สั่นเทาของเขาเอื้อมไปแตะรอยจารึกบนฝาผนังข้างตัว—อักขระโบราณที่เขาพยายามถอดรหัสมาตลอดหลายสัปดาห์ แต่มันกลับเปล่งแสงสีม่วงหม่นออกมาตอบรับกับเสียงนั้น รอยจารึกกำลัง ‘ตื่น’ ขึ้นในทางที่เลวร้ายที่สุด “มันกำลังดึงความทรงจำของเราออกไป!” อคินตะโกนตอบผ่านม่านน้ำตาที่ไหลพรากจากความปวดร้าวในโสตประสาท เขาเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีต—วันที่บทกวีประจำตระกูลของเขามอดไหม้—ฉายชัดขึ้นมาในมโนภาพ ราวกับว่าศัตรูผู้นี้กำลังใช้เสียงดึงเอาบาดแผลที่ฝังลึกที่สุดในจิตวิญญาณของเขาออกมาฉีกทึ้งกลางอากาศ “อย่าฟังมัน!” รินรดาพุ่งตัวเข้ามา เธอไม่ใช่นักสู้ แต่เธอกลับหยิบม้วนกระดาษเก่าคร่ำที่บรรจุ ‘บทกวีต้องห้าม’ ขึ้นมา แล้วเริ่มอ่านออกเสียง—ไม่ใช่ทำนองเพลงที่เย้ายวน แต่เป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบ ทรงพลัง และแฝงด้วยจังหวะที่ขัดแย้งกับเสียงของศัตรู การปะทะกันของ ‘คลื่นเสียง’ เกิดขึ้นกลางอากาศ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของชายในชุดคลุมปะทะกับเสียงอ่านอันหนักแน่นของรินรดา จนแก้วน้ำที่ตั้งอยู่บนชั้นวางแตกละเอียดเป็นผุยผง อคินเห็นภาพรอยร้าวบนผนังค่อยๆ สมานตัว แต่มันไม่ได้กลับไปเป็นหินเหมือนเดิม มันกลายเป็นอักษรสีทองที่เริ่มร่ายรำไปมา “เจ้าคิดหรือว่าเศษเสี้ยวของกวีชั้นต่ำจะหยุด ‘บทเพลงแห่งการสูญสิ้น’ ได้?” ชายชุดคลุมเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่น่าขนลุก ทุกพยางค์ที่ขยับดุจตะขอเกี่ยววิญญาณ “ตระกูลของเจ้าจบสิ้นไปแล้วตั้งแต่รอยจารึกนั่นแปดเปื้อน อคิน… เจ้าก็เป็นเพียงภาชนะที่รอวันแตกสลาย” อคินหายใจหอบถี่ ความเจ็บปวดในหัวเริ่มทุเลาลงเมื่อเขาตั้งสติได้ เขาตระหนักได้ทันทีว่าศัตรูไม่ได้ใช้เสียงเพื่อฆ่าเขา แต่มันต้องการ ‘สูบ’ พลังในการอ่านอักขระจากเขาไปเพื่อเติมเต็มบทกวีที่ยังไม่สมบูรณ์ของพวกมัน “งั้นลองดูว่าเจ้าจะกลืนกินอะไรได้บ้าง” อคินขยับกายขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เขาไม่ฟังเสียงของใครอีกต่อไป แต่กลับหลับตาลง ดึงเอาสัมผัสพิเศษที่เขามีต่อความทรงจำของอักขระมาเป็นโล่ป้องกัน เขาจินตนาการถึง ‘ความเงียบ’ ที่เขาเคยพยายามจะทำลายมาตลอดชีวิต ความเงียบที่เปี่ยมไปด้วยพลัง เขาเริ่มร่ายบทกวี—ไม่ใช่ด้วยเสียง แต่ด้วยการสัมผัสรอยจารึกบนผนังอย่างแผ่วเบาและรวดเร็ว สัมผัสที่สอดประสานไปกับจังหวะหัวใจของเขาเอง ทันใดนั้น ห้องโถงที่เคยสั่นคลอนก็หยุดนิ่งกะทันหัน เสียงของศัตรูขาดห้วงราวกับถูกตัดด้วยมีดโกน ชายชุดคลุมชะงักงัน มือของมันสั่นเทาขณะที่อักษรทองคำที่อคินเพิ่งสร้างขึ้นพุ่งเข้าโอบล้อมร่างของมันไว้ “เจ้า… เจ้าทำอะไรลงไป!” เสียงนั้นกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ “ข้าไม่ได้ทำอะไร” อคินลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววสีทองจางๆ “ข้าแค่ปล่อยให้บันทึกที่แท้จริงได้ทำหน้าที่ของมัน” ก่อนที่ชายชุดคลุมจะทันได้โต้ตอบ ประตูลับของหอจดหมายเหตุที่ควรจะถูกปิดตายกลับเปิดผางออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิด บุคคลที่ก้าวเข้ามาไม่ได้สวมชุดคลุม แต่อยู่ในเครื่องแบบของหอจดหมายเหตุที่เขาสวมใส่อยู่ทุกวัน… คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่หน้าแสงสลัว แววตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก “งานดีมาก อคิน… แต่การแสดงยังไม่จบแค่นี้” เงาของเขาทอดยาวทับร่างของรินรดาที่กำลังหมดแรง อคินเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่ปลอกแขนของผู้มาใหม่—ตราสัญลักษณ์เดียวกับที่สลักอยู่ในใจกลางความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดของเขา ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์ที่สั่นไหวในบทนี้ไปกับผมครับ - บทกวีใต้ร่มเงา