สารภาพแต่ไม่ยอมรับ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงยังคงลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด แบล็กเวลเวตกลับมาพบกับความเร้าใจในตอนที่สิบเจ็ดนี้แล้วนะคะ เสียงปิดประตูกระจกนิรกร่วมกับแรงเหวี่ยงจากร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่ม ทำให้คินน์ต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลังโดยอัตโนมัติ รินทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่ไม่อาจหลบเลี่ยง แววตาของพญาเสือในยามนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายไฟแห่งความหึงหวงที่แผดเผาจนน่ากลัว "เมื่อกี้มันอะไร คินน์" เสียงทุ้มต่ำคาดคั้นลอดไรฟัน รินทร์ใช้แขนข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้ กักขังร่างเพรียวบางให้อยู่ในอาณัติ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เพิ่งจะส่งยิ้มให้กับ 'มาร์ค' ศัตรูตัวฉกาจของเขาในงานเลี้ยงเมื่อครู่ คิรากรเชิดหน้าขึ้นทันที แม้แผ่นหลังจะชนกับตู้ไม้จนแทบไม่มีทางหนี แต่ความพยศในตัวไม่เคยลดลง รอยยิ้มเยาะหยันถูกจุดขึ้นที่มุมปากสวย ท้าทายอำนาจมืดที่กำลังแผ่ซ่านอยู่รอบตัว "อะไรของคุณล่ะครับคุณรินทร์ หรือว่าคุณเดินชนอะไรมา ถึงได้หน้าตาบึ้งตึงเหมือนคนท้องผูกแบบนี้" คินน์ลอยหน้าลอยตาตอบ น้ำเสียงกวนประสาทที่ตั้งใจยั่วโมโหโดยเฉพาะ "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!" รินทร์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะแก้วใสทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ แต่นายเอกของเราไม่มีวันแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็นเด็ดขาด "ฉันถามว่า แกไปยืนหัวร่อต่อกระซิกอะไรกับไอ้มาร์คมัน นอกเหนือจากเรื่องงานที่ตกลงกันไว้ หืม?" "อ๋อ... เรื่องนั้น" คินน์ลากเสียงยาว แสร้งทำเป็นครุ่นคิด "คุณมาร์คเขาก็จีบตามประสาคนมีเสน่ห์แหละครับ พูดจาพาทีรื่นหูแถมยังสุภาพเรียบร้อย ไม่เหมือนใครแถวนี้ที่วันๆ เอาแต่ชี้นิ้วสั่งแล้วก็ทำหน้ายักษ์ใส่ชาวบ้านเขา" คำเปรียบเปรยนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง รินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความหึงหวงที่อัดอั้นมาตลอดทั้งงานระเบิดออกจนควบคุมตัวเองไม่ได้ มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของอีกฝ่ายให้เชิดขึ้นบังคับให้สบตา "ปากดีนักนะ... อยากลองดีกับเสือหรือไง คินน์" "ถ้าเสือตัวนั้นมันเอาแต่ใจตัวเองอย่างไร้เหตุผล ผมก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจหรอกครับ!" คินน์สวนกลับทันควัน มือเรียวพยายามดันอกแกร่งออกห่าง แต่กลับถูกมือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ช่องว่างระหว่างกันถูกลดทอนลงจนแทบไม่เหลืออากาศหายใจ รินทร์จ้องมองริมฝีปากที่ต่อปากต่อคำเขาไม่หยุดด้วยสายตาร้อนแรงราวกับจะกลืนกิน หัวใจของมาเฟียหนุ่มกำลังคลุ้มคลั่ง เขายอมรับไม่ได้—ยอมรับไม่ได้เลยสักนิดที่เห็นรอยยิ้มนั้นส่งให้ผู้ชายคนอื่น ผู้ชายคนที่จ้องจะแย่งชิงทุกอย่างไปจากเขา "หวงโว้ย!" รินทร์เผลอหลุดปากตะโกนคำนั้นออกมาด้วยความลืมตัว เสียงสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบงัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังประสานกัน คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่ววินาทีนั้นหัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก คำว่า 'หวง' จากปากของมาเฟียผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครคนนี้ มีอานุภาพรุนแรงยิ่งกว่าอาวุธชนิดใดในโลก ทว่า... ด้วยศักดิ์ศรีที่ค้ำคอและความกลัวที่จะตกหลุมพรางทางความรู้สึก คินน์รีบดึงสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว