คืนพายุเข้า

เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องจนกระจกบานใหญ่สั่นสะเทือน ก่อนที่ความมืดสนิทจะกลืนกินคฤหาสน์หลังโตทั้งหลังในเสี้ยววินาที ระบบไฟฟ้าสำรองถูกตัดขาดอย่างไร้สาเหตุ ทิ้งให้คินน์ยืนแข็งค้างอยู่กลางห้องโถงกว้างอย่างไร้ที่พึ่ง "ให้ตายสิ บ้าเอ๊ย!" เสียงสบถต่ำๆ ดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกล คินน์ยังไม่ทันได้ขยับตัวไปไหน ฝ่ามือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วกระชากเข้าไปหาแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอ ทราบได้ทันทีว่าเจ้าของอ้อมแขนนี้คือใคร... รินทร์ รินรดา มาเฟียหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยเกรงกลัวใคร แต่ตอนนี้กลับกำลังสบถอย่างหัวเสียเพราะความมืด "ปล่อยนะคุณ! จับผมทำไมเนี่ย" คินน์โวยวาย พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดิ้น แรงบีบก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้นจนน่าหมั่นไส้ "อยู่นิ่งๆ ส คินน์ ถ้าไม่อยากสะดุดขาตัวเองล้มหัวฟาดพื้นตายในความมืด" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่างอย่างห้ามไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้ากับตัวอาคารด้านนอก และเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกันอย่างบ้าคลั่ง ความมืดมิดทำให้ประสาทสัมผัสด้านอื่นทำงานเด่นชัดขึ้น คินน์สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของคนตัวโตกว่า ร่างกายของพวกเขาแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "ผมมองไม่เห็นทาง แล้วคุณก็ลากผมมาทำไม ปล่อยสิครับ... อ๊ะ!" คินน์อุทานออกมาเบาๆ เมื่อสะดุดเข้ากับพรมปูพื้นหนานุ่มจนเซถลา แต่โชคดีที่วงแขนแข็งแรงคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ร่างของคินน์จึงทิ้งน้ำหนักลงไปแนบชิดกับอกแกร่งเต็มรัก มือหนาเลื่อนขึ้นโอบประคองแผ่นหลังบางไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้ล้มลงไปจริงๆ รินทร์ก้มมองคนในอ้อมแขน แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจนท่ามกลางความมืดมิด แต่เขารับรู้ได้ถึงความนุ่มนวลและกลิ่นหอมหวานที่แผ่ออกมาจากตัวของเด็กดื้อคนนี้ ความหึงหวงที่สะสมมาตั้งแต่เรื่องของไอ้มาร์คยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก ผสมปนเปกับความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีปากร้าย "ดื้อด้านไม่เปลี่ยน... ปากเก่งนักนะเวลาปกติ พอฟ้าผ่าทีไร ตัวสั่นเป็นลูกนกทุกที" เสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้าแหย่ดังขึ้น ชายหนุ่มจงใจโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะเฉียดเข้ากับแก้มเนียน "ใครตัวสั่น! ปล่อยผมนะรินทร์ คุณถือโอกาสฉวยโอกาสเหรอ!" คินน์เถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่านในอก หัวใจดวงน้อยเต้นรำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวฟ้าผ่า แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนและแววตาที่เขารู้ดีว่าต่อให้มืดแค่ไหน รินทร์ก็คงกำลังมองเขาด้วยสายตาแบบไหนอยู่ "ฉวยโอกาสอะไร คนเป็นผัวเมียกันเขาไม่เรียกว่าฉวยโอกาสหรอกนะ คินน์" "ใครผัวคุณ! พูดจาทุเรศ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาปิดริมฝีปากนุ่มของเขาอย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาทำให้สมองของคินน์ขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงขัดขืนที่เคยมีมลายหายไปสิ้น รินทร์ไม่ได้รุกล้ำเกินเลยไปมากกว่าการบดขยี้ริมฝีปากเพื่อลงโทษคนปากเก่ง แต่ความนุ่มนวลที่แฝงอยู่ภายใต้ความดุดันนั้นกลับทำให้หัวใจของคินน์สั่นไหวอย่างรุนแรง มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนมาขยุ้มเสื้อเชิ้ตของคนตัวโตกว่าไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและเอาแต่ใจดำเนินไปเนิ่นนานท่ามกลางความมืดมิดของคฤหาสน์ มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงสายฝนที่ยังคงคำรามก้องอยู่ด้านนอก รินทร์ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสอย่างนึกเอ็นดู มือหนายังคงโอบกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วเด็กดื้อคนนี้จะหายวับไปกับความมืด "ปากดีแบบนี้... ต้องโดนแบบนี้บ่อยๆ สินะ คินน์" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปาก "คุณมัน..." คินน์พยายามจะเอ่ยต่อปากต่อคำ แต่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค จู่ๆ แสงไฟทั่วทั้งคฤหาสน์ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันจนแสบตา แสงสว่างที่กะทันหันทำให้ทั้งคู่ต้องหรี่ตาลงปรับโฟกัส รินทร์ก้มมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม ขณะที่คินน์กำลังจะอ้าปากต่อว่าอีกยกใหญ่ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องโถงใหญ่ บุคคลที่สามก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ส่งตรงมายังพวกเขาทั้งคู่... มาร์คยืนกอดอกมองภาพบาดตาตรงหน้าด้วยแววตาพราวระยับ "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะความสวีทของท่านมาเฟียกับเด็กน้อยน่ารักเข้าสินะครับ พอดีประตูหน้ามันไม่ได้ล็อก ผมเลยถือวิสาสะเดินเข้ามา... หวังว่าคงไม่รบกวนเวลาส่วนตัวเกินไปหรอกนะ" แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับเล่ห์เหลี่ยมและความคลั่งรักในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!