แม้ใบหน้านวลจะเห่อร้อนขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ร่างบางก็ยังรีบแก้เกี้ยวกลบเกลื่อนความเขินอายทันที "หะ... หวงอะไรของคุณเล่า! เพ้อเจ้ออะไรเนี่ย!" คินน์เสียงสูงกลบเกลื่อน พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการ "ปล่อยผมนะ!" รินทร์ที่เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบกะพริบลงปรับสีหน้าจากหมาโบ้คลั่งรัก กลับมาเป็นมาเฟียหนุ่มผู้เย็นชาและเจ้าเล่ห์ดังเดิมอย่างรวดเร็ว มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจขึ้นทันทีเมื่อเห็นท่าทีลนลานที่พยายามกลบเกลื่อนของคนตรงหน้า "ฉันบอกตอนไหนว่าฉันหวงแก?" รินทร์แกล้งทวนคำ น้ำเสียงยียวนประสาท ทำเป็นตีหน้าซื่อตาใสใส่คนที่กำลังหน้าแดงก่ำ "หูฝาดไปเองหรือเปล่า แม่ตัวดี" "ก็เมื่อกี้คุณ..." "ฉันบอกว่า 'งานเสีย' ต่างหากเล่า!" รินทร์ขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันตาเห็น "แกออกไปยืนหัวร่อต่อกระซิกกับคู่แข่งทางธุรกิจของฉันแบบนั้น ภาพลักษณ์บริษัทเสียหายหมด นายทุนที่ไหนเขาจะกล้าไว้วางใจ ห้ะ? คิดว่าตัวเองเป็นดาราหน้ากล้องหรือไงถึงต้องไปยืนแจกยิ้มเรี่ยราด" คินน์อ้าปากค้าง เถียงไม่ออกเพราะอีกฝ่ายหาข้ออ้างเรื่องงานมากลบเกลื่อนได้อย่างหน้าตาเฉย ความรู้สึกหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจนอยากจะยกเท้าขึ้นไปยันหน้าหล่อๆ ของอีกฝ่ายสักที สารภาพออกมาแท้ๆ แต่กลับกลอกลิ้นพลิกคำพูดหน้าด้านๆ แบบนี้ มีแต่คนอย่างรินทร์ รินรดา เท่านั้นแหละที่ทำได้! "นี่คุณใส่ร้ายผมนะ! ผมแค่คุยเรื่องโปรเจกต์กับคุณมาร์ค..." "โปรเจกต์บ้าอะไรยืนหัวเราะกันจนตัวงอ" รินทร์สวนกลับเสียงเข้ม ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้กว่าเดิม กระซิบชิดริมใบหูด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยความอันตราย "จำใส่สมองอันน้อยนิดของแกไว้นะคินน์... ถ้ายังมีครั้งหน้าอีก ฉันจะไม่แค่ต่อว่าแค่นี้แน่" "คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตผมนะ!" คินน์กัดฟันกรวด ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธ รินทร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่อได้เห็นท่าทางพองขนเป็นแมวขู่ของคนในอ้อมแขน มือหนาคลายการพันธนาการข้อมือออก เปลี่ยนมาเป็นใช้นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ระกรอบหน้าให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนกะทันหันนี้ทำให้คินน์นิ่งงันไปชั่วขณะ "ไม่มีสิทธิ์เหรอ... หึ เดี๋ยวแกก็ได้รู้ว่าฉันมีสิทธิ์แค่ไหน" ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศที่กำลังระอุและเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าระหว่างคนทั้งคู่ รินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดเวลาส่วนตัว ขณะที่คินน์ฉวยโอกาสนี้ผลักอกแกร่งเต็มแรงจนรินทร์ต้องถอยหลังไปสองก้าว ยังไม่ทันที่มาเฟียหนุ่มจะเออนุญาตให้ใครเข้ามา ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญและเป็นศัตรูตัวฉกาจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ... พอดีผมลืมของสำคัญไว้แถวนี้" มาร์คกวาดสายตามองคนทั้งคู่ที่ยืนหายใจหอบอยู่ใกล้กันด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ดูเหมือนผมจะมาผิดเวลาสินะครับ... คุณรินทร์" รินทร์หรี่ตามองผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันที บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความหวานปนพายุอารมณ์ กลายเป็นสมรภูมิรบขนาดย่อมในเสี้ยววินาที แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับเล่ห์เหลี่ยมและความคลั่งรักในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